ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมส่งข้อความกลับหาอาจารย์ ถามว่าสถานที่นั้นคืออะไร

        แต่เขาไม่ได้ตอบผมเองก็ยุ่งอยู่กับการเช็กเอาต์จากโรงแรมแล้วกลับไปที่มหาวิทยาลัย จึงไม่ได้โทรหา

        ช่วงเช้ายังมีเรียนผมจึงซื้ออาหารเช้าจากข้างทาง แล้วกลับไปที่หอพักเพื่อหยิบหนังสือเตรียมเข้าชั้นเรียน

        ผมไปถึงห้องเรียนอย่างพอเหมาะพอเจาะ

        ระหว่างเรียนอาจารย์ส่งข้อความกลับมาให้ผม

        ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความมีแค่สองคำ: “รับพร”

        พอเห็นแบบนั้นผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย

        คิดถึงสิ่งที่ลุงอวี๋บอกเมื่อคืนการรับพรถือเป็นพิธีกรรมดั้งเดิมของสายเรา

        แต่ผมก็ยังสงสัยว่าครั้งนี้ผมจะได้รับอะไร

        อย่างไรเสียก็อดคาดหวังไม่ได้

        ตอนเรียนผมรู้สึกว่าสมาธิไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งวันอาจารย์พูดอะไรไปบ้าง ผมแทบไม่ได้ฟัง

        จนกระทั่งช่วงบ่ายหลังจากจบคาบเรียนสุดท้าย จู่ๆ เพื่อนร่วมชั้นหญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาผม

        “เจียงหนิง!”

        ผมเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกเห็นว่าเป็นหลี่เสี่ยวหมิ่น เพื่อนร่วมชั้นที่เป็นดาวเด่นของคณะ

        เธอสวย เรียนดีและมีมนุษยสัมพันธ์ยอดเยี่ยม เป็นที่ชื่นชอบของคนในชั้น

        ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอก็ถือว่าโอเคแต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเรียน

        เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เจียงหนิง คืนนี้ว่างไหมวันนี้มีจัดงานเลี้ยงวันเกิดฉัน เลยมาชวนนายไปด้วยน่ะ”

        เธอเอ่ยเชิญอย่างจริงใจ แต่ผมกลับรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        เพื่อนที่ยืนข้างๆเห็นผมยังไม่ตอบก็ช่วยพูดเสริม “เจียงหนิง พรุ่งนี้กับวันมะรืนเป็นวันหยุดนะ คืนนี้ไปด้วยกันเถอะ พวกเรายังวางแผนจะไปเล่นเอสเคปรูม[1]กันด้วยนายเล่นเก่งขนาดนั้น ไปแบกพวกเราที!”

        หากเป็นสถานการณ์ปกติผมคงไม่ปฏิเสธ

        แต่คืนนี้ผมมีธุระจึงทำได้เพียงกล่าวอย่างเสียใจ

        “ขอโทษนะ เสี่ยวหมิ่น คืนนี้ฉันติดธุระ คงไปไม่ได้ ขอให้พวกเธอเที่ยวให้สนุกนะ”

        หลี่เสี่ยวหมิ่นเห็นผมปฏิเสธก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงพยักหน้าแล้วพูดว่า “เข้าใจแล้ว ไว้โอกาสหน้าเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันนะ”

        ผมพยักหน้ารับก่อนจะหยิบหนังสือแล้วเดินออกจากห้องเรียน

        แต่ใครจะคิดว่างานเลี้ยงวันเกิดของหลี่เสี่ยวหมิ่นในครั้งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันหวนคืน…

เนื่องจากสถานที่ที่อาจารย์ส่งให้ผมอยู่ไกลพอสมควรการเดินทางต้องใช้เวลาถึงสามชั่วโมง ดังนั้นหลังจากกลับไปที่หอพักเพื่อเก็บของ ผมหยิบกระบี่กระดูกปลาติดตัวไปจากนั้นออกไปหาอะไรกินง่ายๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน

        นั่งรถไฟฟ้าไปกว่าหนึ่งชั่วโมงจากใจกลางเมืองไปยังอีกฝั่งของเมือง

        ลงจากรถไฟแล้วต้องต่อรถบัสอีกจากนั้นใช้ GPS นำทางเพื่อเดินเท้าไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมง

        เมื่อผมไปถึงเชิงเขาก็เป็นเวลาสี่ทุ่มพอดี

        ผมกวาดตามองรอบๆที่นี่เป็นภูเขารกร้าง มีเพียงถนนชนบทสายหนึ่งพาดผ่าน

        ตำแหน่งที่อาจารย์ส่งให้ผมอยู่ลึกเข้าไปในภูเขา ดูจากแผนที่ คงต้องเดินเท้าเข้าไปอีกสิบกว่านาที

        ผมจึงโทรหาอาจารย์ถามว่าเขาอยู่ที่ไหน

        สายถูกรับอย่างรวดเร็ว

        “อาจารย์ ผมมาถึงเชิงเขาแล้ว ท่านอยู่ที่ไหน”

        เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วมาคาดว่าเขาน่าจะกำลังขับรถ

        พอได้ยินว่าผมมาถึงแล้วเขาก็กล่าวว่า “เดินขึ้นเขาไปบนเขามีศาลหลักเมืองที่ถูกทิ้งร้าง ไปยืนรออยู่ที่หน้าประตูอย่าเดินไปที่ไหน อย่าลงจากเขา และที่สำคัญ อย่าเดินสำรวจรอบๆ แค่รออยู่หน้าศาลเท่านั้น จำไว้ห้ามเข้าไปข้างในคนเดียว ฉันจะไปถึงในอีกครึ่งชั่วโมง”

        “เข้าใจแล้ว!” ผมตอบรับจากนั้นเปิดไฟฉายมือถือแล้วเริ่มเดินขึ้นเขา

        เส้นทางเดินขึ้นเขาเต็มไปด้วยวัชพืชรกครึ้มดูเหมือนไม่มีใครมาเยือนสถานที่นี้เป็นเวลานาน

        หลังจากเดินขึ้นไปสิบกว่านาทีผมก็เห็นสิ่งปลูกสร้างเก่าผุพังอยู่บนไหล่เขา

        เมื่อเข้าไปใกล้ขึ้นก็เห็นว่ามันคือศาลหลักเมืองที่อาจารย์พูดถึง

        ประตูไม้เก่าๆถูกเปิดแง้มไว้ รอบๆ เต็มไปด้วยพงหญ้า

        แม้แต่บนหลังคายังมีหญ้าขึ้นแซม

        รอบข้างเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมพัดยอดไม้ ทำให้กิ่งไม้เสียดสีกันจนเกิดเสียง “แซกๆ...แซกๆ”

        ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เรื่องพวกนี้ไม่ได้ทำให้ผมหวั่นไหวเหมือนเดิมอีกต่อไป

        นอกจากเรื่องของสิ่งลี้ลับแล้วผมไม่กลัวอะไรอีก

        อาจารย์สั่งไว้ว่าอย่าเข้าไปในศาลหลักเมืองผมจึงยืนรออยู่ข้างนอก

        แต่ไม่นานผมก็เริ่มรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ

        รอบตัวผมเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ลมเย็นสายหนึ่งพัดออกมาจากภายในศาลหลักเมือง

        ผมมองเข้าไปข้างในดูเหมือนจะมีเงาเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น

        ร่างกายผมตึงเครียดขึ้นทันทีดวงตาจับจ้องไปที่ศาลหลักเมืองไม่กะพริบ

        คืนนี้พระจันทร์สว่างมากศาลร้างตั้งตระหง่านอยู่กลางป่า

        ผมเห็นเงาดำคล้ายร่างมนุษย์เคลื่อนไหวอยู่ภายในผ่านประตูไม้ที่เปิดแง้มอยู่

        ที่นี่เป็นป่ารกร้างไม่มีบ้านคนอยู่ใกล้ๆ ดังนั้น ผมแน่ใจว่าเงานั่นไม่ใช่คนแน่

        ยิ่งไปกว่านั้นผมเริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือก ซึ่งผมคุ้นเคยดี

        ทุกครั้งที่มีสิ่งชั่วร้ายปรากฏตัวจะมีไอเย็นแบบนี้เสมอ

        ‘ให้ตายเถอะ ในศาลหลักเมืองคงไม่มีผีอยู่จริงๆ หรอกนะ?’

        ผมคิดในใจพลางเพิ่มความระมัดระวัง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับกระบี่กระดูกปลาแน่น

        อาจารย์สั่งไว้ว่าห้ามไปที่ไหนทั้งนั้น ดังนั้น ผมจึงยืนอยู่ที่หน้าประตูศาล หาที่กำบังหลบอยู่หลังพุ่มไม้

        ไม่ได้เข้าไปใกล้แต่ก็ไม่ได้ถอยหนี

        ผมเคยเห็นผีมาแล้วขอแค่ไม่ใช่ผีอาฆาต ตราบใดที่ไม่ไปกวนพวกมันพวกมันก็มักจะไม่มายุ่งกับผม

        ผมยืนซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้รอคอยอาจารย์

        เวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีบรรยากาศยิ่งเย็นลง

        ศาลร้างที่เคยมืดสนิทจู่ๆ ก็มีเปลวไฟลุกขึ้นจากด้านใน

        แสงไฟทำให้เงาที่เคยเลือนรางชัดเจนขึ้น

        จากมุมนี้ผมเห็นเหมือนมีคนสองสามคนนั่งล้อมวงอยู่รอบกองไฟ

        แต่ยิ่งมองผมก็ยิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ

        ไฟในศาลหลักเมืองสว่างแต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก

        ผมซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้พยายามไม่ขยับตัว ไม่ส่งเสียง

        แต่บรรยากาศกลับเย็นลงเรื่อยๆลมเย็นพัดกรูเข้ามาทำให้ขนลุกไปทั้งตัว ร่างกายเริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว

        นี่มันกลางฤดูร้อนแท้ๆแต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกเหมือนอยู่ในฤดูหนาว

        ทันใดนั้นผมเห็นเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากศาลหลักเมือง

        เป็นชายในชุดผ้าสีเทา

        ผมมองไม่เห็นหน้าชัดเจนแต่เห็นว่าใบหน้าของเขาซีดขาวผิดธรรมชาติ

        เขายืนอยู่หน้าประตูศาลครู่หนึ่งก่อนจะมองมาทางที่ผมซ่อนอยู่ แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง

        “พี่ชาย หนาวขนาดนั้น ทำไมไม่เข้ามาผิงไฟล่ะ”

        เสียงของเขาไม่ดังแต่ผมได้ยินชัดเจน

        ผมแน่ใจว่าจากจุดที่เขายืนอยู่ไม่มีทางมองเห็นผมแต่เขากลับรู้ว่าผมกำลังสั่นเพราะความหนาว

        สิ่งนี้ทำให้ผมยิ่งระแวงหนักขึ้น

        ผมไม่ตอบอะไรยังคงซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ กำกระบี่กระดูกปลาแน่น

        ชายคนนั้นเห็นว่าผมไม่ตอบจึงพูดขึ้นอีก

        “กลางป่ารกร้างแบบนี้ มีสัตว์ป่าชุกชุมเข้ามานั่งผิงไฟดื่มเหล้าสักหน่อยดีกว่า”

        ผมยังคงเงียบจับตาดูเขาอย่างระมัดระวัง

        เมื่อเห็นว่าผมยังไม่ตอบเขาก็เปลี่ยนโทนเสียงเป็นแข็งกร้าวขึ้น “ทำไมฉันเชิญนายเข้ามาดีๆ

        “แต่กลับไม่พูดอะไรสักคำนี่คิดจะเมินกันรึไง อีกเดี๋ยวหากพี่น้องในนี้โกรธขึ้นมาพวกเขาไม่พูดจาดีเหมือนฉันหรอกนะ…”

[1]เอสเคปรูมหมายถึง เกมหลบหนีจากห้องที่จำลองสถานการณ์ต่างๆ เช่น ห้องปิดตาย โรงพยาบาลร้างขึ้นอยู่กับธีมและขนาดของสถานที่ซึ่งผู้เล่นต้องตามหาคำใบ้เพื่อไขปริศนาหาทางออกภายในเวลาที่กำหนด