“นี่คือสหายใหม่ของข้า”เ้าชายวัชระบอกขุนท้าวคนสนิทแล้วสั่งว่า“ท่านช่วยไปจัดเตรียมที่พักให้สหายของข้าด้วยนะท่านขุนท้าว”
“เพคะ” ขุนท้าวแจ่มศรีรับพระบัญชาแล้วก็เดินต้วมเตี้ยมๆออกไป เ้าชายวัชระตรัสกับพระสหายใหม่ทั้งสองว่า “ตามข้ามาทางนี้เถอะ”
ตรัสเสร็จก็เสด็จไปทันทีทำให้แพรพรรณและมณีรัตนารีบตามเสด็จ ทั้งคู่ตามเสด็จเ้าชายไปจนถึงศาลากลางสระน้ำที่นั่นมีนางกำนัล 3 คนนั่งอยู่หน้าศาลา พอเ้าชายเสด็จไปถึงพวกนางก็รีบหมอบกราบถวายบังคม “ถวายบังคมเพคะ”
เ้าชายวัชระโบกมือไล่พวกนางทั้ง 3 คนรีบคลานเข่าออกไป
ภายในศาลามีตั่งเตี้ยตัวใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางบนตั่งเต็มไปด้วยขนมและผลไม้สารพัดชนิด รอบๆ ตั่งมีเบาะรองนั่งและหมอนอิงสีแดงปักดิ้นทองวางรอบตั่งตัวใหญ่ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว เ้าชายวัชระเข้าไปในศาลาพร้อมกับตรัสว่า “ถวายบังคมพระเ้าข้าเ้าพี่”
“ไม่ต้องพิธีรีตองหรอกวัชระเข้ามาซิ” ผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘เ้าพี่’ตรัสแล้วก็หันไปมองผู้ที่ตามเ้าชายวัชระมา “นั่นใครหรือ?”
เ้าชายวัชระรีบทูลว่า“นี่สหายใหม่ของข้าพระเ้าข้า พวกเขาเป็คนต่างถิ่น ข้าไปช่วยมาจากไอ้หมื่นหาญพระเ้าข้า”
แล้วเขาก็หันไปตรัสกับพระสหายใหม่ว่า“พี่ชาย...มณีรัตนา นี่คือเ้าพี่อัคนี าาแห่งหิรัญคีรีพระองค์ทรงเป็พี่ร่วมสาบานของข้าเอง”
มณีรัตนารีบพนมมือไหว้าาอัคนี“ถวายบังคมเพคะ”
แพรพรรณยกมือไหว้โดยไม่ได้พูดอะไร าาอัคนีแปลกใจพลางคิดในใจว่า ‘แม่หนูน้อยพูดจาเหมือนเคยอยู่ในวังมาก่อน เด็กคนนี้เป็ใครกัน? มาจากไหนกันนะ?’
เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจแล้วตรัสว่า “พวกเ้ามานั่งกินขนมกับข้าเถิด”
เขาชี้ไปที่เบาะนั่งฝั่งตรงข้ามเ้าชายวัชระเสด็จเข้าไปนั่งข้างๆ าาอัคนี าาอัคนีเห็นพระสหายใหม่ของพระอนุชาไม่เข้ามานั่งด้วยเขาค์จึงสั่งว่า “พวกเ้าก็เข้ามาเถิด อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำอีก”
แพรพรรณกับมณีรัตนาหันไปสบตากันประหนึ่งว่า ‘จะทำอย่างไรดี?’
เ้าชายวัชระลุกไปจูงแขนมณีรัตนา“มาซิ เ้าพี่ข้าไม่ดุหรอก เ้าอย่ากลัวไปเลยมณีรัตนา”
“เอ่อ...” มณีรัตนารีบคว้าแขนแพรพรรณให้ตามไปด้วย
“เ้านั่งตรงนี้นะส่วนพี่ชายก็นั่งตรงนั้นเถิด” เ้าชายวัชระชี้ที่เบาะรองนั่งแล้วนั่งลงที่เดิม มณีรัตนานั่งลงกับพื้นกระดานอย่างหวั่นกลัว“เอ่อ...”
ส่วนแพรพรรณก็นั่งลงข้างๆเด็กหญิง เธอปลดห่อผ้าวางไว้ข้างตัว าาอัคนีมองทั้งสองคน เห็นทั้งสองนั่งพับเพียบกับพื้นกระดานก็สั่งว่า“พวกเ้าเข้ามานั่งบนเบาะนี่เถิด สหายของน้องข้าก็เหมือนดังเช่นสหายของข้าเช่นกัน”
มณีรัตนาหันไปกระซิบกับแพรพรรณ“จะทำเช่นไรดีล่ะจ๊ะพี่พรรณ?”
แพรพรรณยังไม่ทันจะตอบาาอัคนีก็ดุว่า “พวกเ้านี่เป็เช่นไรนะ!ชอบให้ข้าพูดซ้ำเสียจริง ข้าบอกให้พวกเ้ามานั่งบนเบาะนี่อย่างไรล่ะ”
“อุ๊ย!” ทั้งสองคนสะดุ้ง มณีรัตนารีบเขยิบไปนั่งพับเพียบบนเบาะนุ่ม แพรพรรณมองาาอัคนีแล้วก็ขยับไปนั่งบนเบาะเช่นกันาาอัคนีเอื้อมมือไปหยิบขนมทองม้วนใส่จานยื่นให้ทั้งสองคนพร้อมกับตรัสว่า “พวกเ้ากินขนมและลูกไม้ตามใจชอบเถิดไม่ต้องเกรงใจข้าและวัชระหรอก”
เขาตรัสน้ำเสียงอ่อนโยนพอให้ขนมแล้วเขาก็มองทั้งสองคนอย่างพินิจพิเคราะห์
“ขอบพระทัยเพคะ” มณีรัตนาพูดแล้วก็นั่งเฉยไม่กล้ากินขนม
“ขอบพระทัยเพคะ”แพรพรรณพูดแล้วก็นั่งเฉยเช่นกัน เ้าชายวัชระจึงตรัสว่า “พวกเ้าลองชิมดูเถิด ขนมพวกนี้เป็ฝีมือขุนท้าวแจ่มศรีทั้งนั้นข้ารับรองว่าอร่อยไม่เป็รองแคว้นใดแน่”
มณีรัตนาจึงรีบหยิบขนมกินไม่ใช่เพราะคำคะยั้นคะยอของเ้าชายวัชระหรอกนะ แต่เป็เพราะสายตาดุๆ ของาาอัคนีต่างหากพอกัดคำแรกเด็กหญิงก็รู้สึกว่าขนมอร่อยจริงอย่างที่เ้าชายบอก เด็กหญิงกินขนมด้วยกริยามารยาทอ่อนช้อยเรียบร้อยสมกับที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาแพรพรรณอึกอัก แต่พอสบตากับดวงตาดุๆ เธอจึงจำใจหยิบขนมกิน
าาอัคนีมองทั้งสองคนพลางคิดในใจว่า‘แม่เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ผิวพรรณก็ดูสะอาดเกลี้ยงเกลาขาวผุดผ่องเป็ยองใยกริยามารยาทก็ดูเรียบร้อยมีสัมมาคารวะ กินอยู่ก็ไม่มูมมามดูท่าทางคงได้รับการอบรมมาดีอาภรณ์ที่สวมใส่แม้จะขมุกขมอมไปสักหน่อยแต่ก็เป็แพรพรรณเนื้อดี ส่วนเ้าหนุ่มก็ผอมแห้งแทบจะปลิวลมผิวพรรณรึก็ขาวนวลยิ่งกว่าสตรีเสียอีก ดูท่าทางคงไม่ค่อยได้ออกแรงถูกแดดเช่นชายชาตรีเป็แน่น้ำเสียงก็หวานระรื่น กริยามารยาทนั้นก็งามยิ่งนัก อ่อนช้อยงดงามยิ่งกว่าพวกนางในเสียอีกหน้าตารึก็งดงามเสียยิ่งกว่าสตรีนางใดในพนมนครและหิรัญคีรี นี่ถ้าหากเป็หญิงหัวกระไดเรือนคงไม่แห้งเป็แน่หึๆๆๆ...’
แล้วความคิดของาาอัคนีก็สะดุดหยุดลงเมื่อได้ยินหนุ่มน้อยพูดว่า“ขนมทองม้วนอร่อยมากเพคะ”
พอได้ยินคำพูดของหนุ่มน้อยาาอัคนีก็คิดในใจอย่างสงสัยว่า ‘เ้าหนุ่มคนนี้รู้จักขนมทองม้วนด้วยรึ?ขนมพวกนี้มีแต่ในวังเท่านั้น ดูท่าทางเ้าหนุ่มนี่คงเคยอยู่ในวังเป็แน่’
แล้วเขาก็ตรัสว่า “ถ้าเ้าชอบก็กินอีกซิกินให้มากๆ เ้าจะได้ดูล่ำสันบึกบึนสมกับเป็ชายชาตรี”
แล้วเขาก็หยิบขนมทองม้วนและขนมอีกสองสามอย่างใส่จานให้หนุ่มน้อยและแม่หนูน้อย
“เ้ารู้จักขนมทองม้วนด้วยหรือ?”เขาถามพลางจ้องหน้าหนุ่มน้อย
“เพคะ” แพรพรรณตอบ แล้วก็ค่อยๆหยิบขนมกินอย่างเรียบร้อย าาอัคนียิ้มแล้วสอนว่า “เ้าเป็ชายต้องพูดว่าพะย่ะค่ะคำว่าเพคะนั้นไว้สำหรับสตรีพูด”
แพรพรรณยิ้มเจื่อน“เพ...พะย่ะค่ะ”
‘หากเ้าหนุ่มนี่เคยอยู่ในวังก็ไม่น่าจะพูดผิดพูดถูกหรือว่าข้าคิดไปเองกระมัง’ าาอัคนีคิดในใจแล้วก็นึกอยากทดสอบให้แน่ใจเขาจึงแกล้งชี้ไปที่ขนมบนตั่งแล้วตรัสว่า “ขนมพวกนี้อร่อยนักแต่ข้ากลับจำไม่ได้ว่าเรียกว่าอะไรบ้างบางครั้งขุนท้าวถามข้าว่าขนมของนางอร่อยหรือไม่ข้าก็ตอบผิด ๆถูก ๆจนนางน้อยใจข้าเสียหลายครั้งหากเ้ารู้ว่าขนมเหล่านี้เรียกว่าอะไรบ้างเ้าก็ช่วยบอกข้าทีเถิดข้าจะได้จำไว้ตอบขุนท้าวได้ถูกต้อง”
แพรพรรณได้ยินาาอัคนีพูดเช่นนั้นก็ไม่ได้นึกคิดอะไรด้วยความที่ตัวเองรู้จักขนมที่อยู่บนตั่งทั้งหมดเพราะเคยช่วยแม่ทำขนมบ่อยๆ จึงบอกโดยไม่ทันคิดพร้อมกับชี้ไปที่ขนมแต่ละอย่าง“อันนี้ขนมชั้น อันนั้นขนมทองหยิบ อันนู้นขนมทองหยด นั่นขนมลูกชุบส่วนอันนี้ขนมจ่ามงกุฎเพ...เอ้ย...พะย่ะค่ะ”
คำลงท้ายเกือบจะหลุดว่า‘เพคะ’ อีกแล้ว แต่ก็ยั้งไว้ได้ทัน เธอลอบถอนหายใจ“เฮ้อ...”
‘เกือบไปอีกแล้วซิเรา’
หนุ่มน้อยบอกชื่อขนมได้ถูกต้องทำให้าาอัคนียิ่งแน่ใจว่าหนุ่มน้อยร่างผอมจะต้องเคยอยู่ในวังมาก่อนแน่ๆ แล้วเขาก็ตรัสว่า“ขอบใจที่ช่วยบอก ข้าจะจำไว้ให้ขึ้นใจ ครั้งต่อไปข้าจะได้ตอบขุนท้าวได้ถูกต้อง”
เขาแย้มยิ้มแต่สายตานั้นมองหนุ่มน้อยอย่างจับสังเกต
“เ้าพี่พะย่ะค่ะขอบพระทัยที่รีบเสด็จมา” เ้าชายวัชระตรัสแล้วก็รินน้ำให้ าาอัคนีจึงละสายตาจากพระสหายใหม่ของพระอนุชา
“เ้าเดือดร้อนข้าย่อมต้องรีบมาช่วยเป็ธรรมดา อย่างไรเสียเ้าก็เป็น้องร่วมสาบานของข้าอย่าได้คิดมาก” เขาตรัสแล้วก็ยกจอกน้ำขึ้นดื่ม
พลัน! สายลมก็เปลี่ยนทิศ จากที่พัดจากสระน้ำเข้าสู่ฝั่งกลับกลายเป็พัดออกจากฝั่งกระแสลมจึงหอบเอากลิ่นหอมจากตัวแพรพรรณไปทางาาอัคนี
“หือ...กลิ่นหอมนี้...”าาอัคนีอุทานพร้อมกับจ้องมองไปที่พระสหายใหม่ของพระอนุชา สายตาคมกล้าจนทำให้คนที่ถูกมองทั้งสองคนสะดุ้งวูบ!
“จริงซิ...ข้าก็ว่าพี่ชายมีกลิ่นกายหอมยิ่งนัก”เ้าชายวัชระตรัส แล้วสายลมก็พัดวูบม้วนตัวเป็กลุ่มก้อนอยู่เื้ัของาาอัคนีพร้อมกับเสียงทุ้มดังขึ้นกลางกระแสลมหมุน “ถวายบังคมพระเ้าข้า”
“อ่ะ!” แพรพรรณตะลึงงัน!
“กรี๊ด!” มณีรัตนากรีดร้องอย่างใแล้วก็ผวาเข้ากอดหญิงสาวแน่น
“ไม่ต้องใไป นี่คือวายุขุนพลคนสนิทของข้าเอง”าาอัคนีตรัสแล้วก็หันไปสั่งวายุว่า “เ้าทำให้แม่หนูน้อยในะวายุ เ้ารีบปรากฎตัวเถอะ”
“ขอประทานอภัยพระเ้าข้า”สิ้นเสียง ก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นพร้อมกับกระแสลมหมุนสลายตัวหายไป เขารีบกราบทูลว่า“กระหม่อมรีบร้อนเกินไปจึงไม่ทันมองว่าทรงมีแขกอยู่ด้วยพระเ้าข้า”
“โอ๋ๆ...ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะน้องรัตนา”แพรพรรณปลอบมณีรัตนา ตาก็มองผู้ชายที่ปรากฎตัวขึ้นอย่างประหลาดเขม็ง นี่เธอจะต้องพบเจอกับอะไรที่มันมหัศจรรย์พันลึกพิลึกพิลั่นอีกล่ะเนี่ย?
“มีอะไรก็รีบๆ พูดมาเถอะ”าาอัคนีตรัสกับวายุ
“กองทัพของพวกเราเดินทางมาถึงชายแดนพนมนครแล้วพระเ้าข้า”วายุกราบทูล
“ดีมากเช่นนั้นเ้าก็สั่งให้ทหารตั้งกองทัพรออยู่ที่ชายแดนก่อน แล้วข้าจะสั่งอีกทีเ้าไปได้แล้ววายุ” สิ้นคำสั่งของาาแห่งหิรัญคีรี วายุก็สลายตัวกลายเป็กระแสลมหมุนหายไป
“เ้าไปสืบความได้อะไรมาบ้างล่ะวัชระ?”าาอัคนีหันไปถามเ้าชายวัชระ
“อ๋อ...ก็หลายเื่อยู่เ้าพี่”เ้าชายวัชระตอบ “เสด็จแม่ถูกขังอยู่ในตำหนักพวกขุนนางที่ต่อต้านไอ้เ้าปุโรหิตวิตถารถูกขังไว้ในคุกหลวง ส่วนพวกหนุ่มๆ หน้าตาดีๆก็ถูกจับตัวไปสนองตัณหาวิปริตของมันไม่เว้นแต่ละวันมีเพียงขุนนางกับขุนทหารไม่กี่คนที่ร่วมมือกับไอ้ปุโรหิตนั่นส่วนพวกขุนนางบางคนที่ยังจงรักภักดีต่อเสด็จพ่อแต่จำต้องก้มหัวให้มันก็พร้อมจะลุกฮือขึ้นทันทีที่พวกเราทำศึกพะย่ะค่ะข้าล่ะอยากบั่นคอไอ้ปุโรหิตวิตถารเสียเดี๋ยวนี้นักเชียว!”
สีหน้าของเ้าชายน้อยเหี้ยมขึ้นอย่างคันไม้คันมืออยากจะไปจัดการกับเ้าปุโรหิตวิตถารเต็มแก่
“เ้าใจเย็นไว้ก่อนเถอะวัชระ”าาอัคนีรีบปรามแล้วตรัสว่า “เพราะเ้าไม่อยากให้ชาวพนมนครต้องสู้รบกันเองจึงได้ขอให้ข้ามาช่วยไม่ใช่หรือจะทำการสิ่งใดต้องคิดให้รอบคอบ เ้ายังต้องเรียนรู้อีกมากนัก”
“ฮึ่ม...พะย่ะค่ะเ้าพี่”เ้าชายวัชระพยักหน้าแล้วก็คว้าจอกน้ำยกดื่มรวดเดียวเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ
“เ้าชายเพคะหม่อมฉันจัดเตรียมห้องให้พระสหายเรียบร้อยแล้วเพคะ” ขุนท้าวแจ่มศรีเข้ามากราบทูล
“เห็นทีว่าห้องหับคงจะไม่พอเสียแล้วกระมังขุนท้าวเพราะสองขุนพลแห่งหิรัญคีรีมาถึงแล้ว” าาอัคนีตรัสกับขุนท้าวร่างท้วม แล้วเขาก็ถามว่า“เหลืออยู่ห้องเดียวไม่ใช่หรือขุนท้าว?”
“เพคะฝ่าา”ขุนท้าวแจ่มศรีพยักหน้า
“อืม...จะทำเช่นไรดีล่ะ?”าาอัคนีนิ่งคิดพร้อมกับมองไปที่พระสหายใหม่ของพระอนุชา
“เช่นนั้นให้สหายของข้าพักกับข้าก็ได้เ้าพี่”เ้าชายวัชระเสนอ เพราะเขาเป็ผู้เชิญแขกมาพักเองหากไม่มีห้องให้แขกพักคงเสียหน้าแน่ๆ
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?ขุนท้าวพักอยู่กับเ้าด้วย ถึงนางจะสูงอายุแต่ถ้าหากให้เ้าหนุ่มคนนี้ไปพักด้วยไม่เหมาะแน่เ้ายังเด็กจึงไม่เป็ไร” าาอัคนีตรัสแล้วก็คิดๆ “อืม...”
“เอ่อ...ถ้าหากว่าไม่มีห้องถ้างั้นฉันกับน้องไปหาที่พักกันเองก็ได้ค่ะ”แพรพรรณรีบบอกเมื่อเห็นว่าการมาของเธอกับมณีรัตนาทำให้คนอื่นลำบาก
“ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกเ้าหนุ่มพวกเ้ามาจากต่างถิ่นหากเป็ยามปกติคงไม่เป็ไรหรอกหากเ้าจะไปขออาศัยชาวบ้านนอนสักคืนแต่ขณะนี้เป็ยามศึกา คงไม่มีใครกล้าให้ที่พักกับพวกเ้าหรอก อีกทั้งวัชระก็เพิ่งช่วยพวกเ้าจากหมื่นหาญไม่ใช่หรือหากเ้าคิดจะไปนอนค้างอ้างแรมกลางดินกลางทรายคงไม่เหมาะแน่ หากทหารของพวกปุโรหิตมาพบพวกมันคงรีบจับตัวเ้าไปให้ปุโรหิตเป็แน่”าาอัคนีตรัสน้ำเสียงเรียบๆ
‘หยึ๋ย! ถ้าต้องถูกจับไปล่ะก็...ขอตายดีกว่า’ แพรพรรณทำหน้าแหยงๆ
“ข้าคิดได้แล้วล่ะ”าาอัคนีตรัสแล้วสั่งว่า “เ้ากับน้องอยู่กับข้า ส่วนห้องที่เหลือก็ให้สองขุนพลของข้าอยู่กันไป”
“เอ่อ...จะดีหรือเ้าพี่?”เ้าชายวัชระแย้ง ขุนท้าวแจ่มศรีรีบท้วง “คงไม่เหมาะกระมังเพคะฝ่าาที่พระองค์จะให้สองคนนี้พักห้องเดียวกับพระองค์ ทั้งสองคนนี้เป็ใครมาจากไหนก็ไม่รู้นะเพคะหม่อมฉันว่าให้พวกเขาพักรวมกับท่านขุนพลของพระองค์คงจะดีกว่านะเพคะ”
“ฟูกเล็กพอแค่คนนอนสองคนเท่านั้นนะขุนท้าวแล้วห้องก็เล็กเพียงแค่นั้น จะเบียดเสียดเข้าไปยังไงตั้งสี่คน” าาอัคนีแย้ง
“เอ่อ...”ขุนท้าวแจ่มศรีคิดตามแล้วก็นิ่งเงียบ แล้วนางก็รีบกราบทูลว่า “ถ้าเช่นนั้นพระองค์ก็ให้ท่านขุนพลสักคนอยู่กับพระองค์ก็ได้นี่เพคะแล้วให้พระสหายของเ้าชายอยู่กับท่านขุนพลอีกคน บุรุษสองคนกับเด็กผู้หญิงเล็กๆ คนหนึ่งน่าจะพออยู่ด้วยกันได้กระมังเพคะ”ขุนท้าวเสนอแนะ
“ให้ขุนพลคนใดคนหนึ่งของข้ามาอยู่ด้วยน่ะรึข้าไม่เห็นด้วยหรอก ข้าไม่อยากจะฟังเสียงนอนกรนของเ้าพวกนั้น ให้เ้าหนุ่มนี่กับแม่หนูน้อยอยู่กับข้าเสียยังดีกว่า”าาอัคนีตรัส แล้วเขาก็หันไปถามหนุ่มน้อยว่า “เ้านอนกรนหรือไม่เ้าหนุ่ม?”
“ไม่ค่ะเอ้ย...ไม่พะย่ะค่ะ” แพรพรรณรีบตอบพลางส่ายหน้า าาอัคนีแย้มยิ้มแล้วสั่งว่า“เช่นนั้นก็ได้ข้อสรุปแล้ว เ้าสองคนอยู่กับข้า ส่วนห้องนั้นก็ยกให้ขุนพลของข้าไป”
“แต่ว่า...” ขุนท้าวแย้งาาอัคนีจึงตรัสว่า “ถ้าขุนท้าวยังมีปัญหา ข้าจะให้ขุนพลของข้าไปนอนร่วมห้องกับท่านแทน”
“ฝ่าา!” ขุนท้าวแจ่มศรีตวัดค้อนควับๆ
“เ้าพี่ถ้าท่านให้ท่านขุนพลมานอนห้องข้า ข้าจะหนีไปนอนหน้าเรือนปล่อยให้ขุนท้าวนอนฟังเสียงกรนเพียงผู้เดียวพะย่ะค่ะฮ่าๆๆๆ” เ้าชายวัชระตรัสแล้วก็หัวเราะอย่างขบขัน
“เ้าชาย!” ขุนท้าวแจ่มศรีเลยถวายค้อนเผื่อแผ่เพิ่มให้เ้าชายวัชระ แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่า“อุ้ยตายจริง! หม่อมฉันก็ลืมไปเพคะ เ้าชายเพคะเหนือหัวทรงรับสั่งหาเพคะ”
เ้าชายวัชระดีใจหน้าตาแช่มชื่นทันควัน “เสด็จพ่อฟื้นแล้วหรือ?”
ขุนท้าวรีบทูลว่า “ฟื้นแล้วเพคะเ้าชายรีบเสด็จไปเฝ้าเถิดเพคะ”
“เ้าพี่ประเดี๋ยวข้ากลับมาพะย่ะค่ะ” แล้วเ้าชายวัชระก็รีบเสด็จไป
“ขุนท้าวท่านพาแม่หนูน้อยไปนอนก่อนเถิด ดูซิหลับไปเสียแล้ว” าาอัคนีสั่งพลางมองเด็กหญิงซึ่งนั่งหลับสับปะหงกอยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มน้อยแล้วเขาก็สั่งหนุ่มน้อยว่า “ส่วนเ้าหนุ่มอยู่สนทนากับข้าก่อนหากเ้าไม่รังเกียจ”
แพรพรรณได้ยินเช่นนั้นก็นึกในใจ‘ก็พูดแบบนี้...ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธจะให้ตอบว่าอะไรได้อีกล่ะเฮ้อ...’
“ค่ะ...พะย่ะค่ะ” เธอตอบแล้วก็ก้มลงดูร่างน้อยกลมป้อมในอ้อมกอดแล้วพูดว่า“โถ...คงจะเหนื่อยน่าดู พอได้กินอิ่มปุ๊บ...ก็หลับปั๊บ”
“พ่อหนุ่มเ้าส่งเด็กมาให้ข้าเถิด” ขุนท้าวแจ่มศรีบอกพร้อมกับยื่นมือไปอุ้มร่างน้อยกลมป้อม แพรพรรณจึงค่อยๆช่วยช้อนตัวเด็กหญิงส่งให้
“ดูซิ...หลับสนิทเลยน่ารักน่าชังแท้ๆ เชียวแม่หนูคนนี้” ขุนท้าวเปรยอย่างเอ็นดู แล้วก็อุ้มเด็กหญิงไป ในศาลาจึงเหลือเพียงาาอัคนีและแพรพรรณ
“เ้ามาจากที่ใดและจะเดินทางไปที่ใดหรือเ้าหนุ่ม?”าาอัคนีถาม แพรพรรณนิ่งเงียบทันที ‘จะตอบว่ายังไงดีล่ะ...’
“ข้าถามเ้าเ้าได้ยินหรือไม่เ้าหนุ่ม?” น้ำเสียงเข้มขึ้นอย่างไม่พอใจที่เห็นหนุ่มน้อยเอาแต่นั่งเงียบ
‘แย่ล่ะซิ...เขาเริ่มทำหน้าหงิกแล้วอ่ะจะทำไงดีล่ะ?’ แพรพรรณเหลือบมองอย่างหวาดๆแต่การไม่พูดอะไรเลยก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีแน่ๆ เธอจึงตอบว่า “คือฉันกับน้องหลงทางมาพวกเราจะไปอมรานครค่ะ”
“พวกเ้าเป็ชาวอมรานครหรือ?”าาอัคนีมองหนุ่มน้อยอย่างสังเกต ไม่ให้มีสิ่งใดหลุดรอดไปจากสายตาได้
“เอ่อ...” แพรพรรณอึกอัก
“เ้าอยู่ในวังหรือ?”าาอัคนีถาม แพรพรรณทำหน้างง “วัง?...วังอะไรคะ?”
“ก็วังอมรานครอย่างไรล่ะ?”าาอัคนีจ้องหนุ่มน้อยอย่างสังเกตท่าที แพรพรรณรีบปฏิเสธ “ไม่ค่ะ”
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
118
