ข้ามห้วงรัตติกาล
ตอน1... เ้าเรือนแก้ว
ย้อนกลับไปครั้นสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็ราชธานีที่มีความเจริญรุ่งเรือง หลังจากการศึกการาโลกครั้งที่สองได้เริ่มสงบลง
การค้าขายกับชาวต่างชาติ จากหลากหลายเชื้อชาย มีหลายประเทศเข้ามาติดต่อค้าขายกับชาวสยาม
โดยทางเรือเป็เส้นทางหลักในการติดต่อค้าขาย เส้นทางการสัญจรส่วนใหญ่ผ่านแม่น้ำเ้าพระยา
ผ่านออกทางคลองท่าจีน ออกไปยังตลาดท่าจีน
ชุมชนท่าจีน ผู้คนส่วนไกลเป็ชาวจีนจากโพ้นแดนไกล เข้ามาตั้งรกรากค้าขาย
ตลอดจนมีลูกหลานกับหญิงสาวชาวอโยธยาหลายคน กลายเป็เมืองพี่เมืองน้องที่มีความสัมพันธ์ อันดีต่อกัน
กล่าวถึงอาเจ้กเ้าขายร้านขายน้ำชา และซาลาเปา หมั่นโถว อาหารของชาวจีนเข้ามาค้าขาย
เผยแพร่จนเป็ที่รู้จักของชุมชนย่านนั้น ว่ามีฝีมือทางด้านการชงชา และน้ำชาที่เลิศรส ตลอดจนอาหารต่างๆ
มากมายที่ขึ้นชื่อว่าเลิศรสยิ่งนัก คงหนีไม่พ้น ซาลาเปา หมั่นโถว ไก่ดำต้มยาจีน
ถือว่าเป็อาหารขึ้นเหลาของชุมชนท่าจีนแถวนั้น
วันนี้ก็เช่นกันมีกองคาราวานพ่อค้าคนจีนมาขึ้นเทียบท่า นำเอาอาหารแห้งและเสื้อผ้า ตลอดจนของกินของใช้มากมายนำมาวางจำหน่าย โดยตั้งเป็ร้านค้าแผงลอยในตลาดท่าจีนนั่นเอง
ไม่แพ้ขบวนคาราวานพ่อค้าชาวอินเดียที่นำเอาผ้าไหมอินเดียสวยๆ มาวางแข่งขันประชันมากมาย ซึ่งสวยไม่แพ้ผ้าไหมของชาวจีนเลย วันนี้ตลาดท่าจีนดูคึกคักไม่น้อย
และที่จะขาดเสียไม่ได้ผ้าไหม ผ้าไหมทอทางภาคเหนือที่ขึ้นชื่อ..” เรือนไหมแก้ว “..โดยมีแม่ค้าสาวสวยนำมาตั้งวางขายอยู่สามคน
การแต่งกายด้วยชุดชาวเหนือที่โดดเด่น แตกต่างจากชาวอโยธยาแต่งกายไปเสียจนสิ้นเชิง แต่ก็เป็จุดเด่นดึงดูดชาวบ้านให้มาซื้อได้ไม่น้อย
“เ้านาง!!.. เ้านางเ้าค่ะ”
“อะไรของเ้า? .. เบาๆ หน่อยซิแม่สีลา เดี๋ยวชาวบ้านแถวนี้เขาก็ได้ยินกันหมดหรอก “..
“จริงเ้าค่ะเ้านาง!..แม่สีลานี่จริงๆ เชียว คุยกันไว้แล้วเชียวก่อนออกมาไม่ให้เรียกเ้านาง..เ้าไม่กลัวอาญาจะลงหลังรึแม่สีลา!!” ..
“ก็ข้าลืมตัวนี่แม่ราณี!! “..พูดกลางบิดตัวเป็เกลียวไปมา เหมือนรู้สึกผิด
“เอาเถอะ..เ้าก็พูดคุยเบาๆ กันหน่อยก็แล้วกัน.. ขืนเ้ายังหลุดพูดคำเรียกเราว่าเ้านางออกมาอีก คราวหน้าเ้าจักไม่ได้ติดตามเรามาเที่ยวยังเมืองอโยธยาอีกเลยแม่สีลา”
“โถๆ..อย่าให้ถึงกระนั้นเลยเ้าค่ะ..เ้านาง..เอ่อ!!..อุ้ย!! "..
“เ้านี่กระไร!!..เป็คนพูดยากเสียจริงเชียวแม่สีลา “..
“อิฉันขอโทษเ้าค่ะ..เ้านาง”
“พอๆ ..เ้าหยุดพูดเถอะ ..มันจะยิ่งไปกันใหญ่ สรุปเ้าจะเรียกเราแบบนี้ใช่ไหม..เราจะได้ให้เ้ากลับเรือนไปเสียก่อน” ..
“ไม่!!.. ไม่นะเ้าค่ะ..เ้านางอิฉันยังไม่อยากกลับ ยังไม่ทันได้ดูบ้านเมืองของชาวอโยธยาเลยเ้าค่ะ.. เอ่อ!!..แม่หญิงเรือนแก้วเ้าค่ะ”
“แม่ราณีดูทีรึ!!..พี่สีลานี่ก็กระไรเลอะเทอะจริงเชียว ..แผนของเราจะแตกจะโดนท่านพ่อจับได้ก็ครานี้ “..
*******************************************