“ท่านคอยจับตามองท่านนักพรตไว้นะ เสี่ยวหง” เ้าหนูน้อยรีบสั่ง
“แล้วเ้าจะไปไหนน่ะ เ้าหนูน้อย” เสี่ยวหง@สงสัย
“ข้ามีแผนการอะไรบางอย่าง เดี๋ยวข้ากลับมา รอข้าอยู่ที่นี่ แล้วอย่าวู่วามทำอะไรเด็ดขาดนะ เสี่ยวหง” เ้าหนูน้อยรีบเตือน
“ข้าจะพยายามก็แล้วกัน” เสี่ยวหง@กล่าว
“เสี่ยวหง เ้านี่ช่าง…” เ้าหนูน้อยรีบดุ
“เอาน่า เอาเป็ว่าข้าจะรอเ้าอยู่ที่นี่นะ เ้าหนูน้อย” เสี่ยวหง@กล่าว
เ้าหนูน้อยเห็นว่าเสี่ยวหง@ยอมฟัง ตนเลยวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน พร้อมกับแปลงกายเป็ท่านนักพรตแทน หลังจากนั้นก็สั่งการให้ผู้ใหญ่บ้านประกาศเรียกชาวบ้านมาประชุมกันโดยด่วน ท่านนักพรตปลอมก็ร้องบอกกับชาวบ้านว่าให้รออยู่ที่นี่เป็เวลาหนึ่งชั่วยาม แล้วตนจะกลับมาใหม่ หลังจากนั้นก็แปลงกายกลับมาเป็เ้าหนูน้อยดังเดิม
“เป็อย่างไรบ้าง เสี่ยวหง” เ้าหนูน้อยรีบถาม
“ประตูบ้านมันล็อคแ่า และมีอาคมคุ้มกัน ข้าเข้าไปไม่ได้ เ้าช่วยพาข้าเข้าไปที” เสี่ยวหง@กล่าว
“งั้นได้” เ้าหนูน้อยเลยร่ายมนตร์พาตนและเ้านายเข้าไปในบ้านทันที แต่ทว่าทั้งคู่ก็ได้เข้าไปเห็นฉากที่ไม่ควรดู นักพรตกำลังขึ้นคร่อมหญิงสาวพรหมจรรย์อยู่
“นั่นไง ข้าว่าแล้ว รีบช่วยนางเร็วเข้า” เสี่ยวหง@กล่าว
สาวน้อยคนนั้นรีบถีบนักพรตออกไปทันทีแล้วกำลังจะวิ่งหนี ในตอนนั้นเอง เ้าหนูน้อยก็ร่ายมนตร์ให้ทั้งสี่ไปปรากฏอยู่ที่ประชุมหมู่บ้าน
นักพรตที่หลงอยู่ในกามารมณ์อย่างไม่ลืมหูลืมตา ก็ไม่ได้ดูเลยว่าตนอยู่ที่ประชุมหมู่บ้านแล้ว นักพรตในสภาพแต่งกายไม่เรียบร้อยพยายามวิ่งตามสาวน้อยไม่หยุด
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ มาเป็ของข้าซะดีๆ สาวน้อย” นักพรตะโเสียงดัง
“ช่วยข้าด้วย ทุกคน นักพรตลามกคนนี้จะปลุกปล้ำข้า มันเป็นักพรตจอมหลอกลวง” สาวพรหมจรรย์ร้องเรียกให้คนช่วย
ชาวบ้านที่เห็นพฤติกรรมหื่นของนักพรตก็พากันมารุมประชาทัณฑ์ทันที โดยที่เสี่ยวหง@และเ้าหนูน้อยไม่จำเป็ต้องทำอะไรเลย
นักพรตที่หลงกลและเสียรู้ พยายามวิ่งหนีชาวบ้าน แล้วรีบะโเรียกปิศาจเหยี่ยวให้มาช่วยตนทันที
“ช่วยข้าด้วยปิศาจเหยี่ยว” นักพรตะโ
และแล้วปิศาจเหยี่ยวก็ปรากฏตัวพร้อมกับรีบตะครุบเหยื่อทันที ชาวบ้านเมื่อเห็นว่าปิศาจเหยี่ยวจับมนุษย์กินต่อหน้าต่อตา ก็พากันวิ่งหนีอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เ้าหนูน้อยรีบสั่งเสี่ยวหง@ทันที “เ้ารอข้าอยู่ที่นี่นะ ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด ข้าจะไปกำจัดเ้าปิศาจเหยี่ยวนั่น”
“แล้วจะทำยังไง มันไปมาว่องไวมากเลยนะ” เสี่ยวหง@กังวล
“ข้าจะกักขังมันไว้ในลูกแก้ว แล้วข้าค่อยไปกำจัดมันในลูกแก้วนั่น คิดว่ามันคงหนีออกมาจากลูกแก้วไม่ได้แน่” เ้าหนูน้อยบอกแผน
เสี่ยวหง@หันไปพูดกับเ้าหนูน้อยและมีน้ำตาคลอ “เ้าห้ามตายนะ เ้าหนูน้อย เ้าต้องกลับมาหาข้านะ”
“ข้าสัญญาว่าจะกำจัดมันให้ได้ และรีบกลับมาหาเ้า เสี่ยวหง” เ้าหนูน้อยกล่าว
เ้าหนูน้อยจึงรีบวิ่งไป พร้อมกับรีบร่ายมนตร์เพื่อสร้างลูกแก้วไปครอบเ้าเหยี่ยวไว้เพื่อกักขังมัน จากนั้นเ้าหนูน้อยก็แว๊ปเข้าไปในลูกแก้วทันที
“ที่แท้ก็เป็ท่าน ท่านจอมมารผิงชาง” ปิศาจเหยี่ยวกล่าว
“ปิศาจเหยี่ยว เ้าก่อกรรมทำเข็ญมากเกินไปแล้ว ถ้าไม่อยากตาย ก็ยอมรับโทษซะดีๆ” ท่านจอมมารกล่าว
“ท่านคิดว่าจะสู้ข้าได้อย่างนั้นหรือ” ปิศาจเหยี่ยวมั่นใจในฝีมือของตนเอง
“งั้นก็มาดูกัน” ท่านจอมมารรีบเข้าจู่โจม
ท่านจอมมารและปิศาจเหยี่ยวจึงต่อสู้กัน ทั้งคู่เคลื่อนที่ไปมาว่องไวมาก ทำให้ทั้งคู่ต่างได้รับาเ็ และเพราะปิศาจเหยี่ยวว่องไวกว่ามาก จึงทำให้ท่านจอมมารเสียท่า และกำลังจะถูกเ้าเหยี่ยวฆ่า แต่ทว่าอยู่ดีๆ ท่านจอมมารก็มีพลังเพิ่มขึ้น ทำให้ท่านหลบทัน แล้วหันไปแว้งกัดเ้าเหยี่ยวทันที ทำให้ตอนนี้เ้าเหยี่ยวได้รับาเ็สาหัส ถึงกลับกระอักเื แล้วพอจอมมารซัดพลังซ้ำอีก ปิศาจเหยี่ยวจึงสลายหายวับไปกับตา
ท่านจอมมารสงสัยว่าทำไมอยู่ดีๆ ตนก็มีพลังเพิ่มขึ้น เลยรีบออกมาจากลูกแก้ว และมองเห็นว่าชาวบ้านกำลังมุงดูอะไรอยู่ ท่านจอมมารมองไปเห็นเสี่ยวหง@นอนสลบไสลไม่ได้สติ ก็รู้ทันทีว่า เสี่ยวหง@ส่งพลังให้กับเขาทั้งหมดนั่นเอง ท่านจอมมารเห็นว่ามีชายผู้หนึ่งกำลังจะอุ้มพาตัวเสี่ยวหง@ไปรักษา ท่านจอมมารเลยรีบปรากฏตัว แล้วรีบกล่าวทันที “ช้าก่อนท่าน เดี๋ยวข้าดูแลภรรยาของข้าเอง”
ชาวบ้านผู้หวังดีผู้นั้นจึงหยุดชะงัก แล้วปล่อยให้ท่านจอมมารอุ้มพาตัวเสี่ยวหง@กลับโรงเตี๊ยมทันที
ท่านจอมมารเช็ดตัวให้กับเสี่ยวหง@ พร้อมกับถ่ายพลังให้นางคืน จากนั้นพอตนอาบน้ำเสร็จก็กลับมานอนกอดเสี่ยวหง@ไว้ พร้อมกับกระซิบข้างหูนางว่า “ขอบคุณมากนะ ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ หนานยี่”
ท่านจอมมารแอบหอมแก้มเสี่ยวหง@แล้วนอนหลับไป จนกระทั่งเช้า ตนก็รีบตื่นอาบน้ำก่อน เพราะกลัวเสี่ยวหง@จับได้ แล้วแปลงกายกลับมาเป็เ้าหนูน้อยดังเดิม
เสี่ยวหง@ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเ้าหนูน้อยเป็ปกติดี นางเลยรีบใช้มือประคองเ้าหนูน้อยไว้ พร้อมกับหอมไปที่หัวของหนูตัวนั้นอย่างเบาๆ ด้วยอาการดีใจอย่างมากที่เห็นมันรอดชีวิต
“ข้าดีใจจริงๆ ที่เ้าปลอดภัย” เสี่ยวหง@ดีใจมาก
“ก็ข้าสัญญาแล้วนี่ อีกอย่างเ้ายอมสละพลังให้ข้า ข้าจะทำให้เ้าผิดหวังได้ยังไง” เ้าหนูน้อยกล่าว
“เอาล่ะ งั้นข้ารีบไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน แล้วพวกเราจะได้รีบไปดูชาวบ้านกัน ข้าเป็ห่วงหญิงสาวผู้นั้น” เสี่ยวหง@กล่าว
“ชาวบ้านเข้าใจหมดแล้ว และรู้แล้วว่านักพรตมันหลอกลวง หลังจากรุมประชาทัณฑ์พวกชาวบ้านเลยรีบจับตัวนักพรตส่งทางการ” เ้าหนูน้อยเล่า
“เื่นี้คลี่คลายไปได้ก็จริง แต่จะทำยังไงให้ฝนตกได้ล่ะ” เสี่ยวหง@กังวล
“พวกเราคงต้องไปพบเทพเ้าสมุทรเท่านั้น” เ้าหนูน้อยกล่าว
“งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ” เสี่ยวหง@จึงรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับพาเ้าหนูน้อยไปทานอาหาร และล่ำลาชาวบ้านทันที
“ขอบคุณเ้ามากเสี่ยวหง ที่ยอมช่วยเหลือชาวบ้านอย่างพวกเรา อีกอย่างพวกเราต้องขอโทษเื่บูชายัญด้วย พวกเรานี่ช่างโง่เขลายอมเชื่อนักพรตอย่างไม่ลืมหูลืมตาเสียจริงๆ” ผู้ใหญ่บ้านกล่าว
“ท่านจงขอโทษครอบครัวที่สูญเสียลูกสาวเถิดนะ พวกเขาโศกเศร้ามากจริงๆ” เสี่ยวหง@กล่าว
“ข้ารู้แล้ว ข้าจะรีบไปขอโทษพวกเขาทันที และต่อไปข้าจะคิดไตร่ตรองมากกว่านี้ ก่อนที่จะหลงเชื่อใคร” ผู้ใหญ่บ้านสำนึกผิด
“เอาเป็ว่าเื่ฝน ข้าจะลองหาทางช่วยก็แล้วกัน แต่ท่านห้ามประกอบพิธีกรรมอะไรแผลงๆ อีกล่ะ” เสี่ยวหง@กล่าว
“ได้ ข้าขอขอบคุณล่วงหน้าก็แล้วกัน หากท่านช่วยพวกเราได้” ผู้ใหญ่บ้านซึ้งใจ
“งั้นข้าขอลาก่อน” เสี่ยวหง@รีบคารวะผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้าน
“อ้าว แล้วสามีหล่อๆ ของเ้าล่ะ” หญิงชาวบ้านคนหนึ่งรีบถาม
“ห๊า อะไรนะ ข้าไม่มีสามีนี่” เสี่ยวหง@กล่าว
“อย่าปิดบังกันเลย แต่ก็อย่างว่านะ มีสามีหล่อขนาดนี้ ก็ย่อมหวงเป็ธรรมดา” หญิงชาวบ้านกล่าว
“อย่าแซวเสี่ยวหงเขามาก เห็นมั้ยนางหน้าแดงแล้วนี่” หญิงอีกคนกล่าวยิ้มๆ
ตอนนี้เสี่ยวหง@ไม่ได้อายอะไรเลย แต่นางงงเป็ไก่ตาแตกเสียมากกว่า นางเดินจากมาด้วยความงงงวย พร้อมกับเอามือเกาหัว เพราะงงว่าเกิดอะไรขึ้น เลยรีบถามเ้าหนูน้อยทันที “ระหว่างที่ข้าสลบไปมันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ”
“ก็ข้าจะพาเ้ากลับโรงเตี๊ยม ก็เลยแปลงกายเป็ชายหนุ่ม แล้วอ้างว่าเป็สามีเ้า เพื่อที่ชาวบ้านจะได้ยอมให้ข้าพาเ้าไปไง” เ้าหนูน้อยรีบแก้ตัว
“อย่างนี้นี่เอง เ้าคงแปลงกายเป็หนุ่มหล่อมากจริงๆ ผู้หญิงในหมู่บ้านเลยพากันอิจฉาข้า” เสี่ยวหง@คาดเดา
“ก็คงเป็อย่างนั้นแหละ พวกเรารีบไปหาเทพเ้าสมุทรกันเถอะ” เ้าหนูน้อยรีบตัดบท
เมื่อเสี่ยวหง@คลายความสงสัย ก็เลยยอมเดินทางไปพบเทพเ้าสมุทรแต่โดยดี