ปีสาม

#ปีสาม 4 Detail Kit

< 14.20 น. >

ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน ดูนาฬิกาปาไปบ่ายสองกว่าแล้วแถมยังเปิดทีวีทิ้งไว้ต่างหาก และผมยังคิดได้อีกว่ามีอีกคนในห้องผม ผมเอี้ยวตัวหันไปดู พบว่ามันยังนอนอยู่เหมือนเดิม ผมก็นึกว่ามันจะตื่นแล้วเสียอีกที่ไหนได้อยากจะถามนะว่า ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน? เห็นแล้วเพลียชะมัด

รู้สึกได้ว่าตอนนี้เริ่มจะหิวๆ(ข้าวเที่ยง) ผมเลยลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินเข้าห้องครัว มาทำไข่เจียวหมูสับกิน ไม่ต้องถามว่าผมจะทำเผื่อไอ้เด็กนั่นไหม? ตอบว่าทำครับ ผมก็ไม่ได้ใจจืดใจดำขนาดนั้นครับ ผมเป็๞คนดีพอครับ!

พอสำเร็จผมก็ยกออกมาวางที่โต๊ะญี่ปุ่นตรงหน้าโซฟา นี่มันจะนอนขี้เซาไปถึงไหน๻ั้๹แ๻่เช้าแล้ว นี่ก็ใกล้จะบ่ายสาวมันจะเกินไปแล้วนะ!

“เฮ้ย...ตื่น…” ผมสะกิดที่แขนมันเพื่อปลุกให้ตื่น แต่...แม่งตัวโคตรร้อนหรือว่ามันจะเป็๞ไข้วะ ผมเลยเลื่อนมือไปอังที่หน้าผากมัน

“เชี่ย…” ผมสบถออกมาเบาๆ(เบาจริงๆ) แมร่งเป็๲ไข้จริงวะ

“พี่คิท…แคร่ก” แม่งสงสัยจะเป็๞หนัก

“นี่มึงป่วยทำไมไม่บอกกู แล้วลุกมากินข้าวไหวป่ะ”

“...” มันไม่ตอบ แต่ผมก็พยายามพยุงตัวมันให้ลุกนั่ง

“ลุกมากินข้าวกินยาก่อน...เห้อ มึงนี่จริงๆเล้ย” พูดแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ

“ไม่กินยา...ขม…” เป็๞ไข้ยังเสือกจะงอแงอีกสัด

“อย่ามางอแงสัด…” มันทำท่าจะล้มตัวนอน แต่ก็ดันหลังมันเอาไว้ก่อนจะให้มันนั่งพิงโซฟา แมร่งโคตรหนักเอาการ

“มึงแดกข้าวเองได้ป่ะ” ผมหันไปถาม

“ไม่หิว…”

กูทนไม่ไหวแล้วนะ คนอย่างผมยิ่งง้อใครหรือเอาใจใครไม่เป็๞อยู่ด้วยแล้วยิ่งกับมันนี่ ยิ่งของขึ้น ผมเลยลากคอมันมานั่งที่พื้นก่อนจะใช้ช้อนตักข้าวยัดใส่ปากมัน...แต่มันก็ทำท่าจะคายออก

“หยุดเลย! ถ้ามึงคายออกมา...กูต่อย!” ผมพูดเสียงดุ มันหันมามองผมเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเคี้ยวแล้วก็กลืนลงไป

สัด...ไม่บังคับก็ไม่แดกว่างั้น?

สุดท้ายผมแล้วผมก็กลายเป็๲คนป้อนข้าวป้อนน้ำมัน (ด้วยความจำเป็๲)

กว่าจะบังคับให้กินได้แต่ละคำก็แสนยากเย็น ถามตรงๆเวลาป่วยชอบดื้อชอบเอาแต่ใจว่างั้น?

พอมันทานข้าวทานยาเสร็จก็ล้มตัวนอนทันที เห็นสถาพผมก็ต้องขอถอนหายใจยาวๆ(วอแหวนล้านตัว)เลยทีเดียว

“มึงนี่ปัญญาอ่อนเนาะ” ผมพูดเบาๆก่อนจะเก็บจานไปล้าง

วันนี้ผมว่าจะได้นอนหลับสบายๆในห้อง ไหง? ผมต้องมานั่งเฝ้าไอ้เด็กบ้าที่ด้วย ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ไม่น่าเอามาเป็๲ภาระเลยแต่คงย้อนเวลากลับไม่ได้แล้ว ยังไงก็ต้องดูแลมัน เดี๋ยวมันจะมาตายในห้องผมคนยิ่งกลัวๆผีอยู่

“แม่ครับ…” เด็กมากนะมึง ละเมอหาแม่อีกสัด ไม่เหมาะกับหน้ามึงเลย

“อึก...งือๆ…” เชี่ย… มัวแต่ด่ามันในใจ คราวนี้มันปล่อยออกมาด้วยครับ

“ดีเทล เป็๞ไรป่ะวะ” ผมสะกิดถามเบาๆ จู่ๆมันก็คว้ามือผมไปจับแล้วดึงไปหนุนไว้ที่แก้มของมัน

“แม่...อึก อย่าทิ้งผมไป...งือๆ” พูดไปร้องไห้ไป แถมยังกอดแขนผมแน่นอีกแต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่กำลังคิดตามกับสิ่งที่มันพูดอยู่

“เชี่ย!...” ผมสบถออกมาไม่ดังมากนัก จู่ๆมันก็รวบมือมากอดผมแทนทั้งตัวโดยที่ผมตั้งตัวไม่ทัน ตอนนี้ผมพยายามแกะมือมันออกแมร่งป่วยแดกเชี่ยไรวะแรงเยอะอย่างกับควาย ทำเอาผมต้องยอมแพ้

สภาพผมตอนนี้คือ โดนมันกอด(อันนี้แน่นอนอยู่แล้ว) หัวใจผมเต้นแรง(อันนี้ผิดปกติครับ) หน้าผมนี่แนบไปกับแผงอกกว้างของมัน แมร่งแข็งชะมัดเมื่อไหร่มึงจะปล่อยกูเนี่ย หายไข้เมื่อไหร่โดนแน่มึง! (คาดโทษไว้ก่อน)

< 22.39 น. >

มองนาฬิกาที่ผนังห้อง นี่ผมเผลอหลับไปงั้นเหรอ? ส่วนไอ้นี่ก็กอดไม่ยอมปล่อยกูเลยนะ กอดกูอยู่ท่าเดียวกูเมื่อยนะเว้ย พูดแล้วผมก็แกะมือมันออก

“อึก...งือๆ อย่าทิ้งผมไป…” เชี่ย…

“เออๆ! กูไม่ไปไหนแล้ว” ผมถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเปลี่ยนขึ้นไปนอนบนโซฟาร์กับมัน...ไอ้ขี้แยเอ้ย!!

< เช้าวันต่อมา >

Rrrrrr…………..

“สวัสดีครับ” ผมสะลึมสะลือรับสายโทรศัพท์

[ไอ้เทล มึงอยู่ไหนวะ] แมร่งไม่ใช่โทรศัพท์ผมนี่หว่า ผมเหลือบไปมองเ๽้าของเครื่องพร้อมกับเอานิ้วดีดหน้าผากมัน แป๊ะ!

“โอ๊ย!”

“โทรศัพท์มึง อ่า...เอาไป”

“ว่าไง?”

……….