โลกหมื่นมิติ

   “เตรียมของรางวัลเอาไว้ด้วยพรุ่งนี้ฉันจะไปขอบคุณพวกเขาด้วยตัวเอง”เจ้าเมืองเอยสั่งชายชราตรงหน้า

   ถ้าไม่ได้พวกของไผ่ช่วยเอาไว้เขาอาจจะตายและเมืองแห่งนี้อาจจะถูกทำลายไปแล้วประชาชนหลายสิบหลายร้อยล้านคนคงถูกสังหารทั้งหมด

   การต่อสู้ครั้งนี้กลุ่มของไผ่สร้างผลงานได้มากที่สุด เพราะเหตุนี้เขาจำเป็นจะต้องนำสมบัติไปมอบให้พวกของไผ่เพื่อแสดงความขอบคุณด้วยตัวเอง

   “รับทราบครับ”ชายชราโค้งคำนับแล้วหันหลังจากไป

   เจ้าเมืองถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะมองออกไปไกลโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

.

.

   “เอาล่ะ ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าเจ้าจะให้ทักษะแบบไหนกับฉันกัน”ไผ่พึมพำเบา ๆ พร้อมกับหยดเลือดใส่หินปลุกพลังที่แลกมาจากคลังสมบัติเมือง

   เลือดสีแดงสดหยดลงบนหินปลุกพลังก้อนสีดำสนิทเมื่อเลือดของไผ่ซึมหายเข้าไปหมดแล้วหินปลุกพลังตรงหน้าของไผ่ก็ลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้า ๆ จากนั้นมันก็ระเบิดออกกลายเป็นละอองแสงสีทองซึมหายเข้าไปในร่างกายของไผ่

   “ระดับSSS”ไผ่เอยขึ้นด้วยรอยยิ้มจากนั้นไผ่ก็หลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับทักษะที่พึ่งได้รับ ความรู้และความสามารถทั้งหมดที่เกี่ยวกับทักษะค่อย ๆ ประทับลงในห้วงจิตของไผ่อย่างรวดเร็ว

   ในขณะที่ที่ไผ่กำลังซึมซับความรู้เกี่ยวกับทักษะที่พึ่งได้รับอยู่นั้นไผ่ไม่รู้ตัวเลยว่าต้นไม้แห่งการรู้แจ้งได้ปรากฎขึ้นพร้อมกับดูดซับละอองแสงสีทองเช่นกัน

   ไม่นานหลังจากนั้นบนต้นของมันก็ปรากฎผลไม้สีทองขึ้นอีกหนึ่งผล ที่บอกว่าอีกหนึ่งผลก็เพราะว่าถ้ามองให้ดีก็จะพบว่าบนต้นไม้แห่งการรู้แจ้งนี้มีผลไม้สีทองอยู่แล้วสองผลรวมกับผลที่พึ่งปรากฎเป็นสามผล ไม่หมดแค่นั้นบนต้นยังมีผลไม้สีม่วงอยู่อีกหนึ่งผล

   หลังจากทำความเข้าใจเกี่ยวกับทักษะที่พึ่งได้รับมาแล้ว ไผ่ลืมตาขึ้นด้วยแววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

   “ความว่างเปล่างั้นรึ เป็นทักษะที่ทรงพลังมากและที่สำคัญกว่านั้นคือมันเป็นทักษะที่เหมาะกับเรามากซะด้วย”ไผ่พึมพำพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

   ไม่รอช้าไผ่เดินเข้าไปหาหุ่นทดสอบก่อนจะกำหมัดจากนั้นก็มีแสงสีดำปรากฎขึ้นปกคลุมหมัดของเขาเอาไว้ ไผ่ออกแรงต่อยใส่หุ่นทดสอบอย่างจัง

   ก่อนหน้านี้หุ่นทดสอบสามารถแบกรับพลังโจมตีของไผ่ได้ แต่ตอนนี้ไผ่ใช้แรงน้อยกว่าครั้งก่อนแต่สามารถระเบิดหุ่นทดสอบได้อย่างง่ายดาย

   “สุดยอด ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ไผ่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

   หลังจากทดสอบใช้ทักษะใหม่จนสามารถใช้ได้อย่างชำนาญแล้วไผ่เดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มและสีหน้าที่บงบอกว่าเขาพอใจกับทักษะใหม่นี้มาก

   “เด็กแสบทั้งสองตื่นรึยัง”ไผ่เอยถามเมื่อเห็นแม่บ้านคนหนึ่งกำลังเดินผ่าน

   “ตื่นแล้วค่ะนายน้อยตอนนี้นายน้อยรองกับคุณหนูกำลังแต่งตัวอยู่บนห้องค่ะ”แม่บ้านตอบกลับด้วยความเคารพ

   “เข้าใจแล้ว”เอยจบไผ่เดินไปที่ห้องครัว

   การต่อสู้กับสัตว์อสูรทะเลผ่านไปแล้วโรงเรียนจึงกลับมาเปิดเรียนเป็นปกติและวันนี้เป็นวันที่ทั้งสองคนจะต้องไปเรียน ไผ่จึงตั้งใจจะทำกับข้าวที่กินง่ายอย่างข้าวต้มทะเลให้ทั้งสองกิน

   ในระหว่างที่ไผ่กำลังยกข้าวต้มมาที่โต๊ะอาหารเมฆกับฟ้าก็เดินมาถึงพอดี

   “พี่”

   “พี่”

   เมฆกับฟ้าพูดขึ้นมาพร้อมกับเมื่อเห็นไผ่

   “มาแล้วหลอวันนี้พี่ทำข้ามต้มทะเลที่น้องชอบเอาไว้ให้ด้วยนะ”ไผ่พูดพร้อมทั้งตักข้าวต้มใส่ชามแล้วยืนให้กับทั้งสองคน

   “ขอบคุณครับ/ค่ะพี่”เมฆกับฟ้าพูดพร้อมกับยื่นมือไปรับชามข้าวต้มมาจากไผ่

   “วันนี้พี่จะไปส่งหนูกับพี่เมฆที่โรงเรียนไหม”ฟ้าถามอย่างมีความหวัง

   “ไปดีไหมน่า เหมือนจะไม่วางนะวันนี้”ไผ่เอยเสียงเบา ฟ้าได้ยินเช่นนั้นก็ก้มหน้าลงด้วยใบหน้าผิดหวัง 

   “ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่ล้อเล่นวันนี้พี่ตั้งใจจะไปส่งเราอยู่แล้ว”ไผ่หัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าแกล้งน้องสาวได้สำเร็จ

   “พี่ใจร้าย”เมื่อรู้ว่าตัวเองโดนแกล้งฟ้าก็พูดด้วยความน้อยใจแต่ใบหน้ากลับไปเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

   ทั้งสามคนกินข้าวพูดคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุข 

   จากนั้นไผ่ก็ไปส่งทั้งสองคนไปโรงเรียนโดยมีอาทิตย์เป็นคนขับรถแทนที่เพชร

   เนื่องจากตอนนี้เพชรและพลอยกำลังทะลวงระดับอยู่ในดินแดนลึกลับซึ่งคาดว่าใช้เวลาอีกไม่นานก็น่าจะสำเร็จแล้ว

   ไผ่คาดหวังกับทั้งสองคนมากถ้าทั้งสองสามารถทะลวงระดับได้สำเร็จนั่นเท่ากับว่าในตระกูลของเขาจะมีตัวตนระดับตะวันที่แข็งแกร่งถึงสองคน

   เพราะในเมืองทะเลครามแห่งนี้มีเพียงเจ้าเมืองที่พึ่งทะลวงระดับเท่านั้นที่อยู่ในระดับตะวัน ส่วนตระกูลอื่นนั้นไผ่ยังไม่เคยได้ยินว่ามีตระกูลไหนที่มีตัวตนระดับตะวันอยู่ในตระกูล

   แต่เรื่องนี้อาจจะไม่ใช่ความจริงเสมอไปเพราะไม่มีใครต้องการที่จะเปิดเผยความแข็งแกร่งของตัวเองให้คนอื่นรู้

   ไม่นานรถของไผ่ก็มาจอดที่หน้าโรงเรียน

   “พี่ตอนเย็นจะมารับพวกเราไหม”ขณะที่กำลังจะลงจากรถฟ้าหันไปถามไผ่

   “ฟ้าพี่ไผ่มีงานเยอะอย่ารบกวนพี่ไผ่สิ”เมฆหันไปพูดกับฟ้า

   “ก็ได้”ฟ้าพูดเสียงเบา

   ไผ่หัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคนจากนั้นไผ่ก็ยื่นมือไปลูบหัวทั้งสองคนด้วยความรักแล้วพูดด้วยใบหน้าอ่อนโยน “เดียวตอนเลิกเรียนพี่จะมารับ แต่เมฆกับฟ้าต้องสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนตกลงไหม”

   “ตกลงครับ/ค่ะ”ทั้งสองคนตอบพร้อมกันอย่างมีความสุข

   “นายน้อยน้ำติดต่อมาบอกว่าท่านเจ้าเมืองมาหาครับ” อาทิตย์พูดขึ้นเมื่อเห็นเมฆกับฟ้าเดินเข้าโรงเรียนไป

   “เข้าใจแล้ว”ไผ่ตอบกลับสั้น ๆ อย่างไม่ใส่ใจ