เวลานั้นล่วงเลยไปจนถึงการทำแพนเค้กให้กับลูกค้าคนสุดท้ายของวันนี้แน่นอนว่าโอ๊ตไม่ลืมที่จะเหลือแป้งไว้สำหรับแจกอีกประมาณ 50 ชิ้นซึ่งมันจะกลายเป็นของสาวๆ และบอดี้การ์ดที่มาช่วยงานเขาซึ่งเหล่าลูกค้าทุกหน้าเก่า และหน้าใหม่ต่างชื่นชมแพนเค้กของโอ๊ตเป็นการใหญ่โดยเฉพาะเจ้าหมูตอนภาคภูมิที่พูดอย่างออกหน้าออกตา โอ๊ตก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้กับมันถึงยังไงมันก็เป็นปู่อีกคนของมนต์เพื่อนสาวจะให้เขาพูดเหมือนกับที่พูดปกติก็คงจะไม่ได้ นับว่าวุ่นวายไม่น้อย..
หลังจากหนึ่งชั่วโมงแรกผ่านไปกลุ่มเหล่าผู้มีอำนาจก็เริ่มทยอยตัวกันกลับส่วนหนึ่งก็มาจากคำพูดของโอ๊ตที่กล่าวออกมาในเชิงสั่งการ หรือเชิงบังคับ จึงทำให้พวกเขายอมทำตามกันไปแต่โดยดีทั้งนี้ก็รวมถึงกลุ่มดอกไม้สวรรค์ด้วยเช่นกัน..
พี่พิชญ์ที่เข้าใกล้กับคำว่าครอบครัวของเขามากที่สุดหลังจากที่เธอทานแพนเค้กครบตามโควตาแล้ว เธอก็ยอมกลับไปก่อนแต่เธอก็ยังไม่ลืมที่จะนัดให้เขาไปพบหลังจากนี้ที่โรงแรมในเครือของตระกูลโรจนรัตติกุลอีกในคืนนี้ซึ่งโอ๊ตก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใดเพราะเขาเองก็มีเรื่องที่จะคุยกับเธออีกหลายเรื่องเช่นกัน
“เฮ้อออ เหนื่อยมาก นายทำอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอ..” เฟิร์นกล่าวพร้อมกับค่อยทรุดตัวลงนั่งยองๆเพราะตอนนี้เธอเมื่อยขาจากการยืนมาอย่างยาวนานกว่า 2 ชั่วโมงนี้
“ก็ประมาณนั้นแหละครับ แต่วันนี้อาจจะหนักไปสักหน่อย..ถ้าอย่างนั้นพวกเราเก็บของแล้วกลับกันเลยดีไหมครับ.. เอาไว้โอ๊ตจะทำของทุกคนที่หอพักอีกทีนะ..”โอ๊ตกล่าว และก็สมควรแก่เวลาที่จะกลับแล้ว เพราะมันเป็นเวลากว่า18.30 น.เข้าไปแล้ว
“แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนไม่เหนื่อยเหมือนพวกเราเลยนะคะ..” มนต์กล่าว ก่อนที่เธอจะหันมองที่ไอนะ
“นั่นสิคะ พลังงานของเธอช่างล้นเหลือจริงๆ.. โอ๊ตต้องจ่ายค่าจ้างเธอเพิ่มแล้วล่ะค่ะปิงปิงว่า..” ปิงปิงกล่าวและเธอก็เป็นอีกคนที่ยิ้มออกมาให้กับรอยยิ้มของไอนะ
“นั่นสินะครับ.. วันนี้รูปวาดของไอนะก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลยคงจะต้องทำให้เธอแบบพิเศษเสียแล้ว” โอ๊ตกล่าว ส่วนไอนะที่เพิ่งจะถ่ายรูปกับลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จเธอก็รีบปรี่ตรงเข้ามาหาโอ๊ตพร้อมกับทำตาใสๆในทันที
“ลูกค้าหมดแล้วน้า ไอนะจะได้ทานแพนเค้กแสนอร่อยแล้วใช่ม๊ะพี่ชาย..” ไอนะกล่าวอ้อนๆ
“ใช่แล้ว.. แต่ว่าเราจะกลับไปทานกันที่หอพักของพี่ชายนะ โอเคไหม..” โอ๊ตกล่าว ไอนะที่ได้ยินอย่างนั้นก็แก้มงอนตุ๊บป่องอีกครั้งทั้งๆที่เธอคิดว่าจะได้ทานมันเลยในเวลานี้ สุดท้ายก็ต้องรออีกแล้วแต่ทว่าเธอก็ตอบตกลง และขอให้พี่ชายของเธอชดเชยเป็นแพนเค้กอีกจำนวน 5 ชิ้นแทนซึ่งโอ๊ตก็กล่าวตอบตกลงไป
รถเข็นแผงลอยของโอ๊ตเคลื่อนตัวมุ่งตรงกลับไปยังหอพักในทันทีท่ามกลางบรรยากาศที่สาวๆคุยกันเรื่องประสบการณ์ใหม่ที่ได้รับตั้งแต่เกิดมาพวกเธอยังไม่เคยได้มาขายของหรือต้องทำงานหนักอะไรเช่นนี้เลยสักครั้งมันจึงเป็นเรื่องใหม่ที่ทำให้พวกเธอบ่นถึง..
“จริงสิคะโอ๊ต.. ว่าแต่พี่พิชญ์เธอเป็นใครกันเหรอคะ..ปิงปิงเห็นว่าแม้แต่คุณปู่ของปิงปิงยังต้องเคารพเธอเลยหรือจะเป็นญาติผู้พี่ของโอ๊ตอย่างนั้นเหรอคะ..” จู่ๆปิงปิงก็กล่าวถามเกี่ยวกับพิชญ์เพราะเมื่อสักครู่ก็มัวแต่ทำงานกัน จึงเก็บความคิดนี้เอาไว้ก่อนและเมื่อนึกขึ้นได้เธอก็ไม่เสียเวลาที่กล่าวถาม เพราะเธอจะได้ทำตัวให้ถูกเวลาพบกับพิชญ์ในครั้งถัดไปส่วนอีกสองคนก็สงสัยไม่ต่างกันสักเท่าไร..
“จะว่าอย่างนั้นก็คงได้ล่ะมั้งครับ เมื่อก่อนเราสนิทกันมาก.. พี่พิชญ์ตอนนี้ก็คงจะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแล้วล่ะมั้ง..”โอ๊ตกล่าวพร้อมกับทำท่าทางคิดในใจมันก็ยิ่งทำให้สาวๆถึงกับสงสัยเข้าไปใหญ่
“ผู้นำตระกูลของโอ๊ตน่ะเหรอคะ.. หรือยังไงกันคะมนต์เริ่มที่จะไม่เข้าใจแล้ว” มนต์กล่าวเรื่องของการเมืองเธอไม่ค่อยจะสนใจมันสักเท่าไรยิ่งเป็นเรื่องของตระกูลอื่นๆเธอก็ไม่เคยต้องกังวลหรือสงสัยอะไรเลยดังนั้นเธอจึงไม่เข้าใจถึงโครงสร้างตระกูลของโอ๊ต
“อ๋า! โทษทีๆ.. ตอนนี้พี่พิชญ์น่าจะเป็นผู้นำตระกูลโรจนรัตติกุลน่ะครับ..ก็อย่างที่เข้าใจกันนั่นแหละครับ ผู้นำตระกูลใหญ่ 1 ใน 3 ระดับประเทศน่ะ..จริงๆแล้วเมื่อตอนเด็กๆเราพบเจอกันค่อนข้างบ่อยเพราะว่าท่านน้าที่เป็นคุณพ่อของพี่พิชญ์เป็นเพื่อนกับคุณแม่ของโอ๊ตน่ะครับ..”โอ๊ตกล่าวพร้อมกับขนลุกเล็กน้อยเมื่อเขาดันไปนึกถึงคำสัญญาที่เคยให้เอาไว้กับพี่พิชญ์ในวัยเด็ก..
“ไม่แปลกใจเลย เพราะเธอเป็นตัวตนระดับนั้นเลยนี่นา.. ว่าแต่นายเถอะปิดบังพวกเรามาตั้งนาน ไม่เคยคิดจะบอกกล่าวกันบ้างหรือยังไงกันห๊ะ!..” เฟิร์นกล่าว และไม่วายที่เธอจะหันมากล่าวบ่นกับโอ๊ต..
“ฮ่าๆ มันสำคัญด้วยเหรอครับ.. อีกอย่างนะครับจริงๆตัวของโอ๊ตเองก็ถือว่าเป็นบุคคลนอกตระกูลอยู่..ยังไม่ได้กลับไปอย่างเป็นทางการหรอกนะครับ..” โอ๊ตกล่าวอย่างยิ้มๆซึ่งปิงปิงนั้นเข้าใจดีกับสิ่งที่โอ๊ตกล่าว แต่ทั้งสองสาวยังคงทำหน้าสงสัยเช่นเดิมสิ่งที่อยู่ในหัว และติดเป็นคำถามนั้นก็คือ..
‘แล้วพวกข้ารับใช้พวกนี้คืออะไรกัน?นี่ขนาดยังไม่ได้กลับอย่างเป็นทางการเลยนะเนี่ย’
แก็งของโอ๊ตเดินทางกลับหอพักอย่างปลอดภัยดีก่อนที่เขาจะเริ่มทำแพนเค้กของทุกคนอีกครั้ง ปิงปิง มนต์ และเฟิร์นได้แพนเค้กคนละ4 ชิ้น ไอนะได้ไป 5 ชิ้น ส่วนที่เหลือเป็นของพวกบอดี้การ์ดที่ต้องแบ่งไปตามผลงานเขายังคงไม่ลืมที่จะให้พิเศษกับบอดี้การ์ดที่ไปซื้อวัตถุดิบเพิ่มให้กับเขา
จนเวลาผ่านไปทุกอย่างก็เสร็จสิ้นมนต์กับเฟิร์นเดินทางกลับด้วยรถยนต์ของเธอพร้อมกับความอิจฉาของมนต์ที่เห็นว่าปิงปิงกับไอนะได้นั่งรถของโอ๊ตกลับไปเธอเองก็อยากจะนั่งตรงนั้นด้วยแท้ๆ แต่ครั้งนี้ก็คงต้องยอมๆไปก่อนเพราะมันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
ไอนะยังคงเหมือนกับเด็กไม่เคยเปลี่ยนเมื่อท้องของเธอเต็มไปด้วยของอร่อยอย่างแพนเค้กผสมกับการทำงานที่แสนจะเหน็ดเหนื่อย เธอจึงหลับไปในขณะที่รถวิ่งออกไปได้ไม่นานในอ้อมอกของปิงปิง..
“ไอนะ.. ยังทานมันได้อีกน้า..” ไอนะละเมอออกมาพร้อมกับน้ำลายที่ไหลยืด..
“ฮ่าๆ เธอนี่ตะกละจริงๆนั่นแหละ.. ขนาดนอนไปแล้ว ยังฝันถึงแต่ของกินอยู่เลย”โอ๊ตกล่าว
“นั่นสิคะ.. ปิงปิงไม่คิดเลยว่าเธอจะมีอายุ 20 ปีแล้ว..แต่เธอก็นิสัยค่อนข้างน่าคบหาเลยทีเดียว..” ปิงปิงกล่าวพร้อมกับเช็ดน้ำลายของไอนะอย่างเบามือด้วยทิชชูก่อนจะอดลูบหัวของไอนะเบาๆไม่ได้
“เธอค่อนข้างพิเศษน่ะครับ..เธอเป็นโรคที่แม้แต่โอ๊ตยังต้องหนักใจที่จะรักษา.. เออ โทษนะครับจริงๆมันเป็นความลับของครอบครัวเธอน่ะ.. ถึงจะบอกอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แต่ถ้าปิงปิงได้พบกับเธออีก โอ๊ตก็อยากให้ปิงปิงดีกับเธอสักหน่อยจะได้ไหมครับ..”โอ๊ตกล่าว ปิงปิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็เข้าใจเกือบจะทุกอย่างเหตุผลที่เขาดีกับไอนะอาจจะเป็นเพราะสงสารอะไรทำนองนั้นก็เป็นไปได้เธอจึงพยักหน้ารับคำของโอ๊ตในทันที
“ได้สิคะโอ๊ต.. แต่ปิงปิงก็มีข้อแลกเปลี่ยนเหมือนกันนะคะ..” ปิงปิงกล่าว
“หือออ เรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอครับ..” โอ๊ตกล่าวถามอย่างสงสัยปิงปิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาก่อนจะหันไปมองที่กระจกข้างๆเธอไม่กล้ามองหน้าโอ๊ตตรงๆ เพราะเธอกลัวคำตอบของเขาที่เธอกำลังจะถาม
“ปิงปิงมีลางสังหรณ์น่ะค่ะ.. เมื่อตอนที่พบกับพี่พิชญ์เป็นครั้งแรกสัญชาตญาณของผู้หญิงมันบ่งบอกว่าเธอไม่ได้คิดกับโอ๊ตแค่น้องชายเท่านั้น..ปิงปิงแค่อยากรู้ว่าโอ๊ตสัญญาอะไรกับเธอเอาไว้ในวัยเด็กอย่างนั้นเหรอคะ..” ปิงปิงกล่าวถาม และมันเป็นคำถามที่ทำให้โอ๊ตถึงกับขนลุกซู่เลยทีเดียว
“เออ.. จะว่ายังไงดีล่ะครับ.. ตอนเด็กๆเกมที่เด็กผู้ชายกับผู้หญิงจะเล่นด้วยกันมันค่อนข้างจะมีน้อยมากน่ะครับตอนนั้นเราเล่น ‘พ่อแม่ลูก’ กันครับ..เฮ้อออ” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ
“เกม ‘พ่อแม่ลูก’ เหรอคะ..แล้วต้องมีสัญญาอะไรต่อกันด้วยเหรอคะ..:” ปิงปิงกล่าวถาม
“ก็นะครับ.. ในตอนนั้นโอ๊ตก็คิดว่าพี่พิชญ์แกคงจะพูดเล่นเท่านั้นก็เลยตกลงสัญญาที่ว่าเมื่อโตขึ้นมาเราจะเป็นพ่อแม่ของลูกกันจริงๆน่ะครับโอ๊ตคิดว่าพี่พิชญ์น่าจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เพราะหลายปีที่ผ่านมาพี่แกไม่เคยมาพบกับโอ๊ตอีกเลย.. อีกอย่างมันก็เป็นสัญญาที่เด็กพูดกัน คงไม่จริงจังขนาดนั้นหรอกมั้งครับ..โอ๊ตว่าพี่พิชญ์จะต้องแซวแกล้งเล่นอย่างแน่นอนครับ..” โอ๊ตกล่าว
“ไม่หรอกค่ะ... ผู้หญิงคนนั้นเอาจริงแน่นอน.. ปิงปิงรู้สึกได้” ปิงปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าถ้าให้พูดถึงเรื่องความยิ่งใหญ่ของตระกูลแล้ว เธอก็ไม่สามารถสู้พี่พิชญ์ได้เลยความสวยความน่ารักที่เธอเคยมั่นใจในตัวเองมันก็ต้องพังลงเมื่อได้พบเห็นใบหน้าของเธออีกทั้งนิสัยของเธอก็ดีมาก ชาติตระกูลดี แล้วเธอจะมีอะไรไปสู้กับพี่พิชญ์ได้กันล่ะ
“..แต่สำหรับโอ๊ต พี่พิชญ์คือคนในครอบครัวครับ.. นอกจากตาของโอ๊ตก็คงจะเป็นพี่พิชญ์นี่แหละครับ ที่โอ๊ตเรียกได้เต็มปากว่าครอบครัว..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา ปิงปิงที่ยังจมอยู่กับในความคิดของตัวเองเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาหลังจากนั้นเลยสักคำจนกระทั่งพวกเขาเดินทางมาถึงที่คอนโดที่เป็นเป้าหมายแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น.. วันนี้ปิงปิงขอตัวก่อนนะคะโอ๊ต” ปิงปิงกล่าวพร้อมกับก้มหัวให้กับเขาก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ ซึ่งโอ๊ตก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อเห็นเธอเป็นอย่างนั้นเรื่องนี้มันคงต้องใช้เวลาสักหน่อย..
“เดินทางกลับดีๆนะครับปิงปิง.. ถ้าถึงบ้านแล้วก็ทักมาบอกด้วยนะครับ..”โอ๊ตกล่าวพร้อมกับโบกมือ
“…….”ปิงปิงทำเพียงแค่พยักหน้าเป็นคำตอบให้กับโอ๊ตเพียงเท่านั้นซึ่งมันทำให้โอ๊ตเป็นห่วงเธอค่อนข้างมากและเขาก็คิดว่าจะไปส่งเธอกลับบ้านด้วยตัวเอง แต่ทว่าเขายังไม่ทันได้พูดอะไรผู้จัดการมีนก็เดินตรงเข้ามาหาเขาซะก่อน..
“สวัสดีเจ้าค่ะคุณชาย.. วันนี้ไอนะรบกวนคุณชายเยอะเลยหรือเปล่าคะ..”ผู้จัดการมีนกล่าวพร้อมกับยิ้มแห้งๆมันเป็นคำถามที่ไม่ควรจะต้องถามก็รู้คำตอบอยู่แล้วแท้ๆซึ่งเมื่อโอ๊ตได้ยินเช่นนั้นก็คิ้วกระตุกเล็กน้อย
“คุณผู้จัดการไม่ควรถามเลยนะครับคำถามนี้..คราวหน้าจะทำอะไรก็ปรึกษากันสักนิดก็ดีนะครับ” โอ๊ตกล่าว ซึ่งผู้จัดการมีนก็ได้แต่ก้มหัวขอโทษกับเขาอย่างเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียว
“ดิฉันต้องขอโทษจริงๆเจ้าค่ะ..คือว่าฉันก็ได้รับคำสั่งมาอีกทีให้ปล่อยไอนะไปกับคุณชายน่ะเจ้าค่ะ” มีนกล่าว โอ๊ตที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยในทันที
“หือออ คำสั่ง? ใครเป็นคนสั่ง?..” โอ๊ตกล่าวถาม
“เออ..คือ..” มีนกล่าวแบบอ้ำๆอึ้งๆก่อนที่เธอจะหันไปมองรถหรูคันสีดำอย่างเลิ่กลั่กด้วยความสงสัยของโอ๊ตก็ทำให้เขาต้องหันไปมอง และคิ้วก็ยิ่งกระตุกเข้าไปใหญ่เพราะมันเป็นรถของตระกูลเขาเอง และไม่ต้องเดาไปมากกว่านั้นภาพของกิตติมันก็ลอยเด่นขึ้นมาในหัวสมอง..
‘ไอ้เจ้าบ้ากิตติ..เป็นมันอีกแล้วเหรออออ’
571K
