จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 60 หนึ่งตาย หนึ่งบาดเจ็บ หนึ่งพิการ 

ฮ่าฮ่าฮ่า!

ยังไงก็ตาม สิ่งที่หลี่กวงเย่คาดหวังไม่ได้เกิดขึ้น แต่เย่เฟิงกลับระเบิดหัวเราะออกมา

"ปู่สาม ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกชะมัดเลยตาแก่ แกอายุแปดสิบกว่าแล้วยังจะเรียกคนอื่นว่าปู่สามอีกเหรอ งั้นแกเรียกฉันว่าคุณปู่ได้ไหมล่ะ?"

"บังอาจ! เย่เฟิง หาเรื่องตายใช่ไหม!"

หลี่กวงเย่แทบจะสำลักความโกรธ

"เอาล่ะ ผมขี้เกียจพูดไร้สาระกับพวกคุณแล้ว ผมเข้าใจจุดประสงค์ของพวกคุณแล้ว กลับไปบอกหลี่เทียนป้าซะ ว่าผมจะไม่ขายแตงโมให้เขาแม้แต่ลูกเดียว 

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ดินและบ่อปลา ถ้าเขากล้ามาหาเรื่องผม ผมจะฆ่าเขาซะ!"

เมื่อพูดถึงตอนท้าย รอยยิ้มของเย่เฟิงก็เลือนหายไป บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราวกับเข้าสู่ภาวะสงคราม จิตสังหารแผ่ออกมาอย่างรุนแรง จนน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าภาวะสงครามเสียอีก

เหลิ่งจ้านหรี่ตาลง ดูเหมือนจะประหลาดใจที่เย่เฟิงปฏิเสธข้อเรียกร้องของพวกเขา แต่ก็นับว่าอยู่ในความคาดหมาย เพราะไม่ว่าใครที่เห็นเงื่อนไขเหล่านั้น คงไม่มีใครตกลงหรอก

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่นายจะตกลงหรือไม่ตกลงก็ได้

"เถ้าแก่เย่ นายรู้ไหมว่าคนที่กล้าพูดกับเจ้านายของเราแบบนี้คนก่อน จบลงยังไง?"

เย่เฟิงไม่พูด ไม่สนใจจะฟัง

แต่เหลิ่งจ้านยังคงพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและท่าทางที่โอเวอร์

 "คนๆ นั้นถูกเจ้านายของเราสับแขนขาทั้งหมด แล้วถูกยัดใส่ไหทั้งเป็น กลายเป็นคนพิการ 

นอกจากนี้ ครอบครัวของเขาทั้งหมดก็ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว น่าสงสารที่สุดคงจะเป็นพวกผู้หญิง ฮ่าๆๆ..."

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์หวาดผวา โดยเฉพาะเจิ้งไคเฟิ่ง มือสั่นจนเกือบจะถือสัญญาไม่ได้

"เพราะฉะนั้น เจ้านายของเรากำลังให้โอกาสเถ้าแก่เย่อยู่ ถ้าเถ้าแก่เย่เชื่อฟัง ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"ไม่ต้องมาขู่ฉัน คนอื่นกลัวเจ้านายแกเป็นเรื่องของพวกเขา ฉันไม่กลัว พวกแกออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว"

"ได้ถ้าเถ้าแก่เย่ยืนกราน เราก็จะขอตัวก่อน"

เหลิ่งจ้านไม่ได้ลงมือ เขาคิดว่าควรจะให้เวลากับเย่เฟิงอีกหน่อย เขาเชื่อว่าเย่เฟิงจะคิดได้

"เดี๋ยวก่อน ฉันบอกว่าพวกนายสองคนไปได้ แต่ตาแก่นี่ต้องอยู่"

เย่เฟิงชี้ไปที่หลี่กวงเย่

"เหอะ เย่เฟิง นายคิดว่านายเป็นใคร บอกให้ฉันอยู่ ฉันก็ต้องอยู่เหรอ?"

หลี่กวงเย่ถ่มน้ำลายลงพื้น

แต่วินาทีต่อมา เขารู้สึกตัวเบาและพบว่าเย่เฟิงยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แถมยังยกเขาขึ้นด้วยมือเดียว

"คุณเหลิ่ง ช่วยด้วย ไอ้หมอนี่จะทำร้ายผม!"

เหลิ่งจ้านทำหน้าเครียด "เถ้าแก่เย่ กรุณาวางเขาลง เขาเป็นคนของผม"

"ให้เวลาพวกแกสามวินาที ออกไปจากบ้านฉันซะ!"

เย่เฟิงเริ่มนับถอยหลังแล้ว

"อาซาน สอนบทเรียนมันซะหน่อย"

"ได้เลยพี่เหลิ่ง!"

ชายคนหนึ่งที่ถือกระเป๋าเอกสารพุ่งหมัดเข้าใส่เย่เฟิง

"บอกให้พวกแกไปก็ไปสิ ไม่เชื่อฟัง งั้นก็ทิ้งอะไรไว้สักหน่อยก็แล้วกัน"

ฉีก!

อาซานร้องลั่น แขนขวาของเขาถูกเย่เฟิงฉีกขาด เลือดสาดกระจาย

ฉากนี้ นอกจากเมิ่งเยว่ฉานและเหลิ่งจ้านแล้ว ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เฉินซู่ซู่และคนอื่นๆ ต่างตกใจ แต่เฉินซู่ซู่ยังพอมีสติ รีบปิดหูของเสี่ยวเสี่ยว โชคดีที่เสี่ยวเสี่ยวตาบอด จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ส่วนเจิ้งไคเฟิ่งก็นั่งลงไปกองกับพื้น หน้าซีดเผือด เขาไม่คิดว่าเย่เฟิงจะลงมือ แถมเย่เฟิงที่เขาเห็นในตอนนี้ก็ต่างจากเย่เฟิงที่เขารู้จักอย่างสิ้นเชิง

นอกจากนั้น ก็คือเหลิ่งจ้าน

เมื่อเหลิ่งจ้านเห็นเย่เฟิงฉีกแขนขวาของอาซาน เขาก็เบิกตากว้าง

คนนอกดูแค่ความสนุกสนาน แต่คนในวงการดูที่กระบวนท่า

เขามองออกในทันทีว่าเย่เฟิงไม่ใช่คนธรรมดา ดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือด้วย

"เถ้าแก่เย่ นายกำลังหาเรื่องตาย!"

เหลิ่งจ้านพูดด้วยความโกรธแค้น

พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าใส่เย่เฟิง

"ไปให้พ้น!"

ปั่ก!

เย่เฟิงต่อยเหลิ่งจ้านกระเด็นออกไป

แต่เย่เฟิงไม่ได้ฆ่าเขา กลับพูดว่า "กลับไปบอกหลี่เทียนป้าซะ ถ้าเขากล้าเข้ามายุ่งเรื่องหมู่บ้านชิงซาน ฉันจะหักกระดูกเขา"

เหลิ่งจ้านล้มลงกับพื้น "อ้วก" กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ เขาจ้องมองเย่เฟิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พลังของไอ้หมอนี่ ดูเหมือนจะเหนือกว่าระดับทงม่ายไปแล้ว เป็นไปได้ยังไง?

เหลิ่งจ้านไม่กล้าพูดอะไร ลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งหนีไป

"คุณเหลิ่ง อย่าเพิ่งไป ผมยังอยู่นี่..."

หลี่กวงเย่ร้องเสียงดัง

แต่เหลิ่งจ้านจากไปแล้ว ไหนเลยจะสนใจเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เฟิงต้องการให้เหลิ่งจ้านกลับไปส่งความ เย่เฟิงคงจะเก็บเขาไว้ที่นี่ด้วย

"ตาแก่ ฉันเคยเตือนแกแล้วว่าให้ไสหัวออกไปจากหมู่บ้านชิงซาน อย่ากลับมาอีก ทำไมแกไม่เชื่อฟังฉันล่ะ?"

ตุบ!

หลี่กวงเย่ตกใจจนคุกเข่าลงทันที ขอร้องว่า "เย่เฟิง ฉันไม่ได้อยากกลับมานะ เป็นหลี่เทียนป้าที่จู่ๆ ก็มาหาฉัน สั่งให้ฉันมา จริงๆ นะ ฉันพูดความจริงทั้งหมด ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ..."

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้โกหก เป็นหลี่เทียนป้าจริงๆ ที่ได้ข่าวมาจากไหนไม่รู้ แล้วเรียกเขามา ไม่งั้นเขาจะกล้ากลับมาหาเรื่องเย่เฟิงอีกได้ยังไง

ตอนแรกเขาคิดว่า มีหลี่เทียนป้าช่วย เย่เฟิงต้องตายแน่ๆ แต่ใครจะคิดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ เย่เฟิงโหดเหี้ยมเกินไปจริงๆ

ที่เขาเคยบอกว่าตัวเองฆ่าพี่น้องจ้าวต้าเฮยและหลี่เฉิงต้ง คงจะเป็นเรื่องจริง

แค่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ หลี่กวงเย่ก็กลั้นฉี่ไม่อยู่

เย่เฟิงได้กลิ่นฉี่ก็รู้สึกขยะแขยง เตะหลี่กวงเย่ล้มลงไปกองกับพื้น "ไสหัวไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก!"

"ได้ๆๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้..."

หลี่กวงเย่เหมือนได้รับการอภัยโทษ ลุกขึ้นจากพื้น วิ่งเร็วกว่ากระต่าย ไหนเลยจะเหมือนตาแก่อายุแปดเก้าสิบปี

เขาไม่รู้ว่า การเตะเมื่อกี้ เย่เฟิงใช้พลังปราณเข้าไป ตอนแรกเขายังสามารถมีอายุยืนยาวได้ร้อยปี แต่ตอนนี้คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงเดือน

ไม่เกินครึ่งเดือน เขาต้องลงไปพบท่านยมบาลแน่นอน

แน่นอน นี่ก็เป็นเพราะหลี่กวงเย่หาเรื่องใส่ตัว ตอนนั้นเย่เฟิงเห็นแก่ที่เขาอายุมากแล้ว จึงปล่อยเขาไป แต่เขากลับไม่รู้จักคุณค่า ยังกล้ากลับมาอีก

"เถ้าแก่เจิ้ง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เย่เฟิงหันไปมองเจิ้งไคเฟิ่งที่นั่งอยู่บนพื้น ก็เห็นว่าเขาหน้าซีดเหมือนกระดาษ

เขาต้องการยื่นมือไปพยุงเจิ้งไคเฟิ่งขึ้น

แต่เจิ้งไคเฟิ่งดูเหมือนจะกลัวเย่เฟิงมาก ไม่กล้าให้เย่เฟิงพยุงเขาขึ้น

"เย่ น้องเย่ คราวนี้จะทำยังไงดี นายไปทำให้หลี่เทียนป้าโกรธเข้าแล้ว!" เจิ้งไคเฟิ่งพูดอย่างกังวล

"นี่เป็นเรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับเถ้าแก่เจิ้ง ไอ้หลี่เทียนป้านั่น คงไม่ไปหาเรื่องคุณหรอก" เย่เฟิงมองเจิ้งไคเฟิ่ง "แล้วก็ แตงโมของผม เถ้าแก่เจิ้งจะรับซื้อไหม?"

"นี่ เรื่องนี้..."

เจิ้งไคเฟิ่งลังเล

ถ้าเขายังรับซื้อแตงโมของเย่เฟิง ก็เท่ากับเป็นการต่อต้านหลี่เทียนป้า

ถ้าอยู่ในอำเภอชิงสุ่ย เจิ้งไคเฟิ่งสามารถวางอำนาจได้เต็มที่ เพราะที่นี่คือถิ่นของเขา แต่แน่นอนแม้ว่าจะไปถึงเมืองสือเฉิง เขาก็ยังมีหน้ามีตาอยู่บ้าง 

แต่เทียบกับหลี่เทียนป้าแล้ว เขาด้อยกว่ามาก หลี่เทียนป้านั่นเป็นมาเฟียใหญ่คุมทั้งเรื่องขาวและดำในเมืองสือเฉิง ถ้าอยากจะฆ่าเขาก็แค่กระดิกนิ้ว

"ไม่เป็นไร เถ้าแก่เจิ้งกลับไปคิดดูดีๆ ก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบตอบผม"

เย่เฟิงตบบ่าเจิ้งไคเฟิ่ง ให้เขากลับไปก่อน