รักลับ ๆ ของวิศกรตัวร้าย

เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้น

“สวัสดีครับ ผมเองครับ ชินภัทรครับ ผมต้องการคุยกับคุณวรรณครับ”

“อ๋อสักครู่นะคะ”

“วรรณ คุณชินภัทรจะพูดสาย” วรรณรสตกใจมาก ทำไมชินภัทรไม่ติดต่อเขาโดยตรงทำไมต้องติดต่อเข้าสำนักงานวรรณรสเดินตรงมารับโทรศัพท์

“สวัสดีคะ คุณชินภัทร”

“ถ้าคุณไม่อยากให้ใครรู้ก็รับโทรศัพท์ผมซิ งั้นเดี๋ยวผมโทรเข้ามือถือคุณนะ”วรรณรสรีบวางสาย

“อ้าววรรณ ทำไมไม่พูดต่อละ”

“ก็สายมันตัดอะคะ เขาโทรมาสั่งงานนิดหน่อยคะ เดี๋ยวน่าจะโทรอีกที”วรรณรสพูดตัดบท แล้วรีบเดินออกไปยังห้องกาแฟ ยังเดินไม่ทันถึงห้องกาแฟก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา

“ฮัลโหล คะ”

“ผมเอง ผมพยายามติดต่อคุณตั้งหลายครั้ง แต่ก็ติดต่อไม่ได้คุณสบายดีหรือเปล่า คิดถึงผมบ้างไหม ส่วนผมนะ คิดถึงคุณตลอดเวลาเลย”

“อย่ามาปากดีเลยคะ ฉันก็โทรไปหาคุณแล้วคุณก็ไม่รับสายปล่อยให้ใครที่ไหนมารับโทรศัพท์”

“อะใครเหรอ ผมไม่เคยให้ใครรับโทรศัพท์”

“คุณก็ไปสืบเอาเองเถอะคะ”

“ไม่นะ อย่าโมโหซิ เดี๋ยวไม่สวยนะผมจะโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้ผมจะกลับแล้ว คุณอยากได้อะไรไหมหรือว่าให้ผมเป็นคนเลือกเอง”

“ทำไมคะ ยังไม่ถึง 2 อาทิตย์เลยนะ”

“ไม่เอาหรอก 2 อาทิตย์มันนานไปอะ ผมทนคิดถึงคุณไม่ได้หรอกผมไม่ได้อยู่กับคุณตั้งหลายวันแล้วนะ ผมคิดถึงแก้มขาว ๆ ของคุณคิดถึงรอยยิ้มของคุณ แล้วก็ แล้วก็”

“นี่อย่ามาทะลึ่งนะ”

“นี่คุณผมอุตส่าห์โทรมาด้วยความคิดถึงไม่คิดจะพูดอะไรให้ผมชื่นใจบ้างเหรอ อย่างเช่น คิดถึง หรือ ว่ารักประมาณนี้นะทำไม่เป็นเหรอ

“คิดถึงคะ ฉันคิดถึงคุณมาก ฉันกลัวคุณจะเปลี่ยนไป แต่ฉันก็มั่นใจในตัวคุณ”

“ทำไมถึงพูดแบบนี้ละ”วรรณรสมั่นใจว่าการกระทำของพิมพ์สุดาทุกเรื่องชินภัทรไม่น่าจะรู้

“ไม่มีอะไรหรอกคะ รีบกลับมานะคะ ฉันรอคุณอยู่ ฉันรักคุณนะคะ”

“โอ้ยชื่นใจที่สุดเลย ผมก็รักคุณเช่นกัน เดี๋ยวผมจะรีบกลับไปหาคุณนะที่รักของผม”

สิ้นเสียงชินภัทร วรรณรสก็ยิ้มหน้าบานแต่ไม่ได้มองว่ามีอีกคนที่ยืนจ้องมองเขาอยุ่สักพักแล้ว

“นี่ยัยวรรณ หล่อนไปมีฟงมีแฟนตอนไหน ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยซุกเงียบนะหล่อน” คุณแก้วแซวลูกน้องตัวเอง

“เดี๋ยวก็รู้คะพี่แก้ว” วรรณรสพูดเสร็จก็เดินตรงไปทำงานต่อทิ้งปริศนาไว้ให้อีกคน

“นี่ยัยวรรณ อย่าเพิ่งไปซิ ใครกันแฟนเธอนะ ทำไมพี่ไม่เคยเห็นเลย”

@สนามบินสุวรรณภูมิ

ชินภัทรเดินมาพร้อมกับพิมพ์สุดาหน้าตาของชินภัทรเหมือนดีใจมากที่ได้กลับประเทศไทย เขารีบโทรหาคนขับรถ

“ชินคะ ให้คนขับรถพิมพ์ไปส่งไหมคะ”

“ไม่เป็นไรเลยพิมพ์คนขับรถผมกำลังมา งั้นผมขอตัวก่อนนะ”

พิมพ์สุดารู้ดีว่า แผนที่เขาอุตส่าห์ทำไว้ทั้งหมดตอนอยู่ลอนดอนนั้นไม่สามารถทำอะไรวรรณรสได้เลย เขาไม่เชื่อทั้งรูปภาพและคำพูดของพิมพ์สุดาดาเลยทำให้พิมพ์สุดาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะคิดแผนอะไรอีกต่อไปเพราะเหมือนวรรณรสเชื่อแต่คำพูดของชินภัทรคนเดียวเหมือนโอกาสของพิมพ์สุดาจะหมดลงทุกที

“นี้เรากำลังจะแพ้ใช่ไหม วรรณรสได้ใจชินภัทรไปครองแล้วจริง ๆ เหรอ ฉันกำลังจะแพ้แล้วใช่ไหม”พิมพ์สุดาเดินลากกระเป๋ามารอคนขับรถอยู่ด้านหน้าทางออกของสนามบินทันใดนั้นรถก็ขับมาจอด พร้อมกับคนเปิดประตูลงมา

“อ้าวคุณพ่อ สวัสดีคะ ไม่คิดว่าพ่อจะมาด้วยคะ”

“พ่อก็เป็นห่วงลูกนะ หายไปตั้งหลายวัน รีบขึ้นมาก่อนเลยลูก”

“คะพ่อ” พิมพ์สุดารีบขึ้นไปนั่งบนรถ

“เหนื่อยไหมลูก เอะทำไมรีบกลับไหนบอกว่าจะอยู่เที่ยว 2 อาทิตย์นี้แค่อาทิตย์เดียวก็กลับแล้ว”

“ชินอะคะ เขาบอกเขาอยากกลับแล้ว เขาคิดถึงแฟนคะ”

“อ้า ชินภัทรมีแฟนแล้วเหรอ ไม่เห็นพิมพ์เล่าให้พ่อฟังเลย”

“ตอนแรกหนูไม่แน่ใจคะ แต่ตอนนี้มั่นใจ 100% คะ”

“เขาเป็นใครที่ไหนกัน พ่อไม่รู้มาก่อนเลย”

“เป็นพนักงานที่บริษัทคะ ตอนแรกเมื่อพิมพ์รู้ก็ตกใจมากคะ”

“เอะ ระดับชินภัทรนี่นะ มาได้กับพนักงานระดับล่าง รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั้นเขาระดับเศรษฐีเลยนะ แล้วอาเขาไม่ว่าเหรอ”

“พ่อคะ อาก็เป็นแค่อาเขย ชินเขาจะไปแคร์อะไรละคะอีกอย่างอาเขาก็ไม่น่าจะไปขัดขวางอะไรหรอกคะ”

“แล้วพิมพ์จะทำยังไงละลูก”

“ไม่รู้เหมือนกันคะพ่อ พิมพ์เหนื่อยแล้วคะ หมดปัญญาจริง ๆ คะคงต้องปล่อยให้เขารักกันแหละคะพ่อ”

“ไม่ได้นะพิมพ์ เราจะปล่อยให้ชินภัทร หลุดมือไม่ได้หรอกนะ เขาคือบ่อเงินบ่อทองของเรานะลองคิดดูซิ ถ้าลูกมีลูกกับชินภัทรนะ ทั้งลูกและหลานของพ่อจะสบายไปทั้งชาติเลยนะเดี๋ยวพ่อจะจัดการกับเรื่องนี้เอง ลูกเอาที่อยู่รูปถ่ายและประวัติของแฟนชินภัทรมาเดี๋ยวพ่อจัดการเอง”

“พ่อคะ เราเลิกคิดเรื่องนี้ได้ไหมคะ พิมพ์ไม่อยากยุ่งเรื่องนี้แล้วคะ”

“พิมพ์ พิมพ์ไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้แล้ว ลูกแค่ทำตามที่พ่อสั่งก็พอแล้วลูกรอดูผลงานก็พอนะลูก”

“แต่พ่อคะ ถ้าพ่อจะทำยังไง ต้องบอกให้พิมพ์รู้ด้วยนะคะพิมพ์ไม่อยากให้มีปัญหามาถึงพิมพ์คะ เพราะพิมพ์ไม่อยากให้ชินภัทรเขารู้สึกไม่ดีกับพิมพ์อีกคะ”

“โอเคพ่อรับปาก”

ชินภัทรนั่งอยู่บนรถ ในใจของเขาคิดถึงแต่วรรณรส เขาตั้งใจไว้ว่าภายใน2-3 วันนี้เขาจะแจ้งเรื่องการหมั้นของเขากับวรรณรสให้ทุกคนในบริษัททราบ แล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาวรรณรสทันที

“ฮัลโหลคุณวรรณ ตอนนี้ไปคอนโดผมหรือยัง”

“กำลังไปคะ ใกล้จะถึงแล้วคะ”

“โอเคผมกำลังออกจากสนามบิน อีกประมาณ 30 นาทีน่าจะถึง”

“โอเคคะ คุณหิวข้าวไหม เดี๋ยวฉันทำข้าวต้มให้กินนะ”

“โอเคครับผม”