ตอนที่หนึ่งร้อยหกสิบห้า The Company 11
ตำนานเรื่องราวของแดนสปาร์ตันในเรื่อง300 ที่กองทัพของราชันย์ลีโอไนดัสนั้นพ่ายแพ้เพราะมีคนทรยศของตนเองชี้ทางให้จักรพรรดิเซอร์ซีส
มองในแง่หนึ่งคือรเองราวของเวรกรรมkarma ที่การกระทำของอารยธรรมหรือสังคมชุมชนหนึ่งก่อให้เกิดสาเหตุแห่งหายนะของพวกเขาตามมา
ว่าผลจากการที่สปาร์ตันทอดทิ้งคนที่พิการและพอคนที่พิการนั้นรอดชีวิตมาและต้องการร่วมกองทัพด้วยกลับปฏิเสธเขาอีกครั้ง
ทำให้คนที่ปฏิเสธเกิดความแค้นใจจนทรยศสปาร์ตัน
มันคือการที่ความผิดบาปของสปาร์ตันย้อนกลับมาหาเราเองหากมองในอีกแง่มุมหนึ่ง
เรื่องราวของนครใต้ดินก็เช่นกัน
มันคือความผิดบาปของการที่เราพยายามจะประหยัดงบประมาณแผ่นดินโดยการสร้างนครตึกระฟ้าขึ้น
ผลก็คือตามหลักการของสัญชาตญาณความเป็นลิงของเราเรามองว่าที่สูงๆคือที่ที่ดีที่สุด
แบบหนังเรื่อง ปรสิต
ที่คนที่อยู่ที่สูงๆน้ำจะไม่ท่วมแต่คนที่อยู่ที่ต่ำๆน้ำจะท่วมทั้งบ้าน
คนที่อยู่ในนครตึกสูงระฟ้าจะมีชีวิตที่ดีกว่าคนที่อยู่ในนครใต้ดินหลายเท่า
ซึ่งบอสอดัมได้คิดว่าที่ตนเองทำนี่คือการพยายามจะชดใช่บาปของจักรวรรดิในนับพันปีที่ผ่านมานี้แล้วโดยการส่งคนไปปราบปรามโลกมืดใต้ดินนี้
มีมุกตลกเรื่องหนึ่งกล่าวถึงว่าภริยาไม่พอใจที่อาศัยอยู่ข้างบ้านชาวบ้านยากจนเด็กไม่มีเสื้อผ้าใส่ สภาพแวดล้อมไม่ดี อยากย้ายไปอยู่ที่แห่งใหม่
สามีแก้ปัญหาโดยการเอาเงินไปให้ชาวบ้านแล้วบอกว่า
เอาเงินนี่ไปซื้อเสื้อผ้าให้ลูกใส่สร้างบ้านที่เก่าขึ้นใหม่และสร้างกิจการทำมาหากินเสียนะ
เป็นมุกตลกแต่สามารถสื่อสารได้ตรงเป้าหมาย
เมื่อรู้ว่าสภาพแวดล้อมไม่ดีทำไมไม่สร้างมันขึ้นมาใหม่?
เมื่อเด็กไม่มีเสื้อผ้าใหม่ทำไมไม่ซื้อเสื้อผ้าให้กับพวกเขา?
เมื่อรู้ว่ามีอาชญากรรมทำไมไม่ปราบปราม?
เพราะเรารู้สึกว่าเรื่องราวรอบข้าง
มันต้องเป็นของมันอย่างนี้
เป็นผลมาจากการที่รัฐทำดำเนินแผนการ
Learned helplessness
เรียนรู้ความรู้สึกล้มเหลว
ทำให้ประชาชนรู้สึกว่าตนเองล้มเหลวไร้พลัง ไร้ค่า ไร้ความหมาย ไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่ตนเองมองเห็นในชีวิตหรือทำให้ชีวิตตนเองหรือผุ้อื่นให้ดีขึ้นได้
แต่ในเมื่อโลกนี้เป้ฯโลกของทุนนิยมหากคิดในทางกลับกันก็คือ
ทุกสิ่งทำได้หากมีทุนและทรัพยากรเพียงพอ
เฉกเช่นกัน
บรรดาเด็กเร่ร่อนจรจัดที่ถูกจับมาเลี้ยงในกรงของนครใต้ดินเพื่อเพาะสร้างอวัยวะหรือทำเป็นอาหารได้ถูกปลดปล่อยจากการที่มีกองทัพทหารรับจ้างของบอสอดัมไปถึง