[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

"ใช่ไหมแดเนียล เทเยอร์"

"..."

"ไม่จริง!!!"ไม่ใช่มีเพียงแค่แพรววาที่ตกใจแต่ครามเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

"เพราะเธอที่ทำให้แดเนียลตกอยู่ในสภาพแบบนี้"

"เอ๋ ฉันหรอก"

"เธอไม่ควรเข้ามาช่วยฉันตั้งแต่แรก"มาร์ทตินหันไปบอกเหตุผลให้แพรววาฟัง เพราะเธอเข้าไปช่วยเขาถึงทำให้แดเนียลเริ่มเคลื่อนไหว

"ทำไมละ"

"เพราะฉันเป็นมาเฟียไง"

"หึ"แดเนียลแค่นหัวเราะก่อนที่สายแววตานั้นจะเย็นยะเยือก แดเนียลใช้โอกาสที่ลูกน้องของมาร์ทตินไม่ทันตั้งตัวจัดการลูกน้องของมาร์ทตินให้ลงไปนอนกองบนพื้นก่อนแย่งปืนมาเล็งทางมาร์ทติน

ปัง!

เลือดสีแดงสดๆ ค่อยๆ ไหลออกมาจากแก้มซ้ายของมาร์ทตินทำให้ลูกน้องของเขาหันปืนเล็งไปยังร่างของพอร์ท แต่ทว่ามาร์ทตินกับส่งสัญญาณให้เก็บอาวุธลง

"หากฉันรู้ว่าคืนนั้นนายยื่นขอเสนอที่แสนน่ารังเกียจให้แพรววาเพื่อช่วยฉัน ฉันจะไม่แนะนำเธอเลย"

"เพราะคืนนั้นฉันถึงออกปกป้องเธออยู่นี่ไง"

"นายไม่เป็นลูกผู้ชายพอ"

"แล้วนายล่ะเป็นพี่ชายที่ดีพอยัง? เพราะนายไม่ใช่หรือไงที่ทำให้เธอเสียใจเสียน้ำตามากเท่าไร"

"..."

"หากฉันสร้างไม่สร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาเมื่อไรนายจะยอมบอกเธอสักที การรอคอยมันแย่มากเลยนะรู้บ้างไหม"

"นายรู้อยู่ก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม มาร์ทติน วอร์มสัน"สายตาของพอร์ทหันไปจ้องมาร์ทตินด้วยความสงสัย

"ใช่ประการแรกคือนายออกตัวปกป้องแพรววามากเกินไปราวกับรู้จักมาก่อน"

"หึ ถือว่าเป็นความผิดภาพครั้งใหญ่เลยนะ"

"อย่างที่สองก็ตามที่ฉันบอกไป ทำไมแกถึงต้องปลอมตัวเป็นพอร์ท แกมีจุดประสงค์อะไร"

"..."

"หากบอกว่าจะมาโค่นฉันลง แกมีโอกาสหลายครั้ง แต่แกก็ไม่ลงมือ"

"เพราะแพรวรักแกนะสิ"พอร์ตพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"..."มาร์ทตินรู้สึกตกใจกับคำพูดของพอร์ทก่อนจะหันมาพร้อมแพรววาที่ไม่ปริปากพูดอะไร

"เดี๋ยวนะงั้นเป้าหมายนายไม่ได้เป็นมาร์ทตั้งแต่แรกแล้วสินะ"

"..."พอร์ทแสยะยิ้ม

'มันไม่สมเหตุสมผลเลย อะไรกันเหมือนมีอะไรบางอย่างมากกว่านั้น'มาร์ทตินครุ่นคิดอยู่ไม่นานก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับแดเนียลแสยะยิ้ม

"หยุดเขาเอาไว้"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนที่แดเนียลยิ้มแล้วรีบวิ่งไปยังหน้าผาก่อนที่จะกระโดดลงจากหน้าผาที่มีแม่น้ำไหลผ่านไป

"พี่!"

"ตามหาเขาให้พบ"

"เจ้านั่นบ้าไปแล้วแผลเขายัง..."

"หมอนั่นใช้immortal กับร่างกายตัวเอง"ครามยังไม่ทันพูดจบมาร์ทตินแทรกขึ้น

"เจ้านั่นบ้าไปแล้ว รู้ไหมว่าหากใช้เกินขนาดจะเป็นยังไง"เพราะตลอดการพักฟื้นของพอร์ทได้มียาเข้ามาช่วยและล่าสุดก่อนที่พอร์ทจะไล่ตามคนร้ายไป เขาได้ทานยาเข้าไปอีกชุด

"พี่ค่ะ"

"อย่าห่วงเลยฉันจะต้องหยุดเขาให้ได้"

หลายชั่วโมงต่อมา...

"ยังหาไม่พบอีกเหรอ"

"นายครับแย่แล้ว ตอนนี้แดเนียลหายออกไปจากคฤหาสน์แล้วและสายรายงานมาว่าพบแดเนียลกับพอร์ตที่ฝั่งตะวันออกและตกครับ"

"ว่าไงนะ แต่บาดแผลนั้นกว่าจะหายได้..."

"ฝีมือแดเนียลสินะ"

"เจ้านั้นคิดอะไรอยู่"

"คิดจะแก้แค้นสินะโดยไม่ให้เราเข้าไปยุ่งเกี่ยวสินะ"

"แค่ทำให้แพรววาบาดเจ็บเล็กน้อยถึงกับแก้แค้นงั้นหรอ บ้าไปแล้วไม่ใช่มาเฟียเสียหน่อย ทำแบบนี้เท่ากับว่ากระโจนใส่ในกองเพลิงชัดๆ"

"ไม่หรอก บางทีเจ้านั่น..."

"นายครับตอนนี้พบว่าคนที่ชื่อพอร์ทกับแดเนียลต่างมีสัญญาลักษณ์ฟินิกซ์ทั้งสองคนเลยครับ ไม่ทราบจะให้ตามใครดีครับ"

"ว่าไงนะ!"ครามพูดขึ้นก่อนหันมามองมาร์ทตินที่ขบกรามไว้แน่นก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงนึกเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด

"พี่ค่ะ ทำไมถึงได้..."

"เข้าใจแล้ว ที่แท้หมายถึงแบบนี้สินะ"มาร์ทตินพูดขึ้นขนาดที่ทุกคนหันไปมองเขา

"..."

"เพื่อไม่ให้ใครรู้สิ่งที่เขาต้องการสื่อสารอีกความหมายหนึ่ง"

'ขอโทษแพรว ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย'

"นั่นเขาต้องการบอกว่าเขากำลังดำเนินแผนกันอยู่ต่างหาก แล้วคนที่จะอธิบายได้มีเพียงคนเดียว ใช่ไหมครับท่านอา อยู่ใช่ไหมครับ"

ทุกคนต่างตกใจคำพูดของมาร์ทตินแล้วจ้องไปทางพุ่งไม้หนึ่ง ที่มีใครบางคนค่อยๆ เดินออกมา

"รู้ได้อย่างไร"

"การที่ส่งพอร์ทไม่สิ แดเนียลเข้ามาคงมีจุดประสงค์ที่จะสืบหาร่องรอย immortal สินะครับ"

"..."

"แต่การล่อเข้ามาในแก๊งฮอว์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะต้องตรวจเช็กสภาพร่างกายก่อนอยู่แล้ว ซึ่งแตกต่างจากไลออนกับสพิเดอร์"

"สันนิษฐานได้ดีนิ"

'แกลองช็อกสภาพร่างกายได้'

"ตอนนี้คุณอาถึงได้บอกแบบนั้นให้ผมเชื่อสนิทใจจนผมชะล่าใจไม่ตรวจสอบ หลังจากเข้ามาแก๊งฮอว์คก็สืบหาร่องรอยพร้อมกับวางแผนบางอย่างไปด้วย"

"แกกำลังจะบอกว่าฉันร่วมมือกับแดเนียล?"

"ป่าวครับ แต่ท่านอาเป็นคนของฟีนิกซ์ตั้งแต่แรก ระหว่างผมสืบหาร่องรอยแดเนียลผมเจอสุสานตระกูลเทเยอร์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่"

"เทเยอร์?"

"จะให้ผมเล่าต่อไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น"มาร์ทตินหันไปถามเสกชัยที่ตอนนี้กำลังกำหมัดอยู่

"..."

"จะปิดบัง คงปิดบังไม่ได้ตลอดหรอกนะครับ"

"หึนั่นสินะ งั้นฉันจะเล่านิทานสนุกๆ ให้ฟังเอาไหม"

"..."ทุกคนต่างจ้องเสกชัยเป็นตาเดียวโดยไม่มีใครคัดค้าน

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กน้อยสองคนที่ชอบวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนามไม่รู้อีโหน่อีเหน่ว่าภัยกำลังมาเยือน"

"..."

"จากนั้นไม่นานเด็กหนุ่มถูกส่งตัวไปเรียนที่อื่นด้วยภาระที่เขาต้องแบกรับเอาไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

"ไม่จริงใช่ไหม"ครามพูดขึ้น

"หลังจากนั้นไม่นานรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ฆาตกรรมสินะ"ครามถามขึ้น

"ใช่ เราถูกไล่ล่า จากผู้มีอิทธิพลอย่างไลออนและสพิเดอร์โดยผู้คนเล่าว่าภรรยาของชายดังกล่าวถูกหัวหน้าไลออนสังหารและอีกคนถูกหัวหน้าของสพิเดอร์สังหาร"

"แม่เธอสินะ"มาร์ทตินหันไปจ้องแพรววา

"ใช่แล้วแกไม่สงสัยหรือว่าผู้ชายคือใคร?"

"..."

"พ่อแกไง มาร์ทติน"

"..."

"รู้อยู่แล้วสินะว่าพ่อนายตั้งใจปกป้องแม่เธอ รู้ตั้งแต่เมื่อไร"

"ในไฟล์คอมแดเนียลมีไฟล์หนึ่งที่ล็อกรหัสหลายชั้นอีกทั้งข้อมูลที่คุณอาให้มามันตรงกันหมด เพียงแต่คุณอาให้มาไม่หมด"

"หรือว่าเป็นตอนนั้น"

'แกมีธุระก็ไปทำเถอะ ฉันจะจัดการเอง'

"ใช่ ท่านกลัวว่าผมจะไปแก้แค้นถึงปกปิดเรื่องนี้สินะ แต่ท่านจะไม่ยอมบอกเธอหน่อยหรือไง"

"..."

"ว่าท่านเป็นพ่อเธอนะ"