จักรพรรดิกระบี่โอสถ

บ่ายวันหนึ่งในสำนักชิงเหอ ลานฝึกฝนแน่นขนัดไปด้วยศิษย์ภายนอกที่กำลังฝึกท่ากระบี่ ท่าอาวุธ

และการควบคุมพลังลมปราณตามแนวทางที่อาจารย์ผู้ดูแลกำหนดไว้

เซียฉินนั่งอยู่มุมลาน ใต้ร่มไม้ ไม่ได้ลงฝึกด้วยตนเอง

เขากำลังเขียนบันทึกผลจากการทดลองโอสถในสนามจริง ใบหน้าของเขาดูนิ่งสงบ

แต่ในสายตากลุ่มหนึ่งที่จับตามองเขาอยู่ — มันคือ “ภัยเงียบ”

อีกด้านหนึ่งของสำนัก – กลุ่มหยูซ่ง

ที่ลานฝึกส่วนกลางด้านตะวันตก ศิษย์ชายร่างสูง ผิวคล้ำ ดวงตาแข็งกร้าว ยืนพิงเสาหิน

หยูซ่ง จ้องมองบันทึกที่เพิ่งได้รับจากคนในเงามืด

“เจ้านั่นกลับจากป่าฉู่หมิงอีกแล้ว?” หยูซ่งถามเสียงเรียบแต่เย็นยะเยือก

“ใช่ขอรับ เห็นว่าพวกมันล่าอสูรระดับสามได้ด้วย” ศิษย์ผอมบางด้านหลังตอบ

“เป็นไปได้ยังไง? เจ้านั่นแค่คนรากปราณเสียหาย…จะมีปัญญาสู้กับอสูรเกล็ดหินได้ยังไง?”

หยูซ่งพูดเหมือนถามตัวเอง อีกคนในกลุ่มเอ่ยขึ้น

“ข้าว่า…มันใช้ทางลัดแน่ อาจมีคนภายนอกช่วย หรือใช้วิธีสกปรก อย่างโอสถต้องห้าม”

หยูซ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหยียดยิ้ม

“โอสถต้องห้ามงั้นหรือ…น่าสนใจดีนะ”

“เราจะลอง ‘ปล่อยข่าว’ ดู” หยูซ่งกล่าวเสียงเบา

“ข่าวว่า—พวกมันใช้อุปกรณ์ต้องห้าม หรือโอสถพิษในการล่า ไม่ผ่านกฎของสำนัก

แล้วค่อยปล่อยให้พวกอาจารย์บางคนที่ไม่ชอบแนวทางนอกตำรา สงสัยมันก่อน”

“ถ้าสำเร็จ พวกมันจะถูกสอบสวน และถูกกดไม่ให้เข้าระดับสูงแน่”

“แล้วถ้าไม่สำเร็จ?” ศิษย์คนหนึ่งถามอย่างลังเล

หยูซ่งหันมาช้า ๆ “ถ้าไม่สำเร็จ…เราก็สร้างหลักฐานเอง”

????️ คนที่แอบได้ยิน

ที่มุมกำแพงหินห่างออกไปไม่ไกลร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้เงาไม้

เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง…แต่บทสนทนานั้นก็ดังชัดเกินกว่าจะเมินได้

ไป๋อี้หาน เขายืนเงียบ ริมฝีปากเม้มแน่น เขาไม่ได้เป็นมิตรกับหยูซ่งนัก

เขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบการใส่ร้ายด้วยคำลวง

ไป๋อี้หานไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงหันหลัง…และเดินจากไปช้า ๆ

ตอนเย็น เซียฉินนั่งผสมสมุนไพรที่โรงเก็บเล็ก ๆ หลังเรือนพัก

เขาไม่รู้เลยว่า ขณะนี้…ชื่อของเขากำลังค่อย ๆ ถูกพูดถึงในเงามืดของสำนักและคำว่า

“โอสถพิษ”

“ใช้วิธีผิดธรรมชาติ”

เริ่มปรากฏในเสียงซุบซิบของบางกลุ่ม

แต่เขายังยิ้ม — ยิ้มเบา ๆ กับสูตรโอสถใหม่ที่เขาคิดขึ้นเมื่อบ่ายนี้

“ถ้าสามารถทำให้ศัตรูตื่นช้ากว่าเราได้เพียงหนึ่งลมหายใจ…นั่นก็พอแล้ว”

บนโต๊ะไม้เก่า มีสมุนไพรสีเทาคล้ายขี้เถ้า

โอสถที่ดูธรรมดา…แต่แฝงกลไกเงียบงัน ที่กำลังกลายเป็นฝันร้ายของศัตรูในอนาคต

และในเงา…เสียงหนึ่งกระซิบจากกลุ่มหยูซ่ง

“ถึงเวลาตัดราก ก่อนที่ต้นไม้จะโตเกินมือ”