ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“หึ่งๆๆ!”
เกือบจะในเวลาเดียวกันกับที่ชายหน้าม้าชักอาวุธ แรงสั่นสะเทือนที่ชวนให้หูหนวกพลันดังก้องไปทั่วลาน ถังฮวนไม่มีโอกาสที่จะถอดผ้าคลุมออกตอนที่หอกมังกรฟีนิกซ์พุ่งเข้าหาชายหน้าม้านั้น ความร้อนลุกโชนออกมาจากปลายหอกและในพริบตาผ้าสีดำเริ่มลุกเป็นไฟ
พรึ่บบ” เสียงหวีดหวิวทะลุอากาศ ความร้อนที่ปล่อยออกมาจากหอกยาวได้ไหลลงมาราวกับน้ำตกทำให้พื้นที่รอบ ๆ กระเพื่อมไหวไม่หยุด ท่าทางของชายหน้าม้าเปลี่ยนไป
มันไม่คาดว่าถังฮวนจะโจมตีในเวลาเดียวกันกับตน ความเร็วของอีกฝ่ายนั้นมากกว่า ในขณะที่จะชักกระบี่ออกจากฝัก หอกยาวของอีกฝ่ายได้พุ่งตรงมาแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งความร้อนอันน่ากลัวที่อยู่ภายในหอกมันทำให้หัวใจสั่นสะท้าน ตอนนี้มันไม่มีเวลาคิดอีกแล้ว ต้องเปิดใช้งานปราณแท้ทันที
“โอ้วว!” ทันใดนั้นชายหน้าม้าโน้มตัวเพื่อถอย กระบี่ยาวสีดำในมือพลันเปลี่ยนเป็นแสงสีดำคมกริบกวาดไปบนท้องฟ้า ทันใดนั้นเกิดมีริ้วสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นระหว่างทั้งสองราวกับว่ามันจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในบริเวณนั้น
"เคร้งง!"
ในเสี้ยววินาทีเกิดเสียงการปะทะกันครั้งใหญ่ตามด้วยเสียงแตกหัก ด้วยการฟาดเพียงครั้งเดียวกระบี่ยาวในมือของชายหน้าม้าได้แตกเป็นเสี่ยง ๆ หอกยาวฟาดลงมาราวกับสายฟ้าบนไหล่ซ้าย ชายหน้าม้าไม่มีเวลาแม้แต่จะส่งเสียงก่อนที่เขาจะล้มลงกับพื้น จากนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวอีก ร่างของมันบิดเบี้ยวและผิดรูปไปโดยสิ้นเชิง "หัวหน้า!"
ชายชุดดำอีกสี่คนร้องออกมาด้วยความตกใจ ในช่วงบ่ายการเคลื่อนไหวของหอหลิงหยูไม่สามารถหลบซ่อนจากกองกำลังอื่นของเมืองมังกรวสันต์ได้ เมื่อหอหลิงหยูพบสถานที่แห่งนี้ ผู้ฝึกยุทธคนอื่น ๆ ต่างตามมาด้วยเช่นกัน ทหารบางส่วนของจักรวรรดิซาหรงก็ถูกส่งมาที่นี่ด้วย พวกมันแย่งเป็นกลุ่มละห้าคนเพื่อค้นหาในพื้นที่ทั้งหมด
ก่อนหน้านี้ไม่นานลานแห่งนี้ถูกค้นโดยคนของหอหลิงหยูไปแล้ว พวกเขาคิดว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่จึงตัดสินใจเข้ามาดูว่าจะพบเบาะแสอื่น ๆ หรือไม่ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ ทันทีที่พวกเขาผลักประตูเปิดออกพวกกลับได้พบกับเจ้าของสถานที่ซะได้ เมื่อเห็นเด็กเล็กอยู่บนหลังของหญิงสาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแต่งตัวของทั้งสองคนยิ่งทำให้พวกมันสงสัยทันที
ด้วยเหตุนี้เมื่อเห็นการกระทำของหัวหน้า พวกมันจึงเข้าใจและเตรียมพร้อม เมื่อหัวหน้าออกคำสั่งทุกคนต่างชักอาวุธออกมาทันที แต่คาดไม่ถึงว่าคู่ต่อสู้ของพวกมันจะร้ายกาจขนาดนี้ หัวหน้านั้นถูกสังหารและตัดหัวก่อนที่พวกมันจะได้ชักดาบออกมาเสียอีก
หัวหน้ามันเป็นถึงระดับสุดยอดของผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้า!
แม้แต่สุดยอดผู้ฝึกยุทธระดับห้ายังถูกสังหารในการโจมตีเพียงครั้งเดียว นับประสาอะไรกับพวกมันเล่า "พวกเราถอย!"หลังจากตกใจได้ไม่นาน สิ่งเดียวที่คิดออกเวลานี้คือ หาทางหนีเอาตัวรอด ทุกคนเกือบจะถอยกลับไปพร้อม ๆ กัน
แต่ต่อมาร่างกายพวกมันพลันแข็งทื่อ แขนขาก้าวไม่ออก ความสิ้นหวังบังเกิดขึ้นจากส่วนลึกของจิตวิญญาณโดยไม่อาจควบคุมได้ ภายในรูม่านตาเห็นเพียงปลายหอกสีแดงเพลิงเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ แท้จริงหอกดังกล่าวถูกพุ่งเป้าเข้าใส่พวกมันอย่างเบ็ดเสร็จแล้ว เวลานั้นราวกับว่าพวกมันถูกส่งไปสู่สนามรบทองคำ ทั้งม้าเหล็ก ดาบและเลือด รังสีสังหารที่น่าสะพรึงกลัวเกินจะเปรียบถาโถมเข้ามาปกคลุมร่าง ทำให้พวกมันรู้สึกคล้ายกับว่าร่างกายตกลงไปภายในถ้ำน้ำแข็ง หัวใจของพวกมันทั้งสี่ถูกแช่แข็ง ในขณะกำลังมึนงงพวกมันเห็นนกฟีนิกซ์ที่สวยงามแวบผ่านมาต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้นพลันหมดสติไปโดยสิ้นเชิง “หึ่งง!”
ด้วยเสียงร้องเบา ๆ ถังฮวนดึงหอกกลับ ชายชุดดำสี่คนตรงข้ามทรุดตัวลงกับพื้นในเวลาไล่เลี่ยกัน บนอกแต่ของละคนมีหลุมสีดำปรากฏให้เห็น เมื่อใช้ ‘วิชาหอกสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์’ ออกมา ทั้งสี่คนได้สิ้นชีพทันทีกระบวนท่าเดียวกันนี้ที่ใช้ผ่าน 'หอกมังกรและฟีนิกซ์' นั้นแตกต่างอย่างมากกับตอนที่เขาใช้ในการประลองจิตวิญญาณฟีนิกซ์ "ไปกันเถอะ!"อย่างไรก็ตามถังฮวนไม่เพียงไม่รู้สึกยินดี ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปเป็นจริงจัง โบกมือให้สัญญาณกับมู่เหยียนคราหนึ่งแล้วรีบวิ่งออกไปจากลานบ้านโดยไม่ลังเล
แม้ว่าชายทั้งห้าคนที่เข้ามาจะถูกจัดการไปแล้ว แต่ตอนนี้ความสับสนวุ่นวายได้ดึงดูดความสนใจผู้ฝึกยุทธที่อยู่ใกล้ ๆ แล้ว ถังฮวนสามารถได้ยินเสียงตะโกนจากระยะไกล พวกเขาต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นพวกตนจะถูกปิดล้อมอย่างแน่นหนา “หวืดด!”“หวืดด!”บนถนนร่างสองร่างเหมือนแสงไฟวูบวาบ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองมังกรวสันต์มีสนามหญ้าขนาดใหญ่น้อยมากมาย ภูมิประเทศเปิดโล่ง ถนนตัดกันไปมา ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วไม่มีสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเขาที่จะซ่อนตัวได้เลย นอกจากนี้หอกมังกรฟีนิกซ์ในมือของถังฮวนยังกลายเป็นเหมือนสัญญาณนำทางภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ค่อยๆ มืดลง เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วถังฮวนเองไม่สามารถควบคุมเรื่องทั้งหมดนี้ได้อีกต่อไป เขาไม่มีเวลามากพอที่จะมองหาฝักสำหรับปิดบังหอกมังกรฟีนิกซ์นี้ “น้องชาย อย่าได้หนีอีกเลย”
"พวกเราเป็นทหารภายใต้สังกัดองค์ชายถังจ้าว แห่งอาณาจักรต้าถัง พวกเราไม่มีเจตนาร้ายเพียงต้องการซื้อศิลาไม้สวรรค์ไปให้สำหรับองค์ชายเท่านั้น" ทหารของแคว้นต้าถัง? ใจถังฮวนกระวนกระวายเล็กน้อย แต่ฝีเท้าของเขาไม่หยุดเลย
องค์ชายถังจ้าวต้องการ 'ศิลาไม้สวรรค์' ถ้าตอนนี้เขายังมีมันอยู่คงไม่สำคัญว่าเขาจะขายหรือไม่ แต่เนื่องจากศิลาไม้สวรรค์ทั้งสามชิ้นที่เขาได้รับจากการเดิมพันล้วนถูกนำมาใช้เพื่อหลอมอาวุธแล้วจะขายให้ได้ยังไงกันอย่างไรก็ตามคำเหล่านี้คงไม่สามารถอธิบายให้พวกเขาเข้าใจได้ หากมีคนรู้ว่าเขาใช้ศิลาไม้สวรรค์นำไปหลอมเป็นอาวุธระดับสูง คราวนี้ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่รอบ ๆ คงไม่ได้อยู่เพื่อตามหาศิลาไม้สวรรค์อีก แต่หอกมังกรฟีนิกซ์...ความมีเสน่ห์ของอาวุธระดับสูงนี้จะเทียบกับศิลาไม้สวรรค์สองสามชิ้นได้อย่างไร “น้องชาย รอก่อน พวกเราไม่ใช่คนร้าย ดังนั้นโปรดอย่าเข้าใจผิด... ” เสียงจากด้านหลังดังขึ้นอีกครั้ง "ฮ่าฮ่า อยู่ตรงนั้น! หยุดพวกมันไว้" ในเวลาเดียวกันเสียงหัวเราะหยาบคายดังมาจากด้านหน้า ทันใดนั้นร่างมากกว่าสิบชีวิตรีบวิ่งออกมาจากทางแยกบนถนนแล้วพุ่งเข้าหาถังฮวน "ระวัง!"ถังฮวนกล่าวโดยไม่หันศีรษะ ไม่เพียงแต่ไม่ช้าลงทว่ายังเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก เพียงแค่กระโดดคราหนึ่งเขาก็อยู่ห่างออกไปไกลหลายเมตร ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายสั้นกระชับลงอย่างรวดเร็ว
"สารเลว เจ้ากล้าหลอกลวงแม่ทัพตู๋กูเหยียน สงสัยเบื่อชีวิตซะแล้ว!"
ด้านหน้ากลุ่มคนมีชายชุดแดงอายุประมาณสามสิบห้าสามสิบหกปี รูปร่างสูงกำยำ ใบหน้าดูดุร้ายมาก มันอ้าปากกว้างแล้วคำรามอย่างดุดันทำให้ดูโหดร้ายยิ่งขึ้นอีก
"ฆ่า!"
ถังฮวนตะโกนออกมาดังๆ หอกมังกรฟีนิกซ์ในมือสั่นสะท้าน ประกายแวววาวระเบิดออกมาจากในตัวหอก ภายใต้การกระตุ้นด้วยพลังไฟแห่งจิตวิญญาณ ทันใดนั้นหอกยาวแทงแหวกอากาศ คลื่นความร้อนอันน่าสะพรึงหมุนวนไปทั่วทุกทิศทางอย่างบ้าคลั่ง ดั่งกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 188 เผชิญหน้าบนถนน

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 188 เผชิญหน้าบนถนน

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้