ตอนที่ 1
ในแดนเซียน ทวีปเฟยหลงถือว่ามีขนาดที่กว้างใหญ่ไพศาล มีอาณาเขตพื้นที่รัศมีกว่าหลายแสนลี้ จากการกลืนกินทวีปรอบข้าง โดยมีผู้ปกครองคือจักรพรรดิ์มารฟ้า ชิงเฮ่ยหย๋า ซึ่งเป็ผู้ที่ฝึกฝนในวิถีมาร และมีพลังในขั้นขอบเขต มหาเซียน์ขั้น 9 ซึ่งเป็ขั้นสูงสุดของดินแดนแห่งนี้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดข้าก็สามารถ กำจัดผู้ปกครองทุกทวีปได้หมดทุกคน ต่อไปนี้จะไม่มีเสี้ยนหนามมาขัดขวางข้าได้อีก ข้าจะปกครองแดนเซียนแล้วตามหาศิลาผนึกเทพให้ครบทุกชิ้น และทลวงขั้นเพื่อกลายเป็เทพ" จักรพรรดิ์มารฟ้าที่กำลังเดินออกมาจากห้องประชุมา พูดกับเหล่ามิตรสหายที่ร่วมรบด้วยกันมาอย่างสำราญใจ
“เ้ายังขาดเศษศิลาตั้ง 3 ชิ้นดังนั้นมันก็คงจะไม่ใช่เื่ง่ายนัก" เซียวหลิน ชายหน้าตาหล่อเหลาที่รวบผมสีดำยาวกล่าว “พี่หลิน ท่านก็อย่าพึ่งขัดพี่เฮยหยาสิ ให้พี่เฮยหยาได้ลิ้มรสชัยชนะเสียบ้างจะเป็ไรไป" ชายรูปร่างบึกบึนตัดผมสั้นเตียนได้เข้ามาร่วมการสนทนา ชื่อของเขาคือต้าหนิว
จากนั้นชายหนุ่มร่างเล็กอีกคนเดินตามมาติดๆ “พี่หนิว ที่พี่หลินพูดนั้นถูกแล้ว เศษศิลาผนึกเทพนั้นหาเจอได้ยากกว่างมเข็มในมหาสมุทรบรรพโกลาหน แดนเซียนมีขนาดกว้างไกลหลายล้านลี้ การจะหาให้เจอสักชั้นนั้นถือว่ายากมาก" นามของเขาคือหลี่เทียนหง
“ข้าได้มาแล้ว 4 ชิ้น ขาดอีก 3 ชิ้นคงต้องรบกวนพวกเ้าช่วยอีกแรง" จักรพรรดิ์มารกล่าว
“แน่นอน!!" สหายทั้งสามตอบพร้อมเพรียงกัน
เมื่อเดินมาถึงบริเวณโถงบรรลัง จักรพรรดิ์มารฟ้ารู้สึกไม่ชอบมาพากลนัก เพราะว่าในยามปกติต้องมีองครักษ์เฝ้าอยู่ไม่ต่ำกว่า 10 คน “ทหารองครักษ์หายไปไหนกันหมด? ข้าจำได้ว่าไม่ได้ออกคำสั่งรวมพล ใยไม่มีทหารองครักษ์มาประจำที่โถงบรรลัง" จักรพรรดิ์มารตัดสินใจเดินต่อไปอีกก้าวเพื่อตรวจสอบ
ทันใดนั้นเองก็มีแสงสว่างวาปมาจากบริเวณเท้า จักรพรรดิ์มารที่ไม่เคยมีความเคลือบแคลงในอาณาเขตวังของตนเอง บัดนี้กลับต้องถูกระงับการเคลื่อนไหวกระทันหัน
“!!??...นี่มัน! มีรูปแบบฝังอยู่ในโถงบรรลังของข้าได้อย่างไร!!" จักรพรรดิ์มารฟ้าเริ่มร้อนรน แต่เมื่อนึกถึงสหายที่มาด้วยกัน เขาจึงคลายความตรึงเคลียดลง แต่ขณะนั้นเองก็ได้มีเสียงพูดพร้อมกับจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง ในบริเวณที่เหล่าสหายทั้ง 3 คนยืนอยู่
“ตายซะ!!!" มีกระบี่เสือกแทงทะลุหัวใจจักรพรรดิ์มาฟ้าจากด้านหลัง ทวนยาวผ่าจากต้นคอถึงราวนมด้านขวาและขวานที่จามในแนวนอนบริเวณลำตัวจนถึงสะดือ “พ..พวกเ้า" จักรพรรดิ์มารค่อยๆหันหน้ามา และภาพที่ได้เห็นคือ เหล่าสหายที่เขาไว้ใจและผูกพันดั่งพี่น้องกลับลงมือเพื่อหวังปลิดชีพตัวเขาเอง
“ท...ทำไม พวกเ้าถึงทำแบบนี้" จักรพรรดิ์์มารฟ้ามีแววตาที่สั่นไหว
ทั้ง 3 คนแสยะยิ้ม "เหอะ! ทำไมงั้นหรือ พวกเรารู้ดีว่าเ้าค้นพบเคล็ดวิชาลับที่ซ่อนอยู่ในศิลาผนึกเทพ แต่เ้ากลับเก็บไว้เพียงคนเดียว" ต้าหนิวเอ่ยขึ้น
จักรพรรดิ์มารฟ้ารู้สึกผิดหวังในตัวสหาย เขาไม่คิดว่าเื่นี้จะเป็ต้นเหตุให้พวกเขาจ้องเอาชีวิตตน “ใช่แล้วเ้ามันยโส เห็นแก่ตัว คิดว่าการที่เ้าเป็จักรพรรดิ์มารฟ้า ใช้ชีวิตโอ่อ่าเช่นนี้นั้นเป็เพราะใครกัน" เซียวหลินกล่าวเสริม
“ข้าเกลียดชังเ้ามาตั้งนานแล้ว ถ้าไม่มีเ้า เย่เสวี่ยหลัน ก็จะต้องเป็ของข้า" หลี่เทียนหงพูดด้วยสีหน้าที่โกรธแค้น
“พวกเรา 3 คนวางแผนมานานแล้ว ช่วยกันวางรูปแบบผนึกที่แข็งแกร่งปิดกั้นลมปรานเ้า แม้จะสามารถผนึกได้เพียงไม่กี่ลมหายใจแต่ก็สามารถทำให้เ้าตกอยู่ในสภาพนี้ได้" ต้าหนิวอธิบายด้วยสีน่าท่าทางที่แลดูสะใจ
จักรพรรดิ์มารฟ้าอาการสาหัส ต่อให้ตอนนี้ลมปราณทั่วร่างกลับมาไหลเวียนปกติ แต่ก็ไม่สามารถรักษาตัวเองได้เร็วนัก อีกทั้งอาวุธของทั้ง 3 นั้นอาบไปด้วยพิษ ‘อสรพิษนรกทมิฬ' ซึ่งสามารถฆ่า มหาเซียน์ขั้น 9 ได้ภายใน 1 ชั่วยาม ด้วยความสามารถของเขาการขับพิษใช้เวลาไม่กี่อึดใจ พิษก็จะสลายหายสิ้น แต่ว่าเขาต้องมีร่างกายที่สมบูรณ์ พร้อมทั้งสมุนไพรหายากบางชนิด แต่ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ย่อมมิอาจทำได้โดยง่าย
“ไม่ต้องห่วงข้าจะดู เย่เสวี่ยหลัน แทนเ้าเอง!" หลี่เทียนหงยิ้มอย่างชั่วร้าย วาดทวนลงมาหวังผ่าร่างจักรพรรดิ์มารฟ้าเป็ 2 ส่วน
ใน่เวลาที่ความตายกำลังคลืบคลานเข้ามา จักรพรรดิ์มารฟ้าก็ได้ ะโออกมาพร้อมกับความคลั่งแค้น ดั่งมีไฟนรกที่สุมในอก “ข้าจักรพรรดิ์มารฟ้าสาบานต่อฟ้าดินหากข้ารอดไปได้จะตามไปฆ่าพวกเ้าแม้ในนรก!!"
เซียวหลิน ต้าหนิว และ หลี่เทียนหง ะเิเสียงหัวเราะเยาะเย้ย “ฮ่า ฮ่า ฮ่า หุบปากแล้วตายไปซะ ชิงเฮยหยา..."
‘ทวิวิญญาน...แยกวิญญานหวนคืน' จักรพรรดิ์ฟ้าใช้เคล็ดวิชาลับในเสี้ยววินาทีสุดท้าย วิญญานจักรพรรดิ์มารได้แยกออกเป็ 2 ส่วน วิญญานที่แยกออกมานั้นถูกอำพรางด้วยม่านพลังบางอย่างทำให้ทั้ง เซียวหลิน ต้าหนิว และหลี่เทียนหง ไม่สามารถััหรือรับรู้ได้
วิญญานที่แยกออกมาพุ่งหนีดุจดาวหาง “ไอ้พวกเวร....ข้าจะกลับมาฆ่าพวกเ้าให้ได้!" วิญญานดวงน้อยสบถออกมา “ข้าต้องหาร่างจุติใหม่ เวรเอ้ย! แล้วจะไปหาจากไหน" ขณะดวงวิญญานดวงน้อยที่ไม่รู้จะไปทางไหน อยู่ๆก็มีหลุมห้วงมิติปรากฏออกมา
โดยทั่วไปห้วงมิตินั้น เกิดขึ้นในบริเวณที่มีพลังงานไม่เสถียร ถือว่ามีโอกาศน้อยมากที่จะปรากฏออกมา และปลายทางนั้นก็ไม่สามารถคาดเดาได้
“นั่นมันห้วงมิติงั้นรึ ถ้าโดนดูดเข้าไปแย่แน่ ต้องรีบออกจากบริเวณนี้" ขณะที่ดวงวิญญานของจักรพรรดิ์มารฟ้าจะพุ่งหนีไปนั้นเอง ห้วงมิติก็ได้ขยายขนาดกระทันหันจาก 1 จ้าง กลายเป็หลายร้อยจ้าง ภายในชั่วพริบตา พร้อมกับแรงดึงดูดที่มหาศาล
ิญญาจักรพรรดิ์มารฟ้ารู้สึกเย็นวาบไปถึงแก่นวิญญาน จากนั้นห้วงมิติก็ได้ดูดเอาิญญาของจักรพรรดิ์มารฟ้า หายลับไปและปิดตัวลง
“อ้ากกกกกก.....ซวยจิงๆโว้ยยยยย!!!" วิญญานน้อยท่ามกลางหลุมมิติใหญ่ั์ที่บิดเกลียวดุจตาพายุกรีดร้องอย่างเวทนา จากนั้นวิญญานของจักรพรรดิ์มารฟ้าก็สิ้นสติไปเนื่องด้วยแรงดึงดูดอันบ้าคลั่ง
*************************
โรงพยาบาลประจำเมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ประเทศจีน “เทียนเอ๋อ! เทียนเอ๋อของแม่!" หญิงวัยกลางคนกำลังร้องไห้ฟูมฟาย อยู่หน้าห้องผ่าตัด “ชิงเทียนต้องไม่เป็อะไรค่ะคุณน้า" เด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่ง กล่าวปลอบใจเธอ
“หนิ๋งเอ๋อ น้าไม่เหลือใครอีกแล้ว ถ้าเทียนเอ๋อเป็อะไรไปน้าคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้" หยิงวัยกลางคนปาดน้ำตา
“คุณหมอบอกว่า จะทำอย่างสุดความสามารถ คุณน้ามานั่งพักรอคุณหมอ ออกมาบอกอาการเถอะนะค่ะ"
เย่วหนิงเอ๋อ เธอเป็เพื่อนสมัยเด็กของ ชิงเทียน ขณะที่เธอกำลังจะให้อาหารแมวจรจัดอยู่ข้างถนน ก็มีรถเสียหลักหักหลบเข้ามาจะชนเธอ ชิงเทียนที่เดินผ่านมาพอดีจึงรีบวิ่งไปผลักเทอให้พ้นจากอันตราย
ชิงเทียนเป็คนไม่เอาไหนขาดความมั่นใจ สอบได้คะแนนแย่ที่สุดในห้อง แต่เธอก็คอยช่วยติวให้เขาอยู่เสมอ “ฉันทำให้นายต้องเป็แบบนี้ ถ้านายเป็อะไรไปฉันคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต"
**************************
“คุณหมอค่ะคนไข้จีพจรหยุดเต้นแล้วค่ะ"
“เอาเครื่องปั้มหัวใจมา เดียวผมจัดการต่อเอง เอ้า! เคลียร์!" แพทย์ทุกคนในห้องผ่าตัดอยู่ในความตรึงเครียด อาการของ ชิงเทียนสาหัสมาก กระดูกหักหลายจุด มีาแเหวอะหวะทั่วตัว โอกาสเป็ตายเท่ากัน
“ชีพจรกลับมาเต้นแล้ว เริ่มทำการผ่าตัดต่อ เอาหล่ะส่งที่คีบให้ผมที" หมอและพยาบาลกำลังช่วยกันอย่างขมักเขม้น
หลายชั่วโมงผ่านไป...การผ่าตัดก็สิ้นสุดลงหมอและพยาบาลเดินออกมาด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้า
“เทียนเอ๋อเป็ยังไงบ้างค่ะคุณหมอ หญิงวัยกลางคนกล่าวถามทั้งน้ำตา" ปลอดภัยแล้วครับกว่าจะฟื้นคงใช้เวลาไม่กี่วัน"
“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ" เธอแทบจะหมอบกราบทั้งน้ำตา
“มันเป็หน้าที่อยู่แล้วครับถ้ามีอะไรก็แจ้งพยาบาลได้เลยครับเดียวผมจะรีบมาดูอาการให้"คุณหมอพูดพร้อมรอยยิ้ม" หญิงวัยกลางคนนั้นได้มองไปที่ป้ายเสื้อบนอก 'นายแพทย์ จางเจ๋อฮั่น'
“ชิงอัน คนนี้จะไม่ลืมบุญคุณของคุณหมอจาง" เธออยากจะตอบแทนหมอจางี้ ด้วยทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมี แต่ว่าในตอนนสถานะการเงินของครอบครัวกำลังเข้าขั้นวิกฤต
3 วันผ่านไป ชิงเทียน ค่อยๆลืมตาขึ้นมา “นี่ข้าอยู่ที่ใดกัน"
-------------------------------
ไม่ได้เขียนเื่นี้มาหลายปี ั้แ่ตอนที่ 154 ขึ้นไป หากเนื้อหา ระดับพลัง หรือรายละเอียดคลาดเคลื่อนสามารถเม้นบอกได้นะครับ
1K
