เห็ดน้อยเองก็สนใจที่จะดูการชำแหละหมูป่าด้วยเช่นกัน เพราะไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิตก่อนหรือชีวิตใหม่ในโลกแห่งนี้ กลัวก็กลัวนะแต่ก็อยากจะรู้เหลือเกินว่าพวกชาวบ้านเขามีวิธีการชำแหละหมูป่าทั้งตัวกันยังไงน่ะสิ
เพราะตอนนี้ตัดปัญหาเื่เสียงร้องของหมูป่าที่จะต้องโดนเชือดไปแล้ว เพราะพวกมันมาจากฝีมือการวาดรูปอันแสนวิเศษของเธอนั่นเองเลยให้การตายของพวกมันนั้นเงียบงันที่สุดเสมือนว่าโดนยาสลบไปก่อนที่จะโดนเชือดนั่นเองล่ะ
“น้องเห็ดน้อยเห็นไหมจากตรงนี้น่ะ”พี่พริกหวานเองก็สนใจอยากดูเหลือเกินเช่นกัน ผิดจากเด็กผู้หญิงทั่วไป เพราะส่วนมากจะเป็พวกเด็กผู้ชายที่ชื่นชอบดู มันเหมือนกับการล่าและการหากินในชีวิตประจำวันของพวกเขาอย่างหนึ่งที่จะต้องเริ่มเรียนรู้ในการทำสิ่งเหล่านี้
เพราะไม่ใช่ว่าจะล่าหมูป่ามากันได้บ่อยๆ เพราะฉะนั้นทุกสิ่งทุกอย่างคือโอกาสและการเรียนรู้ที่สำคัญของเด็กๆในหมู่บ้านที่จะพลาดไม่ได้เลย
“ก็เห็นอยู่นะพี่พริกหวาน มุมนี้กำลังดีเลยล่ะนะ”เห็ดน้อย ส่งเสียงตอบพี่สาวพริกหวาน
และเมื่อมองดูสาวน้อยทั้งสองของบ้านเหอนั้นที่กำลังคุยกันอยู่ว่าอยู่ตรงส่วนไหน แน่นอนจะอยู่ไหนเสียอีกล่ะนอกจากบนกิ่งไม้ที่พวกเธอกำลังปีนขึ้นไปนั่งเพื่อดูเหล่าบรรดาพ่อบ้านในหมู่บ้านกำลังจัดการชำแหละหมูป่าพวกนั้นอยู่ เป็มุมที่ไม่ถึงกับสูงมากนักแต่รับรองเห็นภาพคมชัดแน่นอนทีเดียว
“เนอะ มุมนี้มองชัดเจนเลยน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน
“พวกเราก็เกาะลำต้นนี้ให้ดีนะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย
“ตกลง”พี่พริกหวาน
เมื่อได้ที่พอเหมาะกันแล้วสาวน้อยสองคนก็เพ่งมองวิวด้านหน้ากันอย่างตั้งใจ แต่มีเสียงด้านล่างส่งเสียงเรียกชื่อใครก็ไม่รู้ออกมาว่า……
“หะ…..เหะ….เห็บ…..เห็บ….ด้วย”
“พี่เห็บ….ขึ้นไม”
“เหะ…เน่า….ไหน”
เสียงที่ส่งเสียงเรียกชื่ออันแปลกประหลาดออกมาอย่างต่อเนื่องและไม่ได้ไกลจากต้นไม้ต้นนี้ที่เธอกำลังนั่งอยู่กับพี่พริกหวานเอาเสียเลย จึงทำให้เห็ดน้อยต้องหันลงไปมองด้านล่างตรงโคนต้นไม้ต้นนี้จึงได้พบกับกลุ่มเ้าก้อนซาลาเปาน้อยๆทั้งหลายหลากหลายรุ่น ทั้งเดินแข็งบ้าง พึ่งเดินแข็งบ้างมากมายส่งเสียงเรียกเธอ????
“เห็บจ๋า……เห็บด้วยไหม”
“หนุกไหมเห็บจ๋า บนๆน่ะ”
“...........................!!!!”เห็ดน้อย
“ไม่ได้นะ พวกน้องตัวเล็กมากขึ้นไปกับพวกพี่สาวข้างบนไม่ได้หรอกนะ” เด็กคนนี้ดูโตกว่าพวกเ้ากลุ่มก้อนแป้งพวกนี้ดูแล้วประมาณ 3 ปีได้
“แต่เห็บ….บนนะ”
“เห็บหนุกมากเหยอ…??”
“................!!!!”เห็ดน้อย
“อะแฮ่ม…..เ้าก้อนซาลาเปาเรียกชื่อพี่ใหม่นะพี่ชื่อเห็ดน้อยนะ หอ- เอะ- เห็ดน่ะ”เห็ดน้อย
“เหะ….เหะ….”
“เห็บ……เห็บ….”
“เหะ….ง่อย…..”
“................!!!!”เห็ดน้อย ถึงกับตัวหงิกหงอเป็ง่อยตามเ้าพวกก้อนแป้งเรียกไปด้วยเลย สารพัดชื่อใหม่ที่ฟังแล้วแสนจะหดหู่มากเหลือเกินสำหรับเธอ
“เห็ดนะ ไม่ใช่เห็บ เห็ดน้อย ไม่ใช่เห็ดง่อยนะ ไหนพูดใหม่อีกรอบสิเ้าก้อนที่น่ารักที่สุดเลย”เห็ดน้อย พยายามพูดเอาใจน้องๆรุ่นจิ๋วตรงโคนต้นไม้ที่ส่งเสียงเรียกชื่อเธออย่างตั้งใจกันอีกครั้ง
“เหะ….เหะ….”
“เห็บ……เห็บ….”
“เหะ….เน่า…..”
“เห็บ…..ย้อย….ย้อย……”
“................!!!!”เห็ดน้อย
และความพยายามของเห็ดน้อยก็เสียเปล่าเสียจริงๆ เพราะเ้ากลุ่มก้อนซาลาเปาด้านล่างนั้นพูดไม่ชัดสักทีหนึ่ง
“ไม่เป็ไรหรอกนะน้องเห็ดน้อย น้องๆ ตัวจิ๋วพวกนี้ต้องใช้เวลาอีกนานเป็ปีเลยนะกว่าจะพูดชัดเจนแบบพวกเราน่ะ”พี่สาวพริกหวาน
“เฮ้อ……..”เห็ดน้อย เลยเลิกพยายามที่จะสอนพวกเขาเรียกชื่อเธออีก และหันไปสนใจการชำแหละหมูป่ากันต่อทันที
พวกกลุ่มพ่อบ้านเริ่มที่จะเผาขนหมูป่าออกให้หมดก่อนอันดับแรก และขูดออก พร้อมนำน้ำล้างเพื่อทำความสะอาดจากนั้นก็เริ่มลงมีดทันที
จังหวะในการชำแหละช่างดูมืออาชีพมากเหลือเกินเพราะหมูป่าใหญ่ที่เธอวาดออกมาตัวใหญ่มาก แต่ก็ดูไม่ได้มีปัญหาสำหรับมืออาชีพแบบพวกเขาเลย
“ว้าว….เนื้อหมูป่าเยอะมากเลยน้องเห็ดน้อยเห็นไหมดูสินี่แค่หั่นได้ครึ่งตัวเองนะเนี่ย”พี่พริกหวาน
“แบบนี้คงได้อิ่มกันหลายวันแน่นอนพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย
พวกพ่อบ้านก็หน้าตาชื่นบานกันทันที ที่พวกเขาลงมีดชำแหละหมูป่าตัวแรก เนื้อของมันแน่นและเยอะมากๆและยังดูสดใสยิ่งทำให้การชำแหละชิ้นส่วนของมันไม่ยากเนื้อของมันนุ่มไม่เหนียวอย่างที่คิด เพราะหมูป่าบางตัวพวกเขาก็เคยเจอแบบเนื้อหนังที่เหนียว
“หมูป่าฝูงนี้เนื้อของมันดีมากจริงๆนะดูสิ”พ่อ
“ใช่พี่ใหญ่ เนื้อสีสวยและนุ่มด้วยไม่เหนียว”อาเล็ก
“แบบนี้ดูแล้วน่าจะได้น้ำหนักมากกว่าที่เราคาดคิดไว้เสียอีกนะ”น้าเล็ก
เสียงฮือฮาจากเนื้อแต่ละส่วนของพวกมันทำให้ทุกๆคนยิ่งอารมณ์ดีขึ้นไปอีก เสียงหัวเราะเสียงพูดคุยดังอยู่อย่างต่อเนื่องประหนึ่งงานเลี้ยงใหญ่ของหมู่บ้านเลยทีเดียวล่ะ
“ทางนี้เลยเอาส่วนเนื้อชั้นนอกพร้อมหนังไว้ตรงนี้”ย่า
“ส่วนทางนี้วางพวกหัวหมู ขาหมู กับหางหมู และพวกเครื่องในหมูทั้งหมดนะ”ยาย
“เอ้าสาวๆ พวกเราจัดการต่อได้เลยนะให้แยกส่วนมันของหมูป่าออกมาเลยจะได้ส่งต่อไปส่วนเจียวน้ำมันหมู”ย่า
“ได้เลย”กลุ่มแม่บ้าน กลุ่มสาวๆในหมู่บ้าน
“ลูกสองคนไปช่วยดูทางด้านแปรรูปตรงครัวนอกด้านนู้นเลยนะ”ยาย
“ได้ค่ะแม่”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ และแม่
ตอนนี้ต่างคนต่างมีหน้าที่ทำกันถ้วนหน้าแล้ว และเร่งมือช่วยกันอย่างสนุกสนานไม่มีคำว่าเหน็ดเหนื่อยกันเลยสักคนเดียว ถึงแม้เหงื่อจะออกเต็มตัวสำหรับบรรดาพ่อบ้านที่กำลังชำแหละหมูป่าอยู่แต่ก็มีแต่รอยยิ้มเท่านั้นที่พวกเราได้เห็นกัน
“ดีจังที่พวกเขาเก่งในเื่ด้านแปรรูปอาหารกันบ้างไม่อย่างงั้นคงจะไม่ได้ประโยชน์จากพวกมันเต็มที่นัก”เห็ดน้อย มองตามด้านล่างที่กำลังวุ่นวายกับการทำหมูป่าพวกนั้น
“เอาล่ะพวกเรา ตัวแรกใกล้จะเสร็จแล้วเตรียมตัวที่สองรอได้เลยนะ”พ่อ
“ได้เลยพวกเราจัดการให้เอง”คนในหมู่บ้าน
กลุ่มแม่บ้านก็พากันนั่งเป็กลุ่มช่วยกันหั่นเนื้อหมูป่ากันให้ออกเป็ชิ้นที่เล็กลง เพื่อแยกเอาไว้แจกจ่ายให้แต่ละบ้าน ส่วนอีกกลุ่มที่กำลังช่วยกันทยอยนำมันหมูป่ามาเจียวเพื่อทำน้ำมันหมูออกมาแจกจ่ายให้พอมีใช้สำหรับหน้าที่ที่จะมาถึงอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้
แต่ละบ้านพากันเข็นรถเข็นเก่าๆมาที่มี มีด กระทะ หม้อ ไห ถัง เพื่อนำมาช่วยกันเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลย กลายเป็ว่าตอนนี้บริเวณแถวหน้าบ้านยันข้างบ้านฟากนู้นเป็หัวเล็กๆเรียงรายกันยาวไปเลย เหมือนมีงานบุญแบบโลกเก่าเธอเลยดูแล้วก็น่าสนุกมากๆเลยล่ะ
“ดูแล้วทุกส่วนของเ้าหมูป่า นำมาทำของกินได้หมดเลยเนอะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย
“ใช่แล้วล่ะ ถึงพี่พริกหวานจะไม่เก่งรอบรู้เื่อาหารสักเท่าไหร่นะ แต่ไม่ว่าจะเอาส่วนไหนของหมูมาก็เห็นย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ทำกินอร่อยมากเลย”พี่พริกหวาน
“แต่ว่าพวกเืหมูล่ะพี่พริกหวาน พวกท่านรู้จักเอามาทำของกินได้ไหมอ่ะ”เห็ดน้อย
“อือ….พวกเลือกหมูงั้นเหรอ???พี่พริกหวานไม่เคยได้ยินหรือเคยเห็นมาทำอาหารเลยนะน้องเห็ดน้อย เอางี้ไหมเราไปหาแม่กันนะ แต่ไม่รู้ว่าแม่จะยุ่งมากแค่ไหนสิตอนนี้น่ะ”พี่พริกหวาน
“แต่เห็ดน้อยมีวิธีทำของกินอร่อยๆจากเืหมูป่าพวกนั้นนะ ถ้าเผื่อแม่ ย่า ยายไม่รู้วิธีทำจริงๆทิ้งไปเสียดายแย่เลยเลือกเป็ถังๆขนาดนั้นน่ะ”เห็ดน้อย
“งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะน้องเห็ดน้อย ในเมื่อมันอร่อยอย่างที่น้องว่าพี่พริกหวานเชื่อน้องเห็ดน้อยพูด รอแป๊บหนึ่งนะพี่สาวลงก่อนนะ”พี่สาวพริกหวาน
“น้องสาวระวังตกนะ!!”พี่ชายกลุ่มพี่ใหญ่
เมื่อทิ้งน้องสาวอยู่กันตามลำพังมาได้สักพักแล้ว พวกเหล่าพี่ชายใหญ่ต่างเดินมาดูน้องสาวเป็ระยะๆ แต่ดันมาเห็น่สำคัญพอดิบพอดีเลย พวกเขาต่างใกันมากไม่รู้ว่าน้องสาวทั้งสองคนขึ้นไปอยู่กันบนต้นไม้กันั้แ่เมื่อไหร่
พี่ใหญ่เซียงยวี่อุ้มพี่พริกหวานลงมา ส่วนพี่ชายหนานกวาอุ้มเห็ดน้อยลงมาจากต้นไม้
“ทำไมถึงได้ปีนขึ้นไปบนต้นไม้แบบนี้ ถ้าเกิดพลาดตกลงมาแขนขาน้องหักได้นะเข้าใจไหม”พี่ใหญ่เซียงยวี่เริ่มบ่นเลยทีเดียว
“ใช่พวกน้องทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ ถ้าแม่ๆรู้เข้านะโดนดุแน่นอนเลยนะ”พี่หยางชง
“น่านะพี่ชายสุดหล่อ สุดแสนจะใจดีของเห็ดน้อย พวกพี่จะใจดำโดนน้องสาวผู้แสนน่ารักทั้งสองคนโดนแม่ดุได้เหรอ”เห็ดน้อย ะโเกาะอ้อนพี่ชายใหญ่ทั้งสามอย่างเอาอกเอาใจจนพวกพี่ชายใหญ่ใจอ่อนลงยวบยาบ
“ก็ได้ๆ”กลุ่มพี่ชายใหญ่ทั้งสาม
“ฮิ….ฮิ….พวกพี่ชายนี่น่ารักที่สุดเลยเนอะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน
“แล้วจะรีบไปไหนกันล่ะ ตรงนี้เพื่อนๆก็เยอะแยะเลยนะ รู้ใช่ไหมห้ามออกไปนอกบริเวณบ้านของพวกเราน่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ค่ะ”น้องสาวทั้งสอง
“พริกหวานจะพาน้องเห็ดน้อยไปหาแม่ค่ะ พวกเราจะไปถามแม่ว่าทำอาหารจากเืหมูป่าพวกนี้ได้หรือไม่ เพราะถ้าทำไม่ได้น้องเห็ดน้อยมีวิธีทำล่ะ และอร่อยด้วยน้องบอกแบบนั้น”พี่พริกหวาน
“อาหารจากเืหมู?? ”พวกพี่ใหญ่ทั้งสาม
“มันทำอาหารได้จริงเหรอน้องเห็ดน้อย”พี่หนานกวา
“จริงๆ”น้องสาวทั้งสอง
“งั้นไปพี่จะพาน้องไปเองนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“พวกพี่ด้วย”พี่หยางชง
ในเมื่อมีวิธีการทำอาหารที่เพิ่มขึ้นมา มีหรือพวกพี่ชายจะไม่สนับสนุน ดีกว่าพวกเรานำเืหมูเป็ถังๆนั้นไปโยนทิ้งให้เสียเปล่า
“พวกพี่ไม่เคยคิดเลยว่าเืหมูพวกนั้นเอามาทำอาหารกินได้ด้วยนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ใช่ๆ”กลุ่มพี่ชายใหญ่
ในระหว่างที่พากันอุ้มน้องสาวทั้งสองคนฝ่าด่านผู้คนมากมายที่อยู่เต็มบริเวณบ้าน พี่ชายรุ่นน้องอีกสามคนก็เห็นพอดีเลยเช่นกันว่าพวกพี่ชายกำลังจะพาน้องสาวสองคนไปที่ไหนสักแห่ง พวกเขาไม่รอช้าพากันตามมาติดๆ ด้วย
“พี่ชายน้องสาวจะไปไหนกันเหรอฮะ”พี่รองถู่โต้ว
“รอพวกเราด้วย”พี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน
“พวกพี่จะพาน้องสาวไปหาแม่ก่อนแป๊บหนึ่งน่ะมีเื่สำคัญจะไปบอกพวกท่าน”พี่ใหญ่เซียงยวี่หันมาตอบและเดินต่อไปไม่หยุด
“เอ๋…..น้องสาวสองคนดื้อมากเหรอฮะพวกพี่ถึงต้องเอาไปคืนแม่น่ะ”พี่รองถู่โต้ว
“.................”น้องสาว
“พี่บอกแล้วว่าอย่าดื้อนะ ต้องดูแลกันเองให้ดีน่ะ”พี่ขู่เฉิง
“.................”น้องสาว
“เฮ้อ…..ถ้าถึงมือพวกแม่ๆแล้วพวกพี่ชายช่วยเหลืออะไรไม่ได้แล้วนะน้องสาว ต้องทำใจยอมความผิดนะเข้าใจไหม”พี่ต้าซ่วน
“.................”น้องสาว
“คนที่จะต้องยอมรับผิดนี่หน่าจะเป็พวกพี่ๆมากกว่านะ ฮึ่ม…”พี่สาวพริกหวาน
“พวกพี่ชายรู้ได้ยังไงว่าเห็ดน้อยกับพี่พริกหวานทำความผิดน่ะ พวกเราจะไปทำความดีและมีประโยชน์ต่างหากล่ะเชอะ..”เห็ดน้อย สะบัดหน้าอย่างแรง
“เฮ้อ…..ไม่รู้เื่อะไรเลยพวกเราน่ะ ไปกันต่อเถอะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ใช่อย่าไปสนใจพวกพี่รองๆทั้งหลายเลยเนอะพวกพี่ใหญ่ๆๆเนอะ”เห็ดน้อย
บรรดากลุ่มน้องชายรองทั้งหลายก็เริ่มงุนงงกันแล้วว่า ถ้าไม่ใช่น้องสาวดื้อแล้วจะอะไรงั้นเหรอ??
“จะตามกันต่อไหมล่ะ”พี่ขู่เฉิง
“ไปสิให้รู้แน่ว่าพวกพี่ชายพาน้องสาวไปทำอะไรกัน พวกเราจะตกข่าวใดๆภายในครอบครัวไม่ได้นะฮะ”พี่รองถู่โต้ว
“งั้นไปกันต่อ”พี่ต้าซ่วน
เมื่อไปถึงบริเวณครัวด้านนอกที่ตอนนี้มีอยู่หลายเตามากมายบนทางเดิน พวกพี่ชายต้องเดินชิดริมตลอดทางเพื่อความปลอดภัย และเป็ทางเดินโดยเฉพาะที่บรรดาเหล่าแม่บ้านเว้นช่องไว้ให้คนอื่นๆได้เดินสวนกันไปมาได้สะดวกและปลอดภัยขึ้นในระหว่างการทำอาหารกันอยู่
“เดี๋ยวจะไปเรียกป้าสะใภ้ให้เองนะ”พี่หยางชง
“พี่หยางชง กระซิบบอกแม่ว่าเห็ดน้อยรู้วิธีทำอาหารจากเืหมูเพียงเท่านี้พอ”เห็ดน้อย
“ตกลง”พี่หยางชง
“เืหมู ทำอาหารได้งั้นเหรอ”พี่รองถู่โต้ว ที่มาถึงก็ได้ยินพอดิบพอดีเลยถึงกับพูดออกมาอย่างตื่นเต้น
“เืหมู…..”พี่ชายอีกสองคนทำท่าจะถามต่อ แต่พวกกลุ่มพี่ใหญ่บอกให้หยุดถาม รอฟังทีเดียวตอนที่เรียกแม่มาแล้ว
เพียงไม่นานแม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เดินหน้าตาตื่นมาเลย และรีบถามว่า…
“เห็ดน้อยลูกเมื่อตะกี้พี่ชายบอกแม่ เื่จริงใช่ไหมลูก”แม่ เอ่ยปากถามน้ำเสียงตื่นเต้นแบบปิดไม่อยู่เลย
“ใช่ค่ะแม่ ปกติแม่เคยนำเืหมูป่าพวกนี้ไปทำอาหารกันบ้างไหมคะ”เห็ดน้อย
“ไม่เลยลูกพวกเราทิ้งอย่างเดียวเลย”แม่ กับอาสะใภ้ น้าสะใภ้ส่ายหน้าอย่างรวดเร็วเพราะพวกท่านไม่เคยได้ยินว่านำเืมาทำเป็อาหารได้
“ว้าเสียดายจังเลยค่ะ แม่ฟังจากเห็ดน้อยนะคะเืหมูป่าพวกนี้เอาไปทำอาหารได้ วัตถุดิบที่เตรียมก็มีเืหมูเลยคือส่วนสำคัญ
และพี่ใหญ่ นำไปขยำกับเืหมูป่าให้หายกลิ่นคาวและกลิ่นหอมจากตะไคร้ขึ้นมาแทนที่ค่ะ ใส่เกลือลงไปด้วย และแป้งมันหรือแป้งข้าวโพดลงไปผสมด้วยนิดหน่อย แต่ถ้าไม่มีไม่เป็ไรค่ะ ใส่แต่เกลือบ้างไปบ้างเพื่อเพิ่มรสชาติ
จากนั้นนำไปนึ่งค่ะจนมันเกาะตัวแข็ง เราก็จะได้เืหมูมาทำเป็อาหารได้เลย ไม่ว่าจะผัดกับอาสะใภ้ก็อร่อย หรือผักใส่รวมกับปู่ก็อร่อย หรือจะจิ้มกินกับน้ำมันพริกของเราก็อร่อยเหมือนกันค่ะ หรือจะทำยำเืหมูก็ได้ค่ะใส่พี่ใหญ่ลงไปเยอะอร่อยมากๆแน่นอนเลยค่ะ……”เห็ดน้อย พูดถึงรายการอาหารออกไปมากมายเสียเหลือเกิน แต่ที่แน่ๆคนฟังไม่มีเบื่อกันเลยมีแต่สะดุ้งกันบ้างเมื่อเอ่ยถึงชื่อของตัวเองออกไป เพราะพวกเราคือครอบครัวสวนผักนี่หน่า ไม่ว่าจะทำอาหารจานอะไรก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงพืชผักเหล่านี้ได้เลย
“ตกลงตามนี้นะ น้องสะใภ้ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปหาวัตถุดิบกันได้เลย เดี๋ยวพี่จะไปบอกพวกผู้ชายให้เอาเืยกมาให้พวกเราเองนะ”แม่
“แม่ฮะไม่ต้อง เดี๋ยวพวกผมจะไปบอกพวกพ่อ ปู่ ตาเองฮะว่าเอาเืหมูมาให้แม่ทำอาหารเพิ่ม”พี่รองถู่โต้ว รีบพูดอาสาทำตัวเองให้เป็ประโยชน์อย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าจะไม่ได้ลิ้มลองรสชาติเ้าก้อนเืหมูป่า ที่น้องเห็ดน้อยพูดออกมาเมื่อตะกี้นี้
“ได้จ้ะ ขอบใจจ้ะเด็กๆ งั้นแม่จะกลับเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมของที่จะทำก้อนเืหมูต่อเลยละกันนะ”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ พากันเดินแยกออกจากพวกเราไปกันแล้ว
โดยที่อุ้มเห็ดน้อยกับพริกหวานไปด้วย เพื่อไปเฝ้าดูวิธีการทำอาหารรายการใหม่อย่างใกล้ชิด ถึงแม้ว่าพวกท่านฟังเพียงรอบเดียวก็สามารถทำได้แล้วก็ตามที แต่สองสาวน้อยของเราขอติดตามเกาะขอบชาม ขอบกะละมังเพื่อขอชิมอาหารจานใหม่ย่อมดีกว่าเป็ไหนๆ
ทุกๆคนไม่มีใครที่จะสงสัยในความรู้ความสามารถของเห็ดน้อยแล้วในตอนนี้ ั้แ่เห็นเห็ดน้อยวาดรูปวิเศษออกมาเป็ของจริงๆได้ เทพเซียนบน์ชั้นฟ้าคงจะสอนสั่งและมอบความรู้มากมายก่ายกองมาให้เป็แน่ นี่คือความคิดจากทุกๆคนในครอบครัว
************
พี่เห็บน้อย พี่เห็บง่อย ของน้องๆกลุ่มเ้าก้อนแป้ง เ้าก้อนซาลาเปาทั้งหลาย รับไม่ได้อย่างแรงที่โดนเปลี่ยนชื่อกะทันหันอีกแล้ว พูดกับเด็กที่พึ่งหัดพูดนั้นเหนื่อยเหลือเกินจริงๆ สำหรับเห็ดน้อย
ตอนนี้เห็ดน้อยเพิ่มอาหารอีกตัวหนึ่งให้ทุกๆ คนได้ลองทำกันด้วยเลยนั่นก็คือ ก้อนเืหมูนั่นเอง
######
เอกสารอ้างอิง
ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก :
https://www.pitchameat.com/
199
