ตอนที่ 2 มาแย่งคนถึงที่
สายตาหลิงซานฉิงเหลือบไปเห็นไม้กวาดอยู่ตรงมุมกำแพง นางจึงหยิบขึ้นมาแล้วทุบตีบนร่างของฉาจื่ออัน ครั้นเห็นท่าทางที่อ่อนยวบของเขาแล้วนางก็ยิ่งอารมณ์เสีย เขาขายนางไปเช่นนั้นแล้วนางจะไม่ระบายอารมณ์ออกมาได้อย่างไร? “เ้าอ่านหนังสือ แต่ในหนังสือไม่ได้สอนเ้าว่าสิ่งใดที่เรียกว่าพังพอนมาอวยพรปีใหม่ไก่รึ!?[1]”
ดวงตาฉาจื่ออันพร่ามัว เขากล่าวด้วยท่าทางไร้สติราวกับยังไม่ตื่น “เอาสุภาษิตที่เด็กสามขวบก็รู้มาทดสอบข้า? เหตุใดถึงได้หนาวจัง มันจะทำให้ไม่สบายนะ!”
เขากระชับเสื้อคลุมแน่น หลิงซานฉิงอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นแต่กลับหัวเราะออกมา และโยนสัญญาลงบนหน้าของเขา “เ้าแหกตาดูให้ดี ๆ สิ!”
“เงินเพียงห้าสิบตำลึงเองไม่ใช่รึ ข้าจะคัดลอกหนังสือให้ผู้อื่นและจ่ายคืนเอง” ใบหน้าฉาจื่ออันแดงเรื่อ พลางเปิดสัญญาอ่านด้วยความไม่พอใจ “ห้าร้อยตำลึง? นี่ นี่…”
ฉาจื่ออันทรุดตัวลงบนพื้น ใบหน้าขาวซีด และแทบจะสร่างเมาในทันใด “อย่าละทิ้งภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา เหตุใดข้าถึงได้ทำเื่เช่นนี้ออกมาได้! วิญญูชนหนักแน่นในสัจจะ ข้าต้องไปชี้แจงเหตุผลกับพวกเขา!”
มือหนึ่งของหลิงซานฉิงเท้าเอวอยู่ ส่วนอีกมือหนึ่งดึงหูเขาเอาไว้ “จะไปที่นั่นเพื่อชี้แจงเหตุผล? เ้าคิดว่าคนเ่าั้จะโง่เหมือนเ้ารึ? คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”
นี่คืุ์ป้าที่ด่ากราดไปทั่วหรอกรึ?
ฉาจื่ออันเองก็โกรธเช่นกัน “ผู้หญิงต้องถือหลักสามเชื่อฟังสี่จรรยา[2]สิ แล้วเหตุใดวันนี้เ้าเปลี่ยนไปเป็คนละคน ลูกผู้ชายจะไม่คุกเข่าพร่ำเพรื่อ ข้าฉาจื่ออันจะก้มหัวให้กับหญิงที่แต่งงานแล้วได้อย่างไร!! เ้า…ข้า…”
หลิงซานฉิงคร้านที่จะฟังเขาพูดฉอด ๆ จึงเตะเข้าไปที่ใต้หลังเข่าของเขา และฉาจื่ออันก็ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น
วิธีการพูดในชาติก่อนนั้นเปลี่ยนแปลงได้ยาก และหลิงซานฉิงไม่อาจยับยั้งความเดือดดาลได้แล้ว “เ้าก็รู้ว่าลูกผู้ชายไม่ควรคุกเข่าพร่ำเพรื่อ แต่กลับใช้ผู้หญิงแลกกับอนาคต นี่คือสิ่งที่ในตำราสอนเ้ารึ? ลูกผู้ชายควรทำเช่นนี้รึ? เ้าควรพิจารณาตัวเองให้ดี!”
คำพูดของภรรยาเป็เหมือนกับน้ำที่เย็นจัดซึ่งดับความร้อนหลังจากที่ฉาจื่ออันมึนเมาไปครึ่งหนึ่ง และเขาก็ได้สติขึ้นมาทันที แต่กลับไม่สามารถคิดคำพูดที่จะตอบโต้กับนางได้ เื่นี้เป็ความผิดของเขาจริง ๆ หากรู้ว่าทำผิด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจพูดอะไรออกมาได้
ครั้นเห็นเขาไม่เต็มใจที่จะยืนขึ้น หลิงซานฉิงก็กล่าวต่อ “เ้าคุกเข่าครั้งนี้ ไม่ใช่คุกเข่าให้แก่ข้า มันคือการคุกเข่าให้กับหนังสือที่เ้าเคยอ่านและสิ่งที่ได้เรียนมาในอดีต! ขายภรรยาเพื่อแสวงหาความรุ่งโรจน์เป็สิ่งที่ไร้มนุษยธรรม ละทิ้งภรรยาในยามยากลำบากคือสิ่งที่ไร้ความเที่ยงธรรม ผิดคำสัญญางานหมั้นคือสิ่งที่ไร้จารีต ถูกผู้อื่นหลอกคือสิ่งที่ไร้ปัญญาธรรม คุณธรรมห้าประการในหนังสือ เ้าทำลายมันไปแล้วสี่ข้อ เ้าสมควรจะคุกเข่าลงหรือไม่?! อาจารย์สวีชื่นชมเ้าอย่างมาก แต่เ้ากลับทำลายความคาดหวังของเขา!”
คำพูดเหล่านี้พุ่งใส่ฉาจื่ออันอย่างสาหัส ใบหน้าของเขาแดงก่ำ และไม่รู้ว่าเป็เพราะความรู้สึกผิดหรือเป็เพราะฤทธิ์เหล้า เขาจึงอ้ำอึ้งเป็เวลานาน ก่อนที่จะพ่นประโยคหนึ่งออกมาว่า “เ้าเปลี่ยนไปเป็คนช่างพูดเช่นนี้ั้แ่เมื่อใดกัน เหตุใดถึงได้แตกต่างจากเดิมมากเยี่ยงนี้”
จู่ ๆ นางก็ปวดหัวขึ้นมา หลิงซานฉิงยื่นสองนิ้วออกไปดีดหน้าผากเขา แม้คำพูดจะธรรมดา แต่กลับแฝงความเ็าอยู่ในนั้น “ข้าไปที่จวนท่านพยายมมา ท่านพยายมเห็นข้าสะสมความดีมามากจึงไว้ชีวิตข้า และส่งข้ากลับมาสั่งสอนเ้า”
ครั้นฉาจื่ออันได้ฟังก็สับสน อยากเจาะลึกคำพูดเข้าไปอย่างละเอียด และถามนางว่าเหตุใดต้องเข้าไปในจวน แต่จู่ ๆ เขาก็ปวดหัวขึ้นมา เหล้ากำลังออกฤทธิ์ขึ้นมาแล้ว
เขาถอนหายใจยาว คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างสัตย์ซื่อ และแอบเหลือบมองหลิงซานฉิง ประหนึ่งเด็กที่กระทำความผิดมา “เช่นนั้นข้าควรฟังในสิ่งที่ภรรยาสอนจริง ๆ แล้วข้าควรทำอย่างไรถึงจะดี?”
หลิงซานฉิงลอบยิ้มในใจ เ้าซิ่วไฉไส้แห้งคนนี้กลับคืนสู่ครรภ์มารดาแล้ว มิน่าล่ะถึงได้หลอกตัวเองเก่งนัก เชื่อคำพูดของคนอื่นเขาไปทั่ว ไม่รู้ว่าได้ชื่อนี้มาด้วยวิธีใด
นางพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ “เ้าคิดดูเอาเอง คิดได้เมื่อใดก็กินข้าวได้เมื่อนั้น!” นางถืออาหารเย็นที่ทำเสร็จแล้วออกมาจากห้องครัว โดยไม่สนใจฉาจื่ออันที่คุกเข่าอยู่แต่อย่างใด
“อา อาอือ อือ” เจี่ยนเจี่ยนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความพอใจและเลียริมฝีปาก พลางชี้มันบดสีเหลืองในถ้วยดินเผาอย่างมีความสุข
นางบดมันที่แข็งให้ละเอียดตามวิธีทำในชาติที่แล้ว จากนั้นก็เติมต้นหอมและเกลือเล็กน้อย และหาน้ำมันหมูมาอีกเล็กน้อย จนทำออกมาได้หนึ่งถ้วยใหญ่
เจี่ยนเจี่ยนใช้ช้อนไม้ตักใส่ปากทีละคำ เด็กน้อยเพิ่งเริ่มหัดกินด้วยตัวเอง เขายังถือช้อนได้ไม่มั่นคงนัก ท่าทางเงอะงะซุ่มซ่ามนั้นทำให้รู้สึกนึกรักและเอ็นดูเป็พิเศษ
แววตาสับสนของหลิงซานฉิงที่มองเจี่ยนเจี่ยนนั้น นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในสายตาของนางเต็มไปด้วยความสงสารอย่างเหลือล้น นางคิดในใจว่า ช่างเป็เด็กที่น่าสงสารจริง ๆ แค่มันบดถ้วยเดียวก็กินอย่างมีความสุขขนาดนั้นเชียวรึ
นางตักมันบดมาถ้วยหนึ่ง ทว่าในหัวกลับคิดว่าจะจัดการกับสถานการณ์ยามนี้อย่างไรดี
เงินห้าร้อยตำลึงเป็จำนวนไม่ใช่น้อย ๆ ในชาติก่อนมีมูลค่าถึงหลายสิบล้าน อีกฝ่ายวางแผนใช้สถานการณ์นี้ไล่บีบฉาจื่ออัน ดูเหมือนว่าคงต้องเดิมพันกันสักรอบแล้วล่ะ
โครกคราก โครกคราก…
เสียงนี้ดึงหลิงซานฉิงกลับมาสู่ความจริง มันดังมาจากที่ไหนกัน?
คนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นลูบท้องไปมา หากไม่ใช่ฉาจื่ออันแล้วจะเป็ใคร?
เสียงโครกครากดังออกมาจากในท้อง ใบหน้าบวมเป่งของเขาแดงก่ำ เขากินกับแกล้มไปเพียงนิดเดียว และเขาก็หิวมานานแล้ว
ไม่รู้ว่าบนเตาต้มสิ่งใดเอาไว้ กลิ่นหอมที่โชยออกมาทำให้น้ำย่อยในท้องเริ่มเดินขึ้นมา
หลิงซานฉิงอุ้มเจี่ยนเจี่ยนนั่งบนเก้าอี้ไม้ พลางเหลือบมองฉาจื่ออันอย่างเมินเฉย “เ้าหิวอยู่สินะ หาแผนรับมือได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” ทั้งสองคนผลัดกันป้อนมันบดไปมาอย่างมีความสุข มันของยุคนี้ไร้สิ่งปนเปื้อน จึงมีรสชาติหวานเล็กน้อย อร่อยกว่ามันของชาติก่อนมาก
ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออกจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
หญิงชราที่มีอายุประมาณห้าสิบกว่าปีเดินเข้ามา และอีกฝ่ายยังพาคนชราที่มีร่างกายผอมแห้งคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วย
หญิงชราผู้นั้นนำผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากอยู่บ่อย ๆ พลางเดินเข้ามาพร้อมกับกล่าวว่า “ลุงรอง ท่านต้องไปเป็พยานให้ข้านะ แม่ของเด็กล้มลงและลุกขึ้นเองไม่ได้ เมื่อถึงตอนที่คุณชายรองถาม ท่านจะต้อง…”
เสียงนั้นขาดหายไปอย่างฉับพลัน หญิงชราเห็นสองแม่ลูกนั่งอยู่บนเก้าอี้และกำลังแย้มยิ้มพูดคุยกัน ก่อนจะหันไปมองฉาจื่ออันที่หน้าแดงก่ำอยู่ในห้อง
นางจึงกรีดร้องเสียงแหลมจนแสบแก้วหู พลางเอ่ยด้วยสายตาล่อกแล่ก “นังบ้านี่ ให้ตายสิ แกยังไม่ตายรึ! ข้าวิ่งเต้นไปทั่วเพื่อช่วยแก แต่แกยังมีใจที่คิดจะกินข้าวอยู่อีกรึ? จื่ออัน เ้าคุกเข่าอยู่ทำไม ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
เจี่ยนเจี่ยนใจนทำช้อนไม้ในมือร่วงลงในถ้วย พลางปิดหูแล้วเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดหลิงซานฉิง
หลิงซานฉิงจัดผมให้เขา และจัดแจงเขาให้กลับไปนั่งบนเก้าอี้ดี ๆ “ไม่ต้องกลัว มีแม่อยู่”
ฉาจื่ออันมองท่าทางขลาดกลัวของเจี่ยนเจี่ยน แล้วหันไปมองหญิงชราอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วครุ่นคิดทันที
หญิงชราผู้นี้มีรูปร่างที่สูงกว่าผู้หญิงธรรมดามากนัก ยามที่เดินด้วยความเร็วเต็มที่สามารถสลัดคนที่อยู่ข้างๆ ทิ้งไปได้
นางเดินมาถึงอีกด้านของโต๊ะ และพลิกถ้วยที่อยู่บนโต๊ะทิ้ง เศษต่าง ๆ กระจัดกระจายไปทั่ว
และยังชี้หน้าสาปแช่งหลิงซานฉิง พลางพ่นน้ำลายออกมาพร้อมคำพูด “นังหญิงต่ำช้า ข้าไปก่อเวรก่อกรรมอะไรไว้ ถึงได้เ้ามาเป็ลูกสะใภ้ในตระกูลฉา ไม่ต้องเอ่ยถึงเื่ทำร้ายจื่ออัน ยามนี้ยังเหยียบจมูกขึ้นหน้าอีก![3] ข้าจะฆ่าเ้าให้ตาย!”
ครั้นเห็นหญิงชราเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ หลิงซานฉิงก็อุ้มเด็กไปยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง มองอีกฝ่ายด้วยสายตาราวกับมองคนบ้า แท้จริงแล้วหญิงชราผู้นี้ก็คือฉาซื่อ ผู้เป็มารดาของฉาจื่ออันนั่นเอง
สายตานั้นทำให้ฉาซื่อรู้สึกไม่สบายใจ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้โต้แย้งหรือลงมือกลับ แต่กลับรู้สึกขนลุกเพราะสายตาอีกฝ่ายที่จ้องมองมา และยังให้ความรู้สึกเ็าเล็กน้อย นางสำรวจหลิงซานฉิงั้แ่หัวจรดเท้า พลางคิดกับตัวเองว่า ‘คนก็ยังเป็คนเดิม เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนเปลี่ยนไป? แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปอย่างไร นางก็ยังเป็สะใภ้ตระกูลฉาอยู่ดี!!’
สายตาของหญิงชราหยุดอยู่ที่หน้าผากของหลิงซานฉิง แววตาก็เปล่งประกายวาบขึ้น นางจับจุดอ่อนใหม่ได้แล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหว “ริอาจนำผ้าที่ข้าเอาไว้ทำเป็เสื้อผ้ามาพันหัว ถุย!”
เมื่อพูดจบก็พุ่งตัวไปทางหลิงซานฉิง หญิงสาวที่อุ้มเด็กอยู่หลบไม่ทัน ทั้งสองจึงปะทะกันเต็ม ๆ
หลิงซานฉิงกอดเจี่ยนเจี่ยนไว้ในอ้อมอก เอาหลังตัวเองปกป้องเด็กน้อยไว้ หญิงชราถือโอกาสที่หลิงซานฉิงไม่ทันระวัง แล้วยื่นมือไปดึงผ้าที่พันรอบหัวนางออกมา
าแได้รับการกระทบกระเทือนจนเ็ป หลิงซานฉิงจึงโมโหขึ้นมา นางเคยถูกคนชี้หน้าด่าั้แ่เมื่อไหร่กัน? นางปล่อยเจี่ยนเจี่ยนไว้บนพื้น พลางเก็บเศษอาหารบนพื้นขึ้นมา อีกมือจับข้อมือหญิงชราเอาไว้แน่นจนขยับกายไม่ได้ ครั้นเห็นเจี่ยนเจี่ยนใร้องไห้อยู่อีกด้านก็ใช้อีกมือตบออกไปทันที
ด้วยพละกำลังอันมหาศาล ทำให้เจี่ยนเจี่ยนโงนเงนล้มลงกับพื้น เขากัดฟันกุมศีรษะและพยายามข่มเสียงร้องไห้ ทั้งยังมองไปที่หญิงชราอย่างขลาดกลัว หลิงซานฉิงเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกกังวล
หลิงซานฉิงบีบข้อมือของฉาซื่อเอาไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งยื่นไปขยุ้มผมนางอย่างรุนแรง
หนังหัวของหญิงชราถูกกระชาก นางจึงหันหน้ามาโดยสัญชาตญาณ หลิงซานฉิงจึงตบลงไปบนหน้านางทันที
หลังจากเสียงตบดังออกมาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ลุงรองของฉาจื่ออันคิดว่าเป็เื่ปกติของตระกูลฉาและตั้งใจจะไม่เข้าไปวุ่นวาย ทว่ายามนี้เมื่อเห็นทั้งคู่ตีกันขึ้นมา เขาก็รีบเข้าไปดึงหญิงชราไว้ทันที “ในเมื่อภรรยาของจื่ออันยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว เ้าอย่า…”
ฉาซื่อถกแขนเสื้อขึ้น พลางพ่นลมลงบนฝ่ามือสองสามครั้ง ก่อนจะถูมือไปมา
ครั้นเห็นลุงรองทำท่าจะรั้งเอาไว้ไม่ไหวแล้ว แต่ฉาซื่อก็ยังเอ่ยปากสอนนางว่า “เ้ากล้าตบข้ารึ? จื่ออัน ทำไมเ้ายังไม่รีบช่วยข้าสั่งสอนมัน!”
ฉาจื่ออันยืนอยู่ตรงกลางระหว่างฉาซื่อกับหลิงซานฉิง เขารู้สึกว่าทั้งสองนั้นดูเหมือนไม่ใช่คน
เขาเหลือบมองหญิงชราในชุดสีคราม ชุดที่นางสวมอยู่ยังคงดูสะอาดสะอ้าน ครั้นหันไปมองหลิงซานฉิงที่เส้นผมยุ่งเหยิง บนขมับมีเืไหลซึม อีกทั้งทั่วร่างยังเต็มไปด้วยฝุ่นดิน
ทว่าทั้งสองคนนี้ คนหนึ่งคือแม้แท้ ๆ ของเขา อีกคนคือภรรยาที่เขากำลังรู้สึกละอายใจต่อนาง แล้วเขาควรจะช่วยอย่างไร?
สายตาของทั้งสองเสมือนสายฟ้าฟาด เสียงเปรี๊ยะ ๆ ที่ดังขึ้นนั้นมากพอจะทำให้เขาตายลงได้ เมื่อเขาเห็นหลิงซานฉิงไม่เอ่ยอะไร จึงมองผ่านเลยไป
หญิงชราทุบอกกระทืบเท้าและบีบน้ำตาลงมาสองสามหยด พลางใช้มุมผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาตลอดเวลา จึงทำให้ดวงตาถูกปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ขณะนั้นเองความชั่วร้ายก็ปรากฏออกมา ปากของนางก็ยังไม่หยุดรำพัน “นังหญิงต่ำช้าผู้นี้กับเด็กใบ้คนนั้นกินอาหารกันอย่างมีความสุข แต่กลับปล่อยให้เ้าหิว และยังไม่ชัดเจนกับคุณชายรองผู้นั้นอีก หญิงคบชู้สวมเขาเช่นนี้ ได้ทำลายตระกูลฉาของพวกเรา ไม่เช่นนั้นเหตุใด์ถึงทำให้นางกำเนิดลูกชายที่เป็ใบ้มาล่ะ!”
หลิงซานฉิงไม่แสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย และยังเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “มีสิ่งใดที่ข้าต้องขอโทษตระกูลฉากัน? ต้มน้ำทำอาหาร ทำนา ซักผ้า สิ่งไหนที่ข้าไม่ได้ทำ? เจี่ยนเจี่ยนป่วยก็ควรถูกพวกท่านรังแกรึ?”
กลิ่นอายที่ไม่เหมือนเดิมของหลิงซานฉิงทำให้หญิงชรารู้สึกประหลาดใจ
ส่วนฉาจื่ออันรู้สึกปวดหัว เหตุใดเมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจความขัดแย้งมากมายระหว่างแม่และเมีย?
เขานวดขมับอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยไกล่เกลี่ย “ท่านแม่ ท่านพูดน้อยลงหน่อยไม่ได้รึ วันนี้ข้าผิด ข้าไม่ควร…”
หญิงชรายกมือขวาขึ้นลูบหัวของฉาจื่ออันไปมาเพื่อขัดคำพูดของเขา หลังจากนั้น นางก็ส่ายหน้าอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็เหล็กกล้าได้ “เ้าหยุดพูดซะ เ้าใช่ลูกชายข้าจริง ๆ หรือไม่! ถึงได้พูดช่วยหญิงต่ำช้าคนนี้!”
ขณะนั้นเอง บริเวณหน้าประตูก็ปรากฏร่างของใครบางคนมาแวบหนึ่ง แววตาของฉาซื่อเป็ประกายขึ้นมา พลางยืดหลังให้ตรงขึ้นอีก “สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง รีบเข้ามาหาข้า!”
ที่แท้ด้านนอกห้องยังมีพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองของฉาจื่ออันยืนอยู่ ทั้งสองเพิ่งกลับมาจากการซักผ้า และมีเพื่อนบ้านไม่กี่คนที่ไปซักผ้ากับทั้งสองคนด้วย พวกนางต่างชะเง้อหน้ามองเข้ามาด้านใน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ครั้นหญิงชราเห็นว่ามีคนมองอยู่ด้านนอก ก็แสร้งแข้งขาอ่อนแรงล้มลงไปในอ้อมแขนของฉาจื่ออัน พลางเอ่ยเสียงดังให้คนด้านนอกได้ยิน “สะใภ้ตีแม่สามี ทุกคนรีบมาตัดสินเร็ว! เช่นนี้แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจคนด้านนอกขึ้นมา เพื่อนบ้านสองสามคนมองความคึกคักโดยไม่คิดว่าเป็เื่ใหญ่อะไร พลางวางอ่างไม้ในมือลงและพากันซุบซิบนินทา “สะใภ้สามบ้านตระกูลฉาทำไมถึงได้โหดร้ายขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเหิมเกริมกล้าทำร้ายแม่สามี?”
“บ้านผู้ใดมีสะใภ้เช่นนี้ บ้านคนนั้นก็คงโชคร้าย รีบ ๆ หย่าไปเสียเถิด!”
หญิงอีกสองคนที่มือเท้าหนาก็รีบวางอ่างไม้ในมือลง ในขณะที่หญิงชรามองจอบที่อยู่นอกห้องเก็บฟืนก็เบ้ปาก ทั้งสองเข้าใจในทันที จึงหยิบจอบออกมาแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังหลิงซานฉิง
หลิงซานฉิงไม่ใช่คนที่มีอัธยาศัยดีอะไร นางจึงนำเศษถ้วยดินเผามาถือไว้ “ใครเข้ามา ข้าจะกรีดใบหน้านางทันที!”
ฉาซื่อขมวดคิ้ว พลางผลักฉาจื่ออันที่ประคองอยู่ออกไป ก่อนจะเอ่ยอย่างคับแค้นใจ “มันจะมากเกินไปแล้วนะ! เ้าใหญ่ ไปเชิญผู้นำตระกูลฉามา เ้ารองรีบไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน ให้พวกเขามาตัดสิน! ตระกูลฉาควรจะหย่าสะใภ้คนนี้หรือไม่!”
ม่านตาหลิงซานฉิงหรี่ลงพลางคิดอย่างรวดเร็ว หากท่านผู้นำตระกูลมาคงไม่เป็เื่ดีแน่ และนางก็มีวิธีจัดการอยู่ในใจแล้ว
ในเวลานี้เอง เสียงหัวเราะหนึ่งก็แทรกเข้ามา “ดูเหมือนข้าจะมาได้ถูกเวลาสินะ แม่จื่ออัน ดีเลยนะ ดูสิว่าข้าพาผู้ใดมาด้วย”
ดวงตาคู่งามของหลิงซานฉิงจ้องเขม็งไปหาคนที่ก้าวข้ามประตูเข้ามา และผู้ที่กล่าวออกมาเมื่อครู่นี้ก็คือหลี่ฉาง ผู้เป็หัวหน้าหมู่บ้าน
หลังจากที่หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยจบ ก็หมุนตัวประสานมือคารวะไปทางคนที่อยู่ด้านหลัง และหลิงซานฉิงก็ถือโอกาสที่หลี่ฉางเผยช่องว่างเพื่อให้นางมองเห็นคนผู้นั้น
คุณชายรองตระกูลอวี๋ อวี๋ซิ่งเหวิน
[1] ต่อหน้าทำเป็รักใคร่ห่วงใย แต่ใจจริงมุ่งร้ายไม่หวังดี
[2] คือผู้หญิงหากยังไม่ออกเรือนต้องเชื่อฟังบิดา เมื่อแต่งงานมาต้องเชื่อฟังสามี และเมื่อสามีถึงแก่กรรมต้องเชื่อฟังบุตรชาย
[3] อุปมาถึงฝ่ายหนึ่งให้เกียรติไม่สนใจพฤติกรรมหยาบคายของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ใส่ใจ กลับมีทีท่าได้ใจยิ่งขึ้น
548
