ฮูหยินใหญ่วัย 4 หนาว

     ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา ท่านปู่ ท่านตา ทั้งหลายต่างก็พากันเกร็งตัวขับตัวไปมากันแบบไม่สบายตัวกันทันทีทันใดเลย จะเอ่ยปากบอกปฎิเสธแม่นางน้อยซุนยวี่ยวี่ไปก็ไม่อยากทำ กลัวว่าลูกสาวหลานสาวจะงอนเข้าให้ ต่างสะกิดกันบ้าง ส่งสายตากันบ้าง แบบว่า….เจ้า…พวกเจ้า…นั่นแหละที่เป็นคนพูดปฎิเสธน่ะ…!!!!

     ส่วนทางด้านเหล่าบรรดาฮูหยินทั้งหลาย ก็พากันนิ่งๆและรอฟังว่าพวกบุรุษทั้งสามตระกลูจะพากันแก้ปัญหาได้อย่างไรกัน สำหรับการขอขี่รถม้าเล่นของยวี่ยวี่น้อยในตอนนี้ในยามที่ท้องฟ้ามืดแล้ว โดยที่พวกฮูหยินยังไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือแต่อย่างใด!!

     “เอิ่มมม……………..”

     “เอ่ออออ……………”

     “อะแฮ่มมมม………..”

     “แค่กกกกก…………”

     ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา จะพูดออกมาก็ไม่พูดทำเสียงอึกๆอักๆกันบ้าง ไอกันบ้างอยู่แบบนี้จนยวี่ยวี่น้อยเริ่มที่จะขมวดคิ้วแล้วล่ะสิ….!!!

     นางเลยตัดสินใจเองเสียเลยจะดีกว่า เพราะดูท่าทางแบบนี้แล้วพวกท่านคงจะไม่กล้าให้นางขี่รถม้าเล่นอย่างแน่นอนเลยทีเดียว น่าจะมีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้นก็คือ……

     “กลัวเมียสินะ….!!!!”ยวี่ยวี่น้อยคิดในใจ

     “ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอาเจ้าคะ???? แค่พายวี่ยวี่กับพวกพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ในหมู่บ้านนั่งรถม้าขี่รถม้าเล่นรอบๆหมู่บ้านนี่เองเจ้าค่ะ ทำไมพวกท่านถึงคิดนานจังเจ้าคะ???”ยวี่ยวี่น้อย

      “ในหมู่บ้าน….!!!!”ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอาทั้งหลาย ทีนี้หันมามองหลานสาว/ลูกสาวเต็มตากันได้แล้วไม่ต้องหลบตานางอีกต่อไป พากันมีรอยยิ้มเหมือนกับเจอทางออกที่ส่องสว่างให้พวกท่านเสียทีหนึ่ง….!!!

     “ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ แล้วท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา กำลังคิดว่าที่ใดหรือเจ้าคะ??? ยามนี้แล้วนะเจ้าคะท้องฟ้ามืดตึดตื๋อเลย ถ้าขืนออกไปขี่รถม้า นั่งรถม้ากันเล่นมีหวังต้องโดนตีก้นลายแน่นอนเจ้าค่ะ ท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ไม่ยอมหรอกเจ้าค่ะ ยวี่ยวี่รู้ดีและเป็นเด็กดี๊เด็กดีเชื่อฟัง ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ตลอดนะเจ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “.....................”ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา ได้ยินคำพูดเจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ก็ไปกันไม่เป็นกันเลยทีนี้ เหมือนจะโดนหลานสาว/ลูกสาวว่าทางอ้อมยังไงอย่างงั้นเลยล่ะ…!!!!

     “ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา ก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ดีเชื่อฟัง ท่านยาย ท่านย่า ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ด้วยนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นก็ต้องโดนทำโทษโดนตีก้นลายเช่นกันเจ้าค่ะ”พี่สาวเจินจู

     “...........!!!!!”ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา

     “ฮ่า….ฮ่า…..ฮ่า…..”ท่านยาย ท่านย่า ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้ พากันหลุดหัวเราะแบบเสียงดังลั่นเลยทีเดียว แน่นอนว่าพวกท่านนั้นชอบอกชอบใจมากเหลือเกินแบบปิดไม่อยู่เลยทีเดียว 

     มีแค่ ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา นั่นแหละที่เริ่มจะรู้สึกอายเป็นอย่างมาก เลยรีบลุกและอุ้มเจ้าตัวแสบเล็กทั้งสองไปก่อนเลยทันที 

     “ไปกันเลยหลานสาว…!!!”ท่านปู่ซุน ท่านตาหม่า

     “หวือ……..!!!”สองสาวน้อยที่โดนท่านปู่ ท่านตาคว้าตัวไปอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัวกันเลย !!!

      “ขอพวกข้าด้วยขอรับ/เจ้าค่ะ..!!!”พวกเด็กๆคนอื่นๆ ที่รู้คำตอบกันแล้วว่าพวกเขาจะได้ไปนั่งรถม้าเล่นกันก็พากันวิ่งกรูตามกลุ่ม ท่านปู่ ท่านตา ท่านพ่อ ท่านลุง ท่านอา ของบ้านผู้นำทั้งสามตระกูลไปทันทีเลย 

     “เอาล่ะเด็กๆ พากันต่อแถวให้เป็นระเบียบเรียบร้อยนะ สี่แถวนี้ของหมู่บ้านเลี่ยงหลิน สี่แถวนี้ของหมู่บ้านเลี่ยงฮวง สี่แถวนี้ของหมู่บ้านเลี่ยงรุ่ยนะ และขอให้น้องตัวเล็กๆขึ้นมาแถวหน้าก่อนเลยนะ”ท่านพ่อ 

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆฟังและตอบรับอย่างเชื่อฟังกันหมดทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ

     “ส่วนคนไหนที่มีน้องเล็กๆ และต้องคอยดูแลน้องให้ยืนคู่กับน้องหรืออุ้มน้องรอเลยนะ”ท่านพ่อ

     “เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆ 

     พวกเด็กๆทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ พากันต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เด็กตัวเล็กๆขึ้นหน้าแถวก่อนผู้ใดเลย แน่นอนว่าที่ให้ต่อแถวเป็นสี่แถวแต่ละหมู่บ้านนั้น ก็หมู่บ้านหนึ่งมีรถม้า 2 คัน แต่ว่าถ้าแถวไหนเริ่มสั้นแล้วเด็กจากอีกสองหมู่บ้านก็สามารถมาที่หมู่บ้านเลี่ยงฯอื่นได้เช่นกัน พวกท่านมักจะทำแบบนี้เป็นประจำจนพวกเด็กๆจดจำได้กันเป็นอย่างดี มีอะไรก็ช่วยเหลือกันเสมอๆสำหรับทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯ 

     แต่ก็ต้องยึดถือและทำตามกฎของแต่ละหมู่บ้านที่ตัวเองอยู่ด้วยเป็นหลักก่อน ถ้าไม่สามารถทำได้เองก็ขอความช่วยเหลือจากหมู่บ้านเลี่ยงฯด้วยกันอีกสองแห่ง 

     “รถม้าเต็มหมดแล้วนะ เด็กๆบนรถม้าพร้อมแล้วนะ???”ท่านอารองไป่

     “พร้อมเจ้าค่ะ…!!!” “พร้อมขอรับ..!!!”พวกเด็กๆ ส่งเสียงกันอย่างตื่นเต้นดีใจที่ได้ขึ้นรถม้ากันเป็นครั้งแรกของพวกเขา

      “ออกเดินทางกันเลย..!!”ท่านพ่อ

      “เอาล่ะเด็กๆคนที่เหลือรอก่อนนะรอบต่อไปเป็นของพวกเจ้า”ท่านลุงซุน

     “ขอรับ” “เจ้าค่ะ” พวกเด็กๆเล็กบางกลุ่มที่เหลืออยู่ ก็ทำหน้าตาเสียดายที่ไม่ถึงรอบของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเพียงแต่ชะเง้อมองรถม้าที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปแล้วจนสุดสายตากัน 

      เพียงแค่ได้ยินเสียงรถม้าใกล้เข้ามานั่นก็หมายความว่ารถม้ากลุ่มแรกได้กลับมากันแล้ว รอบต่อไปก็จะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

     “มาแล้วล่ะ รถม้ามาแล้วข้าจะได้ขึ้นรอบต่อกับพร้อมน้องๆของพวกข้าแล้วนะ…!!!”พวกเด็กๆที่มั่นใจแล้วว่ารอบต่อไปต้องเป็นของพวกเขาได้ขึ้นอย่างแน่นอน

      “ของพวกข้าคงจะต้องรอรอบที่สามอย่างแน่นอนเลยล่ะ”

      “ใช่ๆ…..พวกข้าด้วย”

      รถม้าที่มาพวกเด็กๆขี่วนภายในหมู่บ้านก็ไม่ได้วนไปไกล หรือวนจนรอบหมู่บ้านหรอก เพราะด้วยความที่ยามนี้มันดึกมากแล้ว และจะเลยเวลานอนของพวกเด็กๆอีกด้วย พวกท่านเลยพาขี่วนแค่ระยะใกล้ๆเท่านั้นเอง ให้พวกเด็กๆได้ลองสัมผัสบนรถม้าเท่านั้นเอง 

     “ยวี่ยวี่ เจินจู ลงได้แล้วลูกรอบของพวกหนูหมดแล้วนะ”ท่านพ่อ ส่งเสียงเสียงลูกสาวจากด้านในเกวียน

     “คร่อกกกก……ฟี้…..คร่อกกกฟี้……..”

     “เอ๋….??? เสียงนี่คงไม่ใช่ว่า…???”ท่านพ่อ

     “ฮูหยินใหญ่ กับน้องเจินจูหลับแล้วเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่ซือ

     “โอ้….ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวลุงจัดการอุ้มทั้งสองคนลงมาเอง พวกเจ้าเดินไปรอด้านโน้นเตรียมกลับเข้าบ้านได้เลยนะ”ท่านพ่อ

     “ได้เจ้าค่ะท่านลุง…”พี่สาวสองลู่

     “เฮ้อ…..บอกว่าอยากจะนั่งรถม้าเล่น แต่ไหงพากันนอนหลับสบายกันแล้วล่ะลูก แล้วตกลงพวกเจ้าทั้งสองคนได้นั่งรถม้าหรือว่านอนรถม้ากันแน่เนี่ยฮะ…จุ๊บ…จุ๊บ…..”ท่านพ่อ บ่นก็จริงแต่ก็ค่อยๆประคองแขนทั้งสองข้างอุ้มลูกสาวขึ้นมาทั้งสองคนด้วยตัวของท่านเองเพียงคนเดียว และหอมหน้าผากของลูกสาวทั้งสองคนด้วยความรัก

     “อ้าววว…….หลานสาวข้าหลับไปเสียแล้วมาเจ้ารอง ส่งหลานสาวมาให้ข้าคนหนึ่งข้าช่วยอุ้มเอง”ท่านลุงซุน

     “ไม่……..!!!!”ท่านพ่อ จะพูดปฎิเสธออกมาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะท่านลุงคว้าเจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่ไปก่อนเลยเพราะท่านเดินมาถึงด้านซ้ายของท่านพ่อ 

     “หมั่บ…..”

      “มาๆข้าเองก็จะช่วยอุ้ม….”ท่านลุงหม่า

      “หมั่บ……..”

      ท่านพ่อที่กำลังจะหันไปต่อว่าพี่ชายของตัวเอง โดยที่ไม่ได้ทันระวังตัว โดนโฉบลูกสาวอีกคนจากในมือไปอีก สุดท้ายแล้วก็โดนปล้นลูกสาวสุดที่รักทั้งสองไปอย่างงงๆ และรวดเร็วมากๆ…!!!!

      “ฮึ่มมมม……พวกท่านนี่มันนนน….!!!!”ท่านพ่อ เตรียมจะบ่นว่าตามทันทีเลย แต่มีหรือจะทันพวกท่านลุงทั้งสองของหลานสาวกันล่ะ!!!

     เพราะท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า เดินสับขาก้าวหนีอย่างรวดเร็วตรงไปที่บ้านของตระกูฃุนกันแล้ว 

     “เอ่อ….รีบตามไปเร็วเข้าพี่สาว!!”พี่สาวลู่เสียน

     “ใช่ๆ…!!”พี่สาวลู่ซือ

     พี่สาวสองลู่ที่มีหน้าที่ติดตามแม่นางน้อยตระกูลซุนทั้งสองคนก็ต้องปรับตัวให้ทัน เพราะเรื่องแบบนี้พวกนางเองก็พบเจอบ่อยครั้งจริงๆ ที่บรรดาบุรุษตัวโตๆอย่างพวกท่านพากันต่อยตีแย่งอุ้มลูกสาว/หลานสาวกัน…!!!

     “นั่นพวกท่านพี่พากันกลับมาแล้วเจ้าค่ะ????”ท่านแม่

     “แต่ดูเหมือนว่าจะพาแค่แม่นางน้อยทั้งสี่คนมาก่อนนะเจ้าคะ”ท่านป้าสะใภ้ซุน

     แต่ยิ่งพอเดินใกล้ๆเข้ามาทุกที ก็ยิ่งเห็นชัดเจนยิ่งขึ้นเลยว่า แม่นางน้อยตระกูลซุนทั้งสองนางนั้น ไม่ได้ร่าเริงเหมือนตอนที่พวกท่านเห็นครั้งสุดท้ายที่ขอไปขี่รถม้าเล่นในหมู่บ้าน แต่กลับเป็นว่า……

      “แม่นางน้อยซุนทั้งสองหมดฤทธิ์เสียแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านพี่สะใภ้ พวกเจ้าดูสิ”ท่านแม่

      “จริงด้วย….”ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้ ท่านอาสะใภ้

     ตอนนี้ภาพที่เห็นก็คือว่าแม่นางน้อยพากันหลับเสียแล้ว ในอ้อมแขนของท่านลุงซุน และท่านลุงหม่าของพวกนางทั้งสองคน

     “ข้ามส่งหลานสาวเข้านอนน่ะ”ท่านลุงซุน

     “เจ้าค่ะท่านพี่”ท่านแม่ 

     มีท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ซุนที่มารับแม่นางน้อยทั้งสองจากท่านลุงไป เพื่อพาพวกนางเข้านอนกัน

     “ลู่ซือ ลู่เสียนมานอนกับน้องๆมาลูก”ท่านแม่

     “เจ้าค่ะ”พี่สาวลู่ซือ ลู่เสียน

     “แล้วนี่พวกเด็กผู้ชายล่ะเจ้าคะท่านพี่…????”ท่านอาสะใภ้ใหญ่ไป่

     “กำลังรอรอบที่พวกเขาจะได้ขึ้นรถม้ากันอยู่น่ะ น่าจะกลับมาช้าสักหน่อยล่ะนะ”ท่านลุงหม่า

     “อ้อ……ได้เจ้าค่ะ”ท่านอาสะใภ้ไป่ทั้งสองคน 

     เมื่อพากันมาส่งหลานสาวทั้งสองคนเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกท่านลุงทั้งสองคนก็พากันออกไปต่อเลย 

     “แปลกนะคะทำไมท่านพี่อิ๋นอิ๋นถึงได้ไม่มาส่งลูกสาวเอง???”ท่านอาสะใภ้รองไป่

     “ท่านลุง โดนแย่งฮูหยินใหญ่กับน้องสาวเจินจูเจ้าค่ะ”พี่สาวลู่เสียน

     เมื่อทราบเรื่องจริงกันแล้ว ก็ทำให้ท่านย่า ท่านยาย ท่านป้าสะใภ้หม่า ท่านอาสะใภ้ไป่ทั้งสองคนถึงกับพากันส่ายหน้าอย่างเอือมระอากันจริงๆนั่นแหละ 

     “อ้าาา….ถึงว่าสิ”ท่านอาสะใภ้ใหญ่ไป่

     “เจ้าพวกนี้ก็นะจริงๆเลยนะ เดี่ยวต้องไปดูตามเนื้อตามตัวหลานสาวของข้าเสียหน่อยว่ามีรอยแดงอีกหรือไม่กัน ถ้ามีนะคอยดูเหอะ…!!!”ท่านย่าซุน

     “ใช่ๆ ต้องจัดการ เดี๋ยวข้าไปดูด้วยหลานสาวด้วยผิวยิ่งขาวๆอยู่โดนอะไรนิด อะไรหน่อยก็แดงไปหมดน่าสงสารจริงๆ แล้วมือไม้เจ้าพวกลูกชายก็ใหญ่โต หนาขนาดนั้น ข้าบอกหลายครั้งแล้วนะว่าอย่ากระชากแย่งกันอุ้มหลานสาวเนี่ย ไม่เคยฟังเลยจริงๆ..!!”ท่านยายหม่า

     “จริงเจ้าค่ะ….”ท่านอาสะใภ้ไป่ทั้งสอง ท่านป้าสะใภ้หม่า

     (“ฮัดดดด…ฮัดดดด…เช้ย……ฮัดเช้ย…!!!!!!”ท่านลุงซุน ท่านลุงหม่า ท่านพ่อ ที่จู่ๆก็พากันจามออกมาอย่างไม่รู้ตัวกัน และรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาแบบบอกไม่ถูกอีกด้วย

     “ทำไมข้ารู้สึกหนาวขึ้นมาแปลกๆชอบกลนะ!!”ท่านลุงหม่า

    “หรือว่าเป็นเพราะว่าข้ากับเจ้าเหนื่อยจากการเดินทางไปกลับในเมืองใหญ่ล่ะมั้ง..??? และตอนนี้ก็ฟ้ามืดมากแล้วน่าจะยามห้าย (ยามห้าย (亥：hài)คือ 21.00 - 22.59 น.)เห็นจะได้แล้วด้วยอากาศมันเลยเริ่มเย็นขึ้นด้วยล่ะมั้งข้าว่า”ท่านลุงซุน

     “อือ…อาจเป็นไปได้นะ”ท่านลุงหม่า

********************

     พวกเด็กๆทั้งสามหมู่บ้านเลี่ยงฯค่ำคืนนี้เลยได้พากันลองขึ้นรถม้ากันครบถ้วนทุกๆคน  ถึงแม้ว่าจะได้นั่งกันระยะสั้นๆเพียงครู่เดียวแต่พวกเด็กๆก็พอใจกันมากแล้ว