[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 60 หนึ่งหอกทะลุอาคาร

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ถึงตอนกลางคืนและ [นักร่ายรำยามราตรี] จะยังไม่สามารถใช้งานได้ แต่เพียงการหยั่งรู้และสัญชาตญาณการต่อสู้ของหลินชีเยี่ย การรับมือกับอสรพิษหนานต้าก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ทว่าปัญหาก็คือที่นี่เป็นห้องดนตรี สถานที่ค่อนข้างคับแคบ การหลบหลีกของหลินชีเยี่ยจึงถูกจำกัดอย่างมาก

ดังนั้น หลินชีเยี่ยจึงตัดสินใจวิ่งออกไปนอกห้องดนตรี มุ่งหน้าไปยังด้านนอกตึกศิลปะ

หลินชีเยี่ยเพิ่งจะออกวิ่ง อสรพิษหนานต้าก็พุ่งชนกำแพงห้องดนตรีจนแตกกระจาย ร่างกายที่ยาวเหยียดเลื้อยไปตามผนังทางเดินอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาก็มาถึงเหนือศีรษะของหลินชีเยี่ย

ฉัวะ——!

เสียงกรีดเฉือนดังขึ้น กรงเล็บอันแหลมคมของปีศาจอสรพิษฟาดลงมาที่คอของหลินชีเยี่ยโดยตรง ทว่าเขากลับขยับตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ราวกับมีดวงตาอยู่ที่ด้านหลัง ม้วนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็ใช้แรงเฉื่อยดีดตัวขึ้นจากพื้น ทั้งสองมือกำด้ามดาบไว้แน่น ปลายดาบชี้ขึ้น แทงเข้าที่ท้องของปีศาจอสรพิษอย่างแม่นยำ!

การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างราบรื่นดุจสายน้ำ ราวกับว่าได้คำนวณไว้ล่วงหน้าแล้ว!

ดวงตาของปีศาจอสรพิษพลันหดเล็กลง ร่างกายบิดตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงจุดสำคัญ แม้จะเป็นเช่นนั้น ดาบเล่มนี้ก็ยังแทงเข้าไปในร่างกายของมัน ทิ้งรอยแผลยาวไว้!

อสรพิษหนานต้าร้องคำรามอย่างโกรธแค้น ขดตัวอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันปากอันใหญ่โตและน่ากลัวก็พุ่งเข้าหาหลินชีเยี่ยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม!

หลินชีเยี่ยรีบยกดาบขึ้นมาป้องกัน ทว่าแรงกัดของปีศาจอสรพิษนั้นแข็งแกร่งเกินไป มันกัดดาบไว้แน่น ยกหัวขึ้นพร้อมกับสะบัดอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็เหวี่ยงหลินชีเยี่ยลอยออกไป!

ร่างของหลินชีเยี่ยชนเข้ากับกระจกจนแตกละเอียด ก่อนจะลอยออกไปนอกทางเดิน แล้วร่วงลงมาจากชั้นสอง!

โชคดีที่ข้างล่างมีต้นไม้เขียวขจีจำนวนมาก หลินชีเยี่ยเอื้อมมือคว้ากิ่งไม้ไว้ได้ทัน ก่อนจะแกว่งตัวเบา ๆ เพื่อลดแรงกระแทก จากนั้นก็ร่วงลงบนพื้นหญ้า

หลินชีเยี่ยร่างกายโอนเอน มุมปากกระตุกเล็กน้อย แม้ว่าสองครั้งที่ผ่านมาจะไม่ถึงกับกระดูกหัก แต่ความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่

ในเวลาเดียวกัน อสรพิษหนานต้าก็พุ่งทะลุกระจกออกมาจากชั้นสอง กรงเล็บอันแหลมคมเปล่งประกายเย็นเยียบภายใต้ท้องฟ้าสีแดงเข้ม พุ่งตรงมาที่หลินชีเยี่ย!

หลินชีเยี่ยถอยหลัง หลบจุดที่อสรพิษหนานต้าร่วงหล่นลงมา จากนั้นก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าราวกับล่วงรู้อนาคต ดาบตรงในมือฟันเข้าที่คอของปีศาจอสรพิษอย่างแม่นยำ!

แคร้ง แคร้ง แคร้ง——!!

เสียงกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ดาบในมือของหลินชีเยี่ยปะทะกับกรงเล็บของปีศาจอสรพิษหลายครั้ง ในขณะที่ปีศาจอสรพิษกำลังจะเคลื่อนไหว ดวงตาของหลินชีเยี่ยก็เปล่งประกายสีทองเจิดจ้า!

พลังศักดิ์สิทธิ์อันแข็งแกร่งแผ่ซ่านไปทั่วจิตใจของอสรพิษหนานต้าโดยไร้สุรเสียง ทำให้จิตใจของมันสั่นสะเทือนจนแตกกระเจิงไปชั่วขณะ ทั้งร่างพลันหยุดชะงัก!

ในช่วงเวลาอันสั้น หลินชีเยี่ยก็ฟาดฟันดาบเป็นรูปกากบาท ตัดเข้าที่หน้าอกของปีศาจอสรพิษ ทิ้งรอยแผลเป็นทางยาวสองรอย

ปีศาจอสรพิษร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่นถอยไปหลายเมตร ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่หลินชีเยี่ย ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งอยู่ในขั้นจั่นจะมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้

มันเริ่มลังเล

หากสู้ต่อไป มันอาจจะยังแพ้อยู่ดี ยิ่งถ้าหน่วยพิทักษ์ราตรีอีกสองคนมาถึง มันก็จะต้องตายอย่างแน่นอน!

แต่ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป มันจะยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์อีกหรือ?

ในขณะที่มันกำลังสับสนอยู่นั้น ร่างอันงดงามก็พุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนู เปลวไฟสีแดงกุหลาบบานสะพรั่งจากใต้เท้า ความเร็วช่างน่าตกตะลึง!

ยามเห็นผู้มาใหม่ มุมปากของหลินชีเยี่ยพลันเผยรอยยิ้ม

และในวินาทีที่เห็นเธอ อสรพิษหนานต้าก็ไม่ลังเลอีกต่อไป มันหันหลังแล้วเลื้อยเข้าไปในตึกศิลปะอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็หายเข้าไปในอาคาร กำแพงและห้องต่าง ๆ บดบังร่างกายของมัน จนไม่อาจล่วงรู้ได้ว่ามันไปที่ใด

“มันอยู่ไหน?” หงอิงสะพายหอกไว้ด้านหลัง ตะโกนถามหลินชีเยี่ยในระยะหนึ่งร้อยเมตร

“ห้องเรียนห้องซ้ายสุดบนชั้นสอง! มันกำลังจะหนีทางหน้าต่าง!” ทุกการเคลื่อนไหวของอสรพิษหนานต้าล้วนอยู่ในขอบเขตการรับรู้ของหลินชีเยี่ย เขามองห้องเรียนห้องนั้นอย่างไม่วางตา แล้วตอบกลับไป

“รับทราบ”

หงอิงใช้แรงเฉื่อย งอเข่าลงเล็กน้อย และดีดตัวขึ้นราวกับกระสุนปืนใหญ่ เปลวเพลิงสีแดงกระจายอยู่ใต้เท้าของเธอ!

เพียงคราเดียว เธอก็กระโดดขึ้นไปสูงถึงชั้นสาม

กลางอากาศ เธอเอื้อมมือหยิบหอกที่อยู่ด้านหลัง เปลวไฟอันร้อนแรงปะทุขึ้นจากตัวเธอ!

เธอเหวี่ยงหอกยาวเบา ๆ ไปข้างหน้า

บิดตัวหมุนกลางอากาศครึ่งรอบ ผมสีดำยาวสลวยปลิวสะบัดไปตามแรงลม

หอกยาวหมุนอย่างเป็นธรรมชาติ จนกระทั่งปลายหอกเล็งไปที่ห้องเรียนห้องนั้น

เท้าขวาของหงอิงใช้แรงเหวี่ยงจากการหมุน

ผสานพลังกับเปลวไฟอันรุนแรง

เตะเข้าที่ปลายหอกเต็มกำลัง!!

ทันใดนั้น หอกที่ล้อมรอบด้วยเปลวไฟก็พุ่งทะยานไปในอากาศราวกับอัสนี ทิ้งรอยไหม้จาง ๆ ไว้ พุ่งตรงไปยังห้องเรียน!

ตูม——!!

เพียงพริบตา แสงสีแดงก็ทะลุผ่านตึกศิลปะทั้งหลัง!

เกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่รัศมีห้าเมตรบนอาคาร!

ปลายหอกทะลุร่างอสรพิษหนานต้าที่กำลังเลื้อยอย่างรวดเร็ว ตรึงมันไว้กับพื้นอย่างแม่นยำ จนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่!

ฝุ่นควันคละคลุ้ง!

หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างตึกศิลปะ มองดูอาคารที่ถูกหอกแทงทะลุด้วยสีหน้ามึนงง

ในที่สุดเขาก็ประจักษ์แจ้งว่า ทำไมในสายตาของคนอื่น ๆ ระดับพลังของอสรพิษหนานต้าถึงอ่อนแอ…

หงอิงร่อนลงมาจากท้องฟ้า เดินมาหยุดตรงข้างกายหลินชีเยี่ย มองสำรวจเขาอย่างละเอียดด้วยความเป็นห่วง

“น้องชีเยี่ย ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?”

“ไม่… ไม่เป็นไรครับ”

“ก็ดีแล้ว” หงอิงตบบ่าเขา แล้วเดินไปหาอสรพิษหนานต้า “ไปดูกันเถอะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มันก็น่าจะตายแล้ว”

ทั้งสองเดินไปทางด้านหลังตึกศิลปะ พบอสรพิษหนานต้าที่ถูกหอกตรึงอยู่กับพื้นในหลุมขนาดมหึมา

หงอิงก้าวไปข้างหน้า ดึงหอกออกมาแล้วพาดไว้บนไหล่ เขี่ยร่างของอสรพิษหนานต้าเบา ๆ ยามนี้ไร้ลมหายใจแล้ว

“อืม ตายจริง ๆ ด้วย” หงอิงพยักหน้าอย่างพอใจ พลางยืดเส้นยืดสาย “ในที่สุดก็จบลงสักที… เหนื่อยจัง วันนี้ใช้สมองเยอะไปหน่อย ถ้าจบลงด้วยการต่อสู้แบบนี้ตั้งแต่แรกก็คงดี”

เธอแบกหอกไว้บนบ่า ปีนขึ้นจากหลุมอย่างไม่รีบร้อน พลางปัดฝุ่นบนชุดนักเรียน

“น้องชีเยี่ย ไปกันเถอะ พี่สาวเลี้ยงข้าวเย็นเอง!” หงอิงราวกับคิดอะไรบางอย่างออก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า “ถือว่าเป็นการฉลองที่นายจัดการภารกิจได้สำเร็จเป็นครั้งแรก… หืม?”

หงอิงเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันกลับมามอง พบว่าหลินชีเยี่ยยังคงยืนอยู่ที่หลุมขนาดใหญ่นั้น

“เป็นอะไรไป?” หงอิงเดินไปที่ขอบหลุม เอ่ยถามด้วยความสงสัย

หลินชีเยี่ยเพ่งพินิจร่างอสรพิษหนานต้าที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า พลางขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย  ๆ

“ไม่ถูกต้อง…”