- Season 1 -
Chapter 1
นักวิทยาศาสตร์กับแรงบันดาลใจ
“อยากเลี้ยงแมวจัง...”
นั่นคือความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวของโนบิลขณะที่เขากำลังนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ทำงาน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามีความคิดแบบนี้
โนบิล คอนทริฟ เป็นักประดิษฐ์หนุ่มหน้าตาธรรมดา ไม่ได้หล่อเหลาแต่ก็ไม่ถึงกับขี้เหร่ แม้เส้มผมสีดำขลับทรงโบลว์คัทกับแว่นตาทรงกลมที่ใส่เป็ประจำจะทำให้ดูเนิร์ดอยู่บ้าง
เขาเพิ่งจบจากสถาบันเทคโนโลยีอัลเลย์ สถาบันสายวิทย์อันดับหนึ่งของอาณาจักรเทมเพอเรีย และได้รับการบรรจุเข้าทำงานทันทีในฐานะนักวิจัยประจำสถาบัน
การศึกษาสายสามัญหรือสายวิทย์ไม่ค่อยเป็ที่นิยมนักในยุคนี้ โดยส่วนใหญ่แล้วคนทั่วไปจะเลือกเรียนสายยุทธหรือสายเวทย์เพื่อเป็นักผจญภัยมากกว่า มีเพียงคนที่ด้อยคุณสมบัติทางร่างกายหรือไม่สนใจด้านเวทมนตร์เลยจริง ๆ ถึงจะเลือกเรียนสายสามัญ และโนบิลก็เป็หนึ่งในนั้น
สำหรับโนบิล เขารู้สึกว่าเวทมนตร์เป็สิ่งเลื่อนลอย เหมือนกับปาฏิหาริย์หรือความผิดปกติที่เกิดขึ้นโดยการบิดเบือนกฎของธรรมชาติ ทำให้เขาพบกับความยากลำบากในการสร้างจินตภาพเพื่อใช้เวทมนตร์มาั้แ่เด็ก ทั้งที่ตัวเขาเองก็มีคุณสมบัติทางเวทมนตร์อยู่ในเกณฑ์ดี เมื่อมีอคติเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว โนบิลก็ไม่คิดจะพยายามเป็พิเศษเพื่อฝึกฝนเวทมนตร์ นั่นเป็สาเหตุให้เขาเลือกเรียนสายวิทย์แทน
เื่นี้กล่าวไปก็ค่อนข้างตลก เพราะถึงแม้โนบิลจะมีปัญหาในการจินตภาพเพื่อใช้เวทมนตร์ แต่คณะที่เขาเลือกเรียนและจบการศึกษาคือคณะวิศวกรรม สาขานวัติกรรมเทคโนโลยี ซึ่งต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์และความสามารถในการจินตนาการค่อนข้างสูง สื่อให้เห็นทัศนคติอันแตกต่างที่เขามีต่อวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์
โนบิลเลื่อนนิ้วขึ้นมาแตะที่ด้านข้างของกรอบแว่น ตรงเบื้องหน้าก็มีภาพของแมวหลากหลายสายพันธุ์ปรากฎขึ้นมา
นี่เป็ภาพที่สามารถมองเห็นได้ผ่านเลนส์ของแว่นเท่านั้น เพราะแว่นที่โนบิลสวมอยู่ไม่ใช่แว่นสายตาทั่ว ๆ ไป แต่เป็ ‘แว่นอัจฉริยะ’ อุปกรณ์อำนวยความสะดวกที่ทำหน้าที่เหมือนกับคอมพิวเตอร์แบบพกพา ในยุคนี้มีคอมพิวเตอร์แบบพกพาอยู่หลากหลายรูปแบบ ทั้งนาฬิกา, สายรัดข้อมือ, เข็มกลัด แต่แว่นเป็อุปกรณ์ที่นักวิทยาศาสตร์หรือนักวิจัยนิยมใช้มากที่สุด เพราะมีฟังก์ชั่นสอดรับกับการใช้งาน
“สีเทา.. ไม่สิ สีดำน่าจะเข้ากับตาสีเหลืองมากกว่า.. อื้ม ต้องสีดำนี่แหละ”
โนบิลพึมพำกับตัวเองในระหว่างไล่ดูรูปแมวที่ฉายขึ้นตรงหน้า นี่ไม่ใช่การตัดสินใจครั้งแรกอีกเช่นกัน แต่มันเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาจนยากจะนับครั้งได้ เพราะเมื่อไหร่ที่เขาตัดสินใจจะไปหาแมวมาเลี้ยงจริง ๆ โนบิลก็จะหวนนึกถึงสารพันปมปัญหาที่ทำให้เขาไม่อยากเลี้ยงแมว
“ถึงจะน่ารักและช่วยเยียวยาจิตใจ แต่การเลี้ยงแมวก็ไม่ได้มีแต่แง่ดี ยังมีภาระในการเลี้ยงดูที่ต้องคำนึงถึงอีกเยอะแยะ ห้องของเราตอนนี้ค่อนข้างแคบไปนิด ถ้าจะเลี้ยงแมวก็ควรย้ายไปห้องที่ใหญ่กว่านี้ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ควรหาห้องที่ใหญ่พอสำหรับแมวสักสองสามตัวไปเลยน่าจะดีกว่า ยังมีเื่ที่ต้องสละเวลาให้กับการดูแลอีกพอสมควร ทั้งการอาบน้ำ การตัดเล็บ ต้องฝึกให้ขับถ่ายให้เป็ที่ แล้วก็คอยเก็บอึ๊ไปทิ้งด้วย ต้องทำความสะอาดห้องบ่อย ๆ เพราะแมวจะผลัดขนเป็ประจำ ทุกสองสามวันก็จะอ้วกขนให้คอยเก็บอีกต่างหาก นอกจากนี้ของที่ต้องซื้อเป็ประจำก็มีทั้งทรายแมว อาหารแมว ของเล่น ยังไม่พูดถึงค่าฉีดวัคซีนและค่าใช้จ่ายเวลาเจ็บป่วย คำนวณดูแล้ว เงินเดือนเราน่าจะหายไปประมาณหนึ่งในสี่...”
โนบิลแตะที่กรอบแว่นอีกครั้งเพื่อปิดภาพแมวที่ฉายอยู่ ก่อนจะครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“อายุขัยโดยเฉลี่ยของแมวคือสิบห้าปี ด้วยวิทยาการสมัยนี้ ถ้าดูแลดี ๆ ก็อาจอยู่ได้ยี่สิบถึงสามสิบปีกระมัง แต่นั่นก็ยังสั้นกว่าอายุของเราอยู่ดี ปีนี้เราอายุยี่สิบเอ็ด ถ้าแมวอยู่ได้สามสิบปี ตอนเราอายุห้าสิบเอ็ด แมวก็จะหมดอายุ แบบนั้นมันก็น่าเศร้าอยู่นะ อุตส่าห์เลี้ยงมาตั้งสามสิบปี เหมือนเป็สมาชิกในครอบครัว แต่สุดท้ายก็ต้องแยกจากกัน จะทำใจได้แน่เหรอ? แน่นอนว่ายังไงก็คงหาแมวใหม่มาเลี้ยง แต่แมวรุ่นที่สองนี่แหละที่เป็ปัญหา เพราะเราอาจแก่ตายก่อนแมวก็ได้ แล้วตอนนั้นแมวจะอยู่ยังไงล่ะ? จะมีคนรับไปดูแลต่อรึเปล่า? หรือจะถูกเอาไปปล่อย? ไม่สิ ก่อนหน้านั้น เห็นว่าถ้าเราตายแล้วแมวหิว แมวก็จะกินศพเราเป็อาหาร ใครจะอยากเอาแมวที่กินศพคนไปเลี้ยงต่อล่ะ ถ้ามีคนมาเจอศพเราเร็ว ๆ ก็คงจะดีหรอก...”
หลังจากครุ่นคิดอยู่เป็เวลานาน ท้ายที่สุดโนบิลก็วนกลับมาสู่จุดเดิม คือการเลี้ยงแมวมีสิ่งที่ต้องกังวลมากเกินไปจนต้องล้มเลิกความคิด
“เฮ้อ... ไม่มีแมวที่ไม่้าการดูแล ไม่เจ็บป่วย ไม่มีอายุขัยจำกัดบ้างรึไงนะ...”
แม้จะรู้ว่านั่นเป็เพียงความคิดเพ้อเจ้อ แต่โนบิลก็ยังพูดความในใจออกมาเป็การระบายความอึดอัด แต่ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้น
“น่าจะมีอยู่นี่นา! แมวแบบนั้น!”
กล่าวจบ โนบิลก็ยืดตัวนั่งตรงและแตะที่ขอบแว่นอีกครั้ง คราวนี้เขาเปิดใช้งานเครื่องมือค้นหา ก่อนจะกล่าวคีย์เวิร์ด
“หุ่นยนต์แมว แมวแอนดรอยด์”
เพียงไม่กี่วินาที เบื้องหน้าของโนบิลก็มีภาพสิ่งประดิษฐ์ที่มีรูปลักษณ์คล้ายกับแมวถูกฉายขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง บางตัวก็ดูเหมือนตุ๊กตาสำหรับเด็ก บางตัวก็ดูเหมือนหุ่นกลไก ผลการค้นหาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“ปัญญาประดิษฐ์ พฤติกรรมเสมือนจริง รุ่นใหม่ล่าสุด”
โนบิลเพิ่มคีย์เวิร์ดสำหรับการค้นหาเข้าไป ทำให้ภาพที่ฉายอยู่มีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ผลการค้นหาจำนวนมากถูกคัดทิ้งไปจนเหลือเพียงผลลัพธ์ที่ใกล้เคียงที่สุดอยู่จำนวนหนึ่ง
เขาไล่สายตาและเปิดดูรายละเอียดของแมวประดิษฐ์เ่าั้ไปทีละตัว แต่ยิ่งดู คิ้วของโนบิลก็ยิ่งขมวดแน่น
“หน้าตาไม่เห็นจะเหมือนแมวจริงสักกะตัว ดูยังไงก็ตุ๊กตาชัด ๆ แล้วการขยับเหมือนหุ่นกระบอกนี่มันอะไร? ไม่เป็ธรรมชาติเลยสักนิด”
โนบิลครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยคีย์เวิร์ดอีกครั้ง
“ฟิวเจอร์รีช”
ด้วยคีย์เวิร์ดนั้น ภาพที่แสดงอยู่เบื้องหน้าก็แปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง
ฟิวเจอร์รีชคือชื่อของเมืองที่มีวิทยาการก้าวหน้าที่สุดในโลก เพราะเป็เมืองที่มีดินแดนติดกับนครของเผ่าจักรกล ‘ซินเทซิส’ (Synthesis) ภายในเมืองมีทั้งมนุษย์และเผ่าจักรกลอาศัยอยู่ร่วมกัน ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยี เรียกว่าเป็สะพานเชื่อมต่อระหว่างสองเผ่าพันธุ์ก็ว่าได้
ไม่นานภาพที่แสดงผลการค้นหาก็หยุดนิ่ง โนบิลเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ไม่ใช่เพื่อจะมองภาพให้ชัดขึ้น เพราะระยะห่างระหว่างภาพกับตาของเขาถูกปรับระดับให้คงที่โดยอัตโนมัติอยู่แล้ว มันเป็แค่ความเคยชินตอนเพ่งสมาธิ ภาพที่เหลืออยู่ยังมีทั้งแมวที่ผิวนอกเป็โลหะแวววาว และแมวขนปุกปุยที่ดูเหมือนกับแมวจริง ๆ ไม่ผิดเพี้ยน เขาจึงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะแตะััที่ภาพของแมวขนปุยเพื่อดูรายละเอียด
ตารางที่แสดงคุณสมบัติของแมวตัวนั้นปรากฎขึ้นพร้อมกับมีการเล่นภาพเคลื่อนไหวของมันในอิริยาบถต่าง ๆ โนบิลลองไล่ดูภาพอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมีสีหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง
“ขยับเป็ธรรมชาติ แต่แค่ในท่วงท่าของการเดิน, ยืน, นั่ง, นอน ไม่มีอิริยาบถอื่น ๆ ที่เป็อุปนิสัยของแมวเลย แปลว่าปัญญาประดิษฐ์ยังไม่สมบูรณ์ แล้วน้ำหนักนี่มันอะไรกัน? ตัวแค่นี้ยี่สิบกิโลกรัม? แล้วจะอุ้มได้ยังไงล่ะ? ขนาดรุ่นล่าสุดของฟิวเจอร์รีชยังทำได้แค่นี้ แปลว่านี่คือขีดจำกัดแล้ว...”
โนบิลนิ่งเงียบไปอีกครั้ง แม้จะรู้สึกผิดหวัง แต่ส่วนหนึ่งเขาก็พอเข้าใจว่ามันเป็เื่ที่ช่วยไม่ได้ สิ่งที่เขา้าคือหุ่นยนต์สัตว์เลี้ยงที่มีความเหมือนจริง ซึ่งนับเป็ของฟุ่มเฟือยอย่างหนึ่ง แม้วิทยาการจะก้าวหน้าไปมาก แต่ของแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เหล่านักประดิษฐ์หรือนักวิจัยจะให้ความสำคัญ เพราะมีเื่อื่นที่ต้องให้ความสำคัญมากกว่า
ทั้งหมดก็เพราะโลกยังอยู่ใน่ฟื้นฟูอารยธรรม
โลกได้ประสบกับหายนะที่ทำให้ถึงกาลล่มสลายมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่มนุษย์ที่เหลือรอดก็อพยพมาตั้งรกรากบนโลกใบใหม่เป็ผลสำเร็จ และเริ่มการฟื้นฟูอารยธรรมนับแต่นั้น ด้วยพลังของวิทยาศาสตร์และเวทมนตร์ทำให้มนุษย์สามารถยืนหยัดอีกครั้งได้อย่างรวดเร็ว แต่ถึงจะผ่านไปกว่าสามร้อยปีแล้ว มนุษยชาติก็ยังถือว่าอยู่ใน่ฟื้นฟูอารยธรรม เพราะยังไม่มีการสำรวจทุกซอกทุกมุมของโลกใหม่อย่างแท้จริง วิทยาการที่สาบสูญไปก่อนการล่มสลายก็ยังกู้คืนกลับมาไม่หมด เหล่านักวิจัยจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการเสริมสร้างรากฐานของมนุษยชาติมากกว่าเื่อื่น ๆ
โนบิลเอนหลังพลางครุ่นคิด เขารู้ว่าถ้าใช้เวทมนตร์ก็มีวิธีที่ตอบสนองความ้าได้อยู่ เพราะวิทยาการเวทมนตร์มีสิ่งที่เรียกว่า ‘เวทอัญเชิญ’ เป็เวทมนตร์ที่ใช้สร้างร่างเสมือนของคนหรือสัตว์ขึ้นมาได้ ในกรณีของสัตว์ยังสามารถลอกแบบความคิดและอุปนิสัยของต้นฉบับมาได้เกือบสมบูรณ์ด้วย ถ้าใช้เวทอัญเชิญก็จะสามารถสร้างแมวที่ไม่จำเป็ต้องคอยดูแลอย่างที่เขา้าได้แน่นอน
ปัญหาคือ ด้วยทัศนคติที่มองเวทมนตร์เป็สิ่งเลื่อนลอย ทำให้โนบิลไม่ชอบของที่สร้างจากเวทมนตร์นัก และสัตว์อัญเชิญก็สามารถคงสภาพได้ในระยะเวลาจำกัด อาจมีวิธีทำให้คงสภาพได้เป็เวลานานหรือทำให้ร่างอัญเชิญคงอยู่แบบถาวร แต่นั่นเป็สิ่งที่โนบิลไม่มีความรู้และต้องไปศึกษาค้นคว้าต่อ ซึ่งตัวเขาไม่ได้มีความอยากจะค้นคว้าวิทยาการเวทมนตร์ขนาดนั้น
โนบิลคิดจะลองเอ่ยคีย์เวิร์ดเพื่อค้นหาโครงสร้างวงเวทอัญเชิญแบบสำเร็จรูปดู เผื่อมันเป็สิ่งที่มีคนเคยทำมาแล้ว แต่ความคิดที่ว่าแมวตัวนั้นเป็เพียงแค่ก้อนพลังงานที่ถูกสร้างขึ้นก็ทำให้เขารู้สึกตะหงิด ๆ แมวที่สร้างจากเวทมนตร์ก็เหมือนกับภาพลวงตาที่ไม่มีอยู่จริง มันเป็สิ่งที่เขาทำใจยอมรับไม่ได้
ถึงแมวหุ่นยนต์จะเป็แมวปลอมเหมือนกันก็เถอะ
“ไม่มีใครพัฒนาแมวหุ่นยนต์ดี ๆ เลยเหรอเนี่ย... ไม่มีใครพัฒนา...”
ทันใดนั้น ดวงตาของโนบิลก็ส่องประกายขึ้นอีกครั้ง
“ไม่มีคนทำ? เราก็ทำเองได้นี่นา! ใช่แล้ว! นี่คือโอกาส! ถ้าพัฒนาและสร้างแมวหุ่นยนต์ที่เป็สัตว์เลี้ยงอันสมบูรณ์แบบได้ละก็ นอกจากจะได้แมวที่ไร้ข้อเสียมาเลี้ยง ยังสามารถขายสิทธิบัตรทำเงินเป็กอบเป็กำได้ด้วย!”
เื่บางอย่างก็เป็เหมือนเส้นผมบังูเา โนบิลเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเขาเองก็เป็นักประดิษฐ์ หน้าที่ของนักประดิษฐ์ก็คือค้นคว้าวิจัยและสร้างสรรค์อุปกรณ์ชนิดใหม่ ๆ ขึ้นมา เป็ความถนัดในสายอาชีพของเขาอยู่แล้ว
“การจะพัฒนาโปรเจกต์นี้คงต้องใช้เวลาพอสมควร ถ้าใช้แค่เวลาว่างก็ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไหร่ ที่สำคัญคือเราคงทำจากที่นี่ไม่ได้ ข้อมูลกับทรัพยากรที่สามารถหาได้จากในเทมเพอเรียมีค่อนข้างจำกัด ยังไงก็ต้องไปที่ฟิวเจอร์รีช อื้ม งั้นก็เอาตามนี้แหละ”
ทันทีที่ตัดสินใจได้ โนบิลก็ดำเนินเื่แล้วเก็บข้าวของที่มีอยู่เพียงเล็กน้อยก่อนจะลุกจากโต๊ะจากนั้นจึงเดินตรงไปที่ห้องทำงานของหัวหน้าศูนย์วิจัย
หลังจากเคาะประตูตามมารยาท โนบิลก็เปิดประตูเข้าไปทันที ภายในห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีชายผมสีเทาเข้มอายุราวสี่สิบปลาย ๆ นั่งอยู่ เขาคือศาสตราจารย์ เบย์ รอเรล หัวหน้าศูนย์วิจัยซึ่งเป็ผู้บังคับบัญชาของโนบิล
“จะรอให้ฉันเชิญก่อนไม่ได้รึไง?”
เบย์กล่าวด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ถือโทษอีกฝ่าย เพราะศูนย์วิจัยแห่งนี้มีบรรยากาศการทำงานค่อนข้างเป็กันเอง และเขาก็คุ้นเคยกับมารยาทครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของโนบิลอยู่แล้ว
“ผมขอลาออกครับ”
“ห๊ะ?”
คำประกาศอย่างกะทันหันของโนบิลทำให้เบย์ชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างและค้างอยู่อย่างนั้น
“ผมยื่นหนังสือผ่านอีเมลไปแล้ว แต่คิดว่าควรมาแจ้งเป็การส่วนตัวด้วย นี่เป็การแจ้งล่วงหน้าหนึ่งเดือน แต่ผมขอใช้วันหยุดที่เหลือทั้งหมดทำการลาในเดือนหน้าเพื่อลาออกทันที งานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมายผมทำเสร็จแล้ว ไฟล์งานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดพร้อมคู่มือสำหรับถ่ายทอดงานก็อยู่ในแชร์โฟลเดอร์ของแผนก ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับ ขอตัวครับ”
กล่าวจบโนบิลก็โค้งคำนับอีกฝ่าย ก่อนจะเตรียมหันหลังกลับ
“เฮ้ยเดี๋ยว! มาคุยกันก่อนสิ! ทำไมจู่ ๆ ถึงจะลาออกล่ะ!?”
บุคลากรในสายงานนี้เป็สิ่งที่หาไม่ได้ง่าย ๆ เบย์ต้องปวดหัวกับการขาดแคลนกำลังคนอยู่หลายปีกว่าจะได้รับการจัดสรรนักวิจัยรุ่นใหม่มาให้ ยังไม่นับว่าในสายตาของเขา โนบิลถือเป็นักวิจัยที่มีศักยภาพคนหนึ่ง การที่จู่ ๆ อีกฝ่ายมาขอลาออกจึงทำให้เขาใพอสมควร
เพราะถูกทักไว้ โนบิลจึงยั้งเท้าลงแล้วหันกลับมา
“ผมอยากเลี้ยงแมวครับ”
เขาตอบด้วยสีหน้าและแววตาอันมุ่งมั่น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เบย์ได้แต่ยืนนิ่งมองดูการจากไปของโนบิล เมื่ออีกฝ่ายไปแล้ว เขาก็นั่งลงช้า ๆ
“ก็ไม่เห็นต้องลาออกเลยนี่นา...”
เขาพึมพำด้วยสีหน้าที่ยังดูงุนงง ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ
---------------------------------------------------------------------------
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
669K
