Decoy Protagonist

ตอนที่ห้าสิบ Invasion  การรุกราน

Invasion

“การรุกราน”

ไม่มีใครรู้สึกว่าการมีต้นไม้จำนวนมหาศาลมารายล้อม“ชุมชน” แห่งนี้คือการรุกราน

ทุกคนรู้สึกว่ามันคือเรื่องธรรมดา

จากที่เมืองเมืองหนึ่งคือเมืองร้างแต่กลับกลายเป็นเมืองที่มีแต่ต้นไม้ดอกไม้สวยงามที่ทำให้คนแปลกใจ

แต่วันถัดมาผู้คนทั่วไปก็ไม่สนใจอีกแล้ว

ไม่ใช่ว่าพวกเขาเคยชินกับความผิดแปลกหรือแค่สนใจแค่การใช้ชีวิตเพราะหากเราอยากรอดชีวิตในโลกนี้แต่ไม่สนใจเรื่องแปลกๆอย่างเช่นมีกลิ่นเหม็นเน่ามหาศาลลอยมาตามลม หรืออยู่ดีดีทะเลก็น้ำลดลงกลับเห็นหาดทรายสีขาวและปลาจำนวนมากที่เกยตื้น

คนที่ไม่สนใจสิ่งผิดปรกติเช่นนั้นจะเอาตัวรอดจากโลกนี้ไม่ได้หรอก

แต่ทุกคนกลับกลายเป็นว่ามองต้นไม้ดอกไม้ที่แพร่กระจายไปทุกทิศทุกทางนี้คือเรื่องธรรมดา

ทุกอย่างธรรมดาเหมือนเดิมไม่มีอะไรน่าสนใจ

ธรรมดาแม้ต้นไม้จะขวางทางก็ไม่มีใครคิดจะไปตัดต้นไม้ที่เกะกะ

ต้นไม้ที่บริสุทธิ์งดงามอย่างนี้ใครจะทำร้ายมันลงได้?

แม้แต่ต้นไม้มีระยางค์ซอกซอนไปตามหลุมศพและท่อระบายน้ำใต้ดินทุกคนก็มองว่าเป็นเรื่องธรรมดา

ทำไมเราต้องสงสัยต้นไม้ที่คอยช่วยเหลือเราเมื่อฝูงซอมบี้บุกเข้ามาด้วย?

โดยทุกคนไม่รู้ตัวใน”ชุมชน”แห่งหนึ่งก็มีดอกไม้บานสะพรั่งไปทั่ว

ทำให้ทุกคนทั่วไปยังสงสัยว่า

ทำไมวันนี้แปลกจังถึงไม่มีซอมบี้มาเลย?

วันนี้ผ่านไปเรียบง่ายมากวก่าปรกติไม่เจอเหตุการร์ผิดแปลกใดใดเลยแม้แต่น้อย

การรุกรานนั้นสำเร็จโดยไม่มีใครต่อต้านด้วยความสามารถของ”ผู้ชายที่แสนดี”และความสามารถ“ผู้ชายธรรมดา”ทั่วไปของผมที่ทำให้มองของบางอย่างเป็นเรื่องธรรมดาไม่ดึงดูดความสนใจหรือไม่เอามาพิจารณาว่าเป็นเรื่องราวผิดปรกติ

มนุษย์เราหากมองเรื่องราวว่ามันผิดปรกติจะเกิดความระมัดระวังตน

การที่มีเพื่อนที่แสนดีมาช่วยเราก็ทำให้เราเกิดความตื่นตัวระดับหนึ่งแม้จะไม่ได้คิดว่าเพื่อนที่แสนดีของเรานั้นจะมาฆ่าเรา

แต่กับคนธรรมดาที่ไม่มีพิษภัยราวกับของประกอบฉาก

ไม่ได้อยู่ในการรับรู้ของผู้คนว่าต้นไมที่งอกอยู่ตามพื้นดินและรั้วที่ใช้กันซอมบี้คือสิ่งผิดปรกติ

การรุกรานยึดครองชุมชนแห่งหนึ่งของผมก็สามารถทำสำเร็จได้โดยง่ายดาย