ย้อนยุคสู่ปี 80 พร้อมระบบ: อย่าริอาจมาแหย่แม่ชาเขียว

        เจียงอิ๋งอิ๋งไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทัดทานแม้แต่น้อย“น้าเจียงคะ หนูไม่รังเกียจหรอกค่ะ รบกวนช่วยหยิบถุงพลาสติกใบใหญ่ๆให้หนูสักสองสามใบนะคะ เดี๋ยวหนูช่วยหิ้วกลับไปจัดการให้เอง!”

        เจียงชิงหัวเราะอย่างอ่อนใจ“แม่หนูคนนี้ คำดีคำร้ายชิงพูดไปหมดเสียคนเดียว ถ้าฉันไม่ให้ขึ้นมากลายเป็นว่าฉันคงเป็นคนผิดไปเสียอย่างนั้น!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเริ่มใช้ทักษะประจบสอพลอขั้นสุดทันที“หนูรู้อยู่แล้วค่ะว่าน้าเจียงน่ะใจดีที่สุดคนใจดีมักจะสวยที่สุดเสมอ! ที่บ้านหนูยากจน พ่อกับแม่ยังไม่เคยเห็นของดีๆแบบนี้เลย...”

        เพิ่งจะหาเงินได้ตั้งมากมายขนาดนั้นยังกล้าพูดมาได้อีกว่ายากจน?

        เจียงชิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแกมด่าออกมาคำหนึ่ง“เธอยังกล้าบอกว่าตัวเองจนอีกนะ ยัยเด็กหน้าหนา!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งกะพริบตาปริบๆ“น้าเจียงสวยขนาดนี้ พูดอะไรก็ถูกหมดแหละค่ะ!”

        เด็กคนนี้นี่!

        เจียงชิงหมดคำจะพูดโดยสิ้นเชิง“แต่ก็เอาเถอะ เงินก็รับไปแล้ว ข้าวก็กินเสร็จแล้วรีบห่อของแล้วไปได้แล้ว!”

        ..........

        ในขณะเดียวกันณ ทุ่งนาผืนใหญ่ การทำงานยังคงดำเนินไปอย่างคึกคักท่ามกลางไอร้อน

        เสิ่นเหยาขนข้าวสาลีไปยังลานนวดข้าวโดยมีเสิ่นชิ่งหงรวมถึงเหวินฉินและเหวินชงช่วยกันเข็นรถตามไป

        เมื่อเห็นว่าเสิ่นเหยาจากไปแล้วเสิ่นหงชุ่ยก็เข็นรถบรรทุกข้าวสาลีผ่านหน้าหลี่เสวี่ยเหลียนและเสิ่นเสี่ยวอวิ๋น

        เธอชำเลืองมองหมั่นโถวแห้งๆในถุงของพวกเขาทีหนึ่ง ก่อนจะแสร้งเอ่ยทักอย่างมีเลศนัย“อุ๊ยตาย พี่สะใภ้หลี่ วันนี้ไม่ได้พกเนื้อมากินด้วยหรือจ๊ะ?”

        หลี่เสวี่ยเหลียนแค่นยิ้มเย็น“ทำไมล่ะ หรือว่าเธอพกเนื้อมา?”

        เสิ่นหงชุ่ยทำเสียงจึ๊จ๊ะในลำคอ“บ้านฉันไม่มีลูกสะใภ้ประเภทที่เสกเนื้อให้ตกลงมาจากฟ้าได้หรอกนะ!”

        เสิ่นหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆตะโกนสมทบด้วยเสียงห้าวๆ “แม่จ๋าคนที่หวังจะให้เนื้อตกลงมาจากฟ้าน่ะ มีแต่พวกคนโง่ไม่ใช่หรือ?”

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเห็นเธอเปิดฉากก็ไม่ยอมอ่อนข้อสวนกลับไปทันควัน “เสิ่นหลิงฉันได้ยินว่าคราวก่อนเธอถูกจับก็เพราะเนื้อชิ้นเดียวนี่นา? แล้วเนื้อนั่นล่ะ?กินเข้าไปแล้วหรือว่าทำหล่นหายไปล่ะจ๊ะ!”

        “อ้อ จริงด้วยฉันได้ยินมาว่าต้องให้พ่อของพี่สะใภ้ฉันเขียนหนังสือค้ำประกันถึงจะยอมปล่อยตัวเธอออกมาได้นี่!”

        “บ้านฉันน่ะกินเนื้อติดต่อกันมาสามมื้อแล้วก็ไม่เห็นจะมีใครต้องเข้าไปนอนในคุกเลยสักคน!”

        ใบหน้าของเสิ่นหลิงพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำดูอัปลักษณ์เป็นที่สุดเธอเป็นสาวเทื้อที่ยังไม่ได้ออกเรือนแต่กลับต้องเข้าไปอยู่ในที่พรรค์นั้นต่อให้คนอื่นไม่พูดเธอก็อับอายขายหน้าจะแย่แล้ว

        ทว่าเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นกลับพูดออกมาโต้งๆเช่นนี้ มันคือการเอาหน้าของเธอมาวางไว้บนพื้นแล้วเหยียบย่ำชัดๆ!

        “เธอจะลำพองใจอะไรนักหนา? กินเนื้อหรือ? พี่สะใภ้ของเธอน่ะไม่ยอมทำงานทำการ วันๆเอาแต่ขลุกอยู่แต่ในบ้านรอเนื้อหล่นลงมาจากฟ้างั้นสิ!”

        “แม้แต่ช่วงงานยุ่งก็ยังไม่โผล่หัวมาให้เห็นขี้เกียจสันหลังยาวขนาดไหนกันเชียว? เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเมื่อก่อนเธอไม่ได้เฝ้าภาวนาอยากให้พี่ชายแต่งเมียไวๆเพื่อจะได้มาช่วยเธอแบ่งเบาภาระหรอกหรือ?”

        “ตอนนี้สมใจอยากแล้วล่ะสิสงสัยคงต้องซักผ้าปรนนิบัติพี่สะใภ้ผู้สูงส่งคนนั้นด้วยละมั้ง!”

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน“ฉันเต็มใจยะ!ส่วนเธอน่ะมันเกิดมาเพื่อตรากตรำทำงานไปจนตายนั่นแหละ!”

        เสิ่นหลิงพ่นลมหายใจดูแคลน“ถ้าไม่ทำงาน เธอก็ไปกินเนื้อของเธอสิ!”

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเม้มปากแน่นกำลังจะเอ่ยปากโต้กลับ แต่แล้วพลันมีเสียงหวานใสหยดย้อยดังขึ้น“เสี่ยวอวิ๋น พี่สะใภ้เอาข้าวมาส่งจ้ะ! มีเนื้อเยอะแยะเลยน้า!”

        สายตาของทุกคนในทุ่งนาถูกดึงดูดไปที่จุดเดียวทันที

        เห็นเพียงเจียงอิ๋งอิ๋งหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบด้วยท่าทางพะรุงพะรังก้าวลงมาจากรถยนต์คันสีดำขลับ

        เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงขายาวสีดำผมรวบตึงเรียบร้อยอยู่ด้านหลังใบหน้าขาวผ่องจนแทบสะท้อนแสงตัดกับผู้คนรอบข้างที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่ออย่างสิ้นเชิง

        หลี่เสวี่ยเหลียนได้สติก่อนเป็นคนแรกเธอร้องอุทานแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา “อิ๋งอิ๋งทำไมหนูถึงมาที่นี่ล่ะลูก?”

        เมื่อพูดจบเธอก็แอบชำเลืองมองรถยนต์คันนั้นแวบหนึ่งเจ้ายานพาหนะเหล็กกล้าสีดำขลับทำให้เธอถึงกับเสียงสั่น“นะ...นี่ ไปเอารถมาจากไหนกัน...”

        เจียงอิ๋งอิ๋งโบกมือลาพนักงานขับรถหนุ่มที่มาส่ง“ส่งฉันแค่นี้ก็พอค่ะ ลำบากคุณแล้วนะคะ!”

        ถนนในทุ่งนานั้นสัญจรลำบากพนักงานขับรถยิ้มแห้งๆ พลางเลื่อนกระจกขึ้น แล้วค่อยๆ ขับรถจากไปอย่างช้าๆ

        เจียงอิ๋งอิ๋งจึงหันกลับมาคุยกับหลี่เสวี่ยเหลียน“แม่คะ ก็คนที่หนูช่วยตัดชุดคราวก่อนนั่นแหละค่ะครั้งนี้เขาเชิญหนูไปกินข้าวเป็นพิเศษ กินเสร็จแล้วเขาก็ยังให้คนขับรถมาส่งหนูอีกอาหารมันเยอะเกินไป หนูเลยคิดว่าห่อกลับมาฝากทุกคนดีกว่า...”

        กลิ่นหอมของเนื้อโชยออกมาเป็นระยะ...

        หลี่เสวี่ยเหลียนรู้สึกเหมือนในหัวมีเสียงวิ้งๆทำงานมาทั้งเช้ายังไม่รู้สึกหน้ามืดเท่านี้ แต่ตอนนี้กลับยืนแทบไม่อยู่

        ผ่านไปครู่หนึ่งถึงพอยันกายให้มั่นคงได้“หนูบอกว่า ผู้ใหญ่คนนั้นมีรถขับด้วยหรือ?”

        คุณพระช่วยคนที่มีรถขับได้นั่นต้องเป็นข้าราชการระดับสูงทั้งนั้น!

        เจียงอิ๋งอิ๋งยิ้มตอบ“ใช่ค่ะ แถมเขายังพักอยู่ที่คฤหาสน์ด้วยนะคะ!”

        ต่อให้เป็นข้าราชการก็ใช่ว่าจะร่ำรวยเท่าชาวจีนโพ้นทะเลที่เดินทางกลับมาโดยเฉพาะน้าเจียงที่ดูเหมือนจะมีมิตรสหายในต่างแดนไม่น้อยเลยทีเดียว

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นตื่นเต้นเป็นอย่างมากเธอโยนจอบในมือทิ้งแล้ววิ่งถลาไปหาเจียงอิ๋งอิ๋ง “พี่สะใภ้คะ!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งมองเธอพลางยิ้ม“เสี่ยวอวิ๋น รีบมารับของไปเร็ว พี่สะใภ้ไม่มีแรงถือแล้วจ้ะ”

        มือน้อยๆของเธอแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว!

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นรับของไปโดยไม่รีรอพอได้ก้มมองดูข้างในก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง เนื้อเยอะมากกลิ่นหอมจนเธอแทบจะกลั้นน้ำลายไว้ไม่อยู่...

        ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งเช้ามลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง!

        นางฟ้าบนสวรรค์ยังไม่ดีเท่าพี่สะใภ้ของเธอเลย!

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นแทบจะหลั่งน้ำตาเธอหิ้วถุงพลาสติกด้วยสองมือยืดอกเดินเชิดหน้าชูตาตรงไปยังเสิ่นหลิงและเสิ่นหงชุ่ย“ไหนว่าอยากเห็นฉันกินเนื้อไม่ใช่หรือ? นี่ไงล่ะเนื้อมาถึงที่แล้ว!”

        “หอมไหมล่ะ? พี่สะใภ้ฉันหิ้วมาฝากน่ะ!”

        คำว่า'พี่สะใภ้' เธอเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำและดังกังวานทำเอาเสิ่นหลิงหน้าเขียวแล้วคล้ำอีก กัดฟันกรอดๆจนสุดท้ายก็เค้นคำพูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว “เนื้อมีอะไรน่ากินนักหนางานในนามีคนทำหรือไง?”

        เธอสะบัดหน้าหนีแล้วระบายความโกรธแค้นลงที่จอบจามลงบนพื้นดินอย่างแรงหนึ่งที...

        บ้าจริงน้ำลายดันไหลออกมาเสียได้!

        สีหน้าของเสิ่นหงชุ่ยเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสุดท้ายก็ปั้นยิ้มประจบประแจงออกมา แล้วขยับเข้าไปใกล้หลี่เสวี่ยเหลียน“พี่สะใภ้หลี่ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่นเองนะใครจะไปคิดว่าคำล้อมันจะเป็นจริงขึ้นมาล่ะ? อิ๋งอิ๋งหิ้วเนื้อมาฝากพี่จริงๆด้วย...”

        หลี่เสวี่ยเหลียนกุมมือเจียงอิ๋งอิ๋งไว้รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเมตตาเปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ชนะ“หงชุ่ยจ๊ะ เรื่องเนื้อน่ะมันจะมีอะไรแปลกใหม่กัน? พูดตามตรงนะ หลายวันมานี้ฉันกินเนื้อจนเลี่ยนไปหมดแล้ว!ถ้าไม่ใช่เพราะอิ๋งอิ๋งบังคับให้ฉันกินล่ะก็ ฉันไม่อยากจะแตะมันเลยจริงๆ!”

        เสิ่นหงชุ่ยหัวเราะแห้งๆสายตาจับจ้องอยู่ที่ถุงซึ่งอัดแน่นไปด้วยเนื้อปลาและเนื้อสัตว์ เธอถูมือไปมา“พี่ดูสิ อากาศร้อนแบบนี้ ของพวกนี้เก็บไว้ไม่ได้นานหรอกถ้ากินไม่หมดก็น่าเสียดายแย่...”

        “หรือว่า...”

        จะให้เธอพูดขอกินเองก็ดูจะหน้าหนาเกินไปหน่อยจึงได้แต่ส่งสายตามุ่งหวังไปทางเจียงอิ๋งอิ๋งแทน “แม่หนูคนนี้ช่างดูหมดจดนวลตาจริงๆโหงวเฮ้งก็ดีเลิศ!”

        เธอหวังเพียงให้เจียงอิ๋งอิ๋งเป็นฝ่ายเอ่ยปากแบ่งปันให้บ้าง...

        เจียงอิ๋งอิ๋งทำท่าขัดเขินยกมือขึ้นปิดแก้ม“ตายจริง คุณอาหงชุ่ยชมกันเกินไปแล้วค่ะทำเอาหนูเขินจนทำตัวไม่ถูกเลย...”

        เสิ่นหงชุ่ยยิ้มเจื่อนๆพลางสูดดมกลิ่นหอมเข้าปอดอีกครา “อิ๋งอิ๋งจ๋าเนื้อนี่มันไม่น้อยเลยนะ พวกเธอทั้งบ้านกินกันไม่หมดหรอก!”

        ฝ่ายหลี่เสวี่ยเหลียนเริ่มขมวดคิ้วเธอไม่ใช่คนประเภทที่มีเมตตาตอบแทนความแค้นเสิ่นหงชุ่ยคนนี้เพิ่งจะจิกกัดเธอไปหยกๆพอหันมาอีกทีกลับอยากจะกินของของเธอเสียแล้ว

        แต่แม่หนูอิ๋งอิ๋งคงจะไม่ใจอ่อนแบ่งให้จริงๆหรอกนะ!

        ทว่าอาหารและเนื้อพวกนี้อิ๋งอิ๋งเป็นคนเอากลับมาถ้าเธอคัดค้านก็กลัวจะทำให้ลูกสะใภ้เสียหน้า...

        ในขณะที่กำลังลังเลอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงหวานใสของเจียงอิ๋งอิ๋งเอ่ยขึ้น “อาหงชุ่ยนี่เป็นคนดีจริงๆเลยนะคะ อุตส่าห์เป็นห่วงว่าพวกเราจะกินไม่หมด! ไม่ต้องกังวลนะคะพี่เหยาบอกว่าจะหาหมาดำตัวน้อยมาให้เหวินฉินเลี้ยงสักตัว ถ้าเนื้อนี่กินไม่หมดก็เอาไปใช้เลี้ยงหมาได้ค่ะ!”

        ใบหน้าแก่ชราของเสิ่นหงชุ่ยพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวจัดเธอถึงกับหลุดปากออกมาด้วยความตกใจ “ว่าไงนะ!เอาเนื้อไปให้หมากินเนี่ยนะ! นี่...นี่มันเป็นการกระทำของพวกทุนนิยมชัดๆ!”