อวี๋เฟิงเฟย หญิงกล้าเหนือชะตาลิขิต

คฤหาสน์ของเพนนี

รถของธนาวินทร์ที่ขับพาเพนนีเข้ามาจอดในคฤหาสน์ ธนาวินทร์จึงปลุกเพนนี เมื่อหญิงสาวตื่น ทั้งคู่จึงพากันเดินเข้ามาและไปพักผ่อนภายในห้องนอนของเพนนี จนกระทั่งถึงช่วงเย็น ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาหาธนาวินทร์ ชายหนุ่มเห็นเป็นเบอร์ที่คุ้นเพราะช่วงนี้เขามีเซอร์ไพรส์บางอย่างที่กำลังทำโดยไม่บอกเพนนี

"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มทักปลายสายก่อน แล้วค่อยๆเลี่ยงออกไปให้ห่างจากที่เพนนีกำลังพักผ่อน

"คุณธนาวินทร์ครับ แหวนที่สั่งจองไว้ตอนนี้ทำเสร็จแล้วครับ รับรองว่าเป็นวงเดียวในโลก สามารถมารับได้เลยนะครับ"

"ได้ครับ ขอบคุณมากครับ เดี๋ยวผมไปรับ"

เพนนีที่กำลังงัวเงียได้ยินเสียงเหมือนธนาวินทร์กำลังคุยโทรศัพท์

"มีงานด่วนหรือเปล่าคะคุณธนา"

"เปล่าครับ ทำไมเพนนีถึงคิดว่าผมมีงานด่วนล่ะ"

"ก็เพนนีเห็นคุณเดินไปคุยตั้งไกล ก็เลยคิดว่าคุยโทรศัพท์เรื่องงานซะอีก"

"ไม่ใช่หรอกครับ" ชายหนุ่มปฏิเสธแต่ก็ไม่เลือกบอกความจริง

"พอดีมีสายสำคัญโทรมาน่ะครับ เดี๋ยวพอดีเลย ผมต้องไปก่อนนะครับ คุณหลับต่อเถอะ" 

"ได้ยังไงล่ะคะ เดี๋ยวเพนนีลุกไปส่ง" หญิงสาวออดอ้อน ต่อให้เธออยู่กับคนนอกเธอจะเป็นนางสิงห์ นางพญาที่ดุร้ายขนาดไหน แต่กับชายคนรักเธอเป็นเหมือนกับแมวตัวน้อยๆ เพนนีจึงทำท่าจะลุกขึ้นทั้งที่ยังตื่นไม่เต็มที่

ธนาวินทร์จึงรีบห้าม "เอาเถอะครับ เพนนีนอนต่อเถอะ เดี๋ยวผมลงไปนอน นอนต่อเถอะคนเก่ง พักผ่อนน้อยเดี๋ยวหน้าโทรมขอบตาคล้ำแบบผมนะ ผมไปก่อนล่ะ" ธนาวินทร์จึงหันมาจูบหน้าผากเพนนีเป็นการบอกลาสำหรับวันนี้ก่อนจะออกจากห้องไป

เมื่อลงมาถึงข้างล่าง

"กลับแล้วหรอครับคุณธนา" ภาสพงษ์ไถ่ถาม

ธนาวินทร์คิดได้ว่าเรื่องนี้เขาควรให้ภาสพงษ์รับรู้ด้วย เขาเชื่อว่าตลอดเวลาที่พบเห็น คุยกับภาสพงษ์มาชายหนุ่มเป็นคนไว้ใจได้

"คุณภาสครับ ผมมีเรื่องอะไรจะบอก แต่คุณภาสต้องสัญญานะครับว่าจะเก็บเป็นความลับ ไม่บอกเพนนี"

ภาสพงษ์ทำหน้าตกใจ "อะไรกันครับ คุณธนาไปทำใครท้องเข้า หรือว่าคุณจะโดนบังคับแต่งงานกับคุณดาริกา"

"ไม่ใช่หรอกครับ คุณอย่าเพิ่งคิดไปไกล ที่ผมจะบอกคือผมมีแผนครับ"

"แผนอะไรหรอครับ"

"แผนขอเพนนีแต่งงานครับ"

ภาสพงษ์ได้ยินแล้วจึงมองด้วยความตกใจ เพราะตลอดระยะเวลาเวียนว่ายตายเกิดที่ผ่านมาธนาวินทร์ไม่เคยคิดจะขอเพนนีแต่งงานมาก่อน

"คุณธนา ไม่ได้มีความคิดว่าอยากจะทำงานต่อไปอีกสัก 5 ปีก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องมีครอบครัวหรอครับ"

ปกติชาติที่ผ่านมาธนาวินทร์ก็พูดแบบนี้มาตลอด

"ผมคิดดีแล้วครับ ผมกับเพนนีเรารู้จักกันมาอาจจะไม่กี่ปี แต่ผมก็รู้สึกว่าเราทั้งสองคนรู้จักกันมานาน"

"แล้วคุณหญิงเฟื่องทองเธอจะไม่บ่นหรือคัดค้านหรอครับ"

"ไม่ต้องกลัวหรอกครับคุณภาส เรื่องบ่นน่ะผมว่ายังไงก็มี แต่คุณแม่เฟื่องคงไม่กล้าคัดค้านแน่ เรื่องอะไรที่ผมตัดสินใจคุณแม่เฟื่องคงไม่อยากมาก้าวก่ายครับ ผมจะต่อสู้ให้เพนนีได้ไปอยู่กับผม ก่อนที่คุณดาริกาจะลงมือ"

"อ่อ ปัจจัยสำคัญมาจากคุณดาริกานี่เอง"

"ไม่ใช่หรอกครับ เธอเป็นแค่ส่วนเล็กๆ แต่ที่ผมอยากแต่งงานกับเพนนี เพราะผมเริ่มรู้สึกว่าผมกลัว กลัวที่มัวแต่ทำตามความฝันตัวเอง จนช้าไปที่จะทำตามความฝันเพนนี เพนนีอยากแต่งงานมาก ผมกลัวเสียเพนนีไปก่อน"

ภาสพงษ์ได้แค่คิดในใจ

"หาาาา หรือว่าคุณธนาจะรู้ว่าคุณเพนนีจะต้องตายในอีกสองอาทิตย์นี้ แต่ไม่น่าเป็นไปได้ หรือเราอาจจะคิดน้อยไป" เขาจึงพูดกับธนาวินทร์ว่า

"เสียไป คือยังไงหรอครับ ไม่ได้แบบว่าพลัดพรากจากกันใช่มั้ย"

ธนาวินทร์ได้ยินจึงหัวเราะ "ฮ่าๆๆ ไม่ใช่หรอกครับคุณภาส ผมไม่ได้มีญาณวิเศษล่วงหน้าหรืออะไร แต่ที่กลัวคือผมกลัวเสียเพนนีน่ะ ผมกลัวว่าเธอจะทิ้งผมไป กลัวเธอคิดว่าผมไม่รักเธอแล้ว จนเธอยอมทิ้งความรักของเรา เธอบอกเองว่าถ้าวันไหนที่ผมหมดใจวันนั้นเธอจะเดินออกไป แต่ใครจะไปรู้ล่ะครับ เกิดผมไม่ได้หมดใจแต่มีคนทำให้เราเข้าใจผิดกัน เพนนีเลือกที่ไม่อยากจะทนอยู่ตรงนี้แล้ว ชีวิตคู่ของเราก็จบ"

"โอเคครับ งั้นผมจะช่วยคุณธนาอย่างเต็มที่ แล้วตอนนี้คุณวางแผนยังไงบ้างครับ"

"วันเกิดเพนนีปีนี้ ในอีกสองอาทิตย์ ผมจะขอเพนนีแต่งงาน"

ภาสพงษ์ได้ยินก็ตกใจ อีกสองอาทิตย์ เวลาเดินมาไวมาก เพนนีกับภาสพงษ์อาจจะต้องตายในอีกสองอาทิตย์ต่อจากนี้แล้วค่อยเวียนว่ายตายเกิดใหม่

"มันไม่ใช่ช้าไปหรอครับ"

"ผมกลัวจัดงานไม่ทันครับคุณภาส แล้วอีกสองอาทิตย์วันเกิดเพนนีพอดี เวลากำลังดีมีทั้งแขกของเพนนีและญาติของผม ปีนี้ไปจัดที่บ้านของผม"

"แล้วคุณหญิงเฟื่องทองเธอจะยอมหรอครับ"

"ไม่ยอมก็ต้องช่วยคนโน้มน้าวครับ ต่อให้จะมีคนมาปั่นหู แต่ผมก็ต้องทำให้คุณแม่ก็ยอมให้ได้ คุณภาสแค่ช่วยผมหาเหตุผลให้เพนนีไม่สงสัยแล้วกันครับ"

"ได้ครับคุณธนาผมจะช่วยเต็มที่"

"ขอบคุณมากครับคุณภาส งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ธนาวินทร์จึงรีบเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปเพื่อรับแหวน

ด้านอวี๋เฟิงฟ่ง หญิงสาวที่นั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขกของเพนนี อยากจะพูดคุยกับเพนนีแต่พบว่าเพนนีกำลังเพลียและหลับอยู่ อวี๋เฟิงฟ่งจึงได้แต่นั่งเล่นรอไปมาด้วยความเบื่อจนกระทั่งเดินออกมา พบว่าธนาวินทร์กำลังยืนพูดคุยกับภาสพงษ์ หญิงสาวจึงเข้าร่วมวงสนทนาโดยไม่ปรากฏตัว แต่หญิงสาวคงไม่ได้นึกถึงว่า ด้วยจิตของเธอที่ผูกพันกับภาสพงษ์ ถึงแม้เธอจะไม่ปรากฏให้เห็น แต่ภาสพงษ์ก็สามารถรับรู้ได้ เหมือนที่เพนนีเองก็รับรู้แม้ฟ่งเอ๋อจะไม่ยอมปรากฏตัวออกมา

ยืนฟังจนจบเมื่อเห็นธนาวินทร์ออกไป เธอจึงเข้าไปพูดคุยกับภาสพงษ์

"นั่นแหน่ะ! คุณฟ่ง ผมรู้นะครับว่าคุณแอบฟังผมกับคุณธนาคุยกัน"

"เจ้ารู้ได้อย่างไร ข้าไม่ได้ปรากฏตัว"

"น่าจะเป็นเพราะจิตของเรามันสื่อสารกันได้มั้งครับ ปฏิกิริยาทางร่างกายมันไม่เคยโกหกด้วย ผมรู้สึกว่ามันคงเหมือนเวลาเรากินเผ็ด ต่อให้ปากเราจะไม่รู้ว่าเผ็ดมากน้อยขนาดไหน แต่ปฏิกิริยาทางร่างกายมันไม่เคยโกหกเราเลยทั้งเหงื่อออก ทั้งร้อนข้างใน ดังนั้นเวลาผมอยู่กับคุณฟ่งขนแขนมันจะลุกนิดๆ "

"คำพูดแปลกๆ ของเจ้า ปฏิ อะไรสักอย่างนี่ ข้าไม่อาจฟังแล้วเข้าใจได้ แต่ข้าพอจะคล้อยตามเจ้าได้อาจจะเป็นจริงเหมือนที่เจ้าพูดไว้"

"งั้นแปลว่าคุณฟ่งก็พอได้ยินเรื่องของแต่งงานแล้วสินะครับ"

"พิธีเตรียมการในการสมรสของทั้งคู่น่ะหรือ ข้าได้ฟังมานานแล้ว ข้ารับรองว่าข้าจะไม่พูดออกมาให้เฟยเฟยรับรู้"

"คุณฟ่งนี่พูดง่ายจริงๆ ต่างกับคุณเพนนี ถ้ารายนั้นรู้นะ รับรอง เพนนีรู้ โลกรู้"

"เจ้ากล่าวว่านางเกินไปหรือเปล่าถงฝู"

"นั่นน่ะสิไอ้บ้าพงษ์ แกว่าฉันหรอ ห๊ะ!

ไม่รู้ว่าเพนนีลงมาตอนไหน ฝีเท้าเบากริบไม่มีใครได้ยิน ทั้งภาสพงษ์และอวี๋เฟิงฟ่งถึงกับสะดุ้ง

"เอ่อ! คุณเพนนีลงมาตั้งแต่ตอนไหนครับเนี่ย"

"มาทันได้ยินแกว่า ว่าฉันรู้โลกรู้ไง เดี๋ยวเถอะ แต่ไม่เป็นไรถือว่าวันนี้ฉันอารมณ์ดีบอกไม่ถูก คิดได้ว่าในอนาคตฉันกับคุณ

ธนาคงจะราบรื่นขึ้นแน่ๆ ฉันจะไม่สนใจคุณแม่แล้ว คุณธนากับฉัน พวกเรารักกันมากขนาดนี้"

"คุณเพนนีครับ อย่าเพิ่งเบาใจไปเลย"

"นี่ไอ้พงษ์ ถ้าเกิดอนาคตเราแต่งงานกัน ฉันหวังนะว่าชาตินี้ฉันจะไม่ต้องพลัดพรากจากคุณธนาไปอีก ไปเกิดใหม่อีกเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้ง ฉันไม่อยากเป็นแบบนั้น ฉันอยากมีลูก มีหลาน อยู่กับคุณธนาไปยันแก่ จนตายจากกันจริงๆ ไม่ต้องมาเวียนว่ายตายเกิดแล้ว"

"โอ้โห! ชาตินี้คุณเพนนีถึงขั้นไม่อยากตายแล้วซะด้วย ก็ดีครับ ถ้าคุณเพนนีสู้ต่อไป ไม่อยากตาย ไม่ต้องโดนแทง ต่อมห้โดนแล้วไม่ตาย ผมก็ไม่ต้องหัวใจวายตาม"

อวี๋เฟิงฟ่งจึงพูดกล่าวกับเพนนี "เฟยเฟย เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ การแต่งงานไม่ได้เพียงแค่แต่งกับผู้เป็นสามีเท่านั้น แต่ต้องแต่งกับตระกูลของสามีอีกด้วย การที่เจ้าเข้าไปเป็นภรรยาของตระกูลนั้นแล้ว ต่อให้ตายเจ้าก็ต้องอยู่ในสุสานบรรพชนของตระกูลนั้นอีก"

"แปลว่า ชีวิตผู้หญิงยุคโบราณแบบฟ่งเอ๋อ ก็ต้องเป็นแบบนี้สิ"

"ถูกต้องแล้วเฟยเฟย จากที่ข้าเคยได้ยินผู้คนกล่าวขานกันมา หญิงสาวยุคเราแต่งเข้าตระกูลใดแล้ว ยากที่จะหย่าร้างออกมา ไม่เช่นนั้นเกียรติยศและสิ่งอื่นๆ จะเสื่อมเสีย"

เพนนีรับฟังแล้วก็อารมณ์ขึ้น "ไม่ยุติธรรมเลย ยุคหัวโบราณ ขนบเก่า ธรรมเนียม คอยดูนะฟ่งเอ๋อ ถ้าฉันได้ย้อนไปอยู่ในยุคเธอ ไอ้ขนบบ้าๆ นี่ฉันจะแหวกให้ดู แต่งแล้วหย่า สักสิบรอบ"

"เกินไปรึเปล่าครับคุณเพนนี นิสัยแบบคุณเพนนีนี่อย่าว่าแต่งแล้วหย่าเป็นสิบรอบเลย เอาแค่ให้ได้แต่งก่อนผมว่าน่าจะยากเอาเรื่องนะ ฮ่าๆๆๆ" 

เพนนีหันไปทำตาเขียวใส่ภาสพงษ์

"เอาล่ะๆ เจ้าทั้งสองอย่าไปโกรธหรือทะเลาะกันต่อเลย เฟยเฟย เจ้าพิจารณาให้ดีเสียก่อน ว่าเจ้าสามารถรับมือกับมารดาของท่านกั๋วกงได้ ถ้าหากเจ้าทำได้ ข้าก็สนับสนุนเจ้า ถึงแม้วันนี้ข้าจะยังไม่เห็นมารดาท่านกั๋วกง แต่กิตติศัพท์ที่เล่าลือมาในสมัยข้า หญิงผู้นี้ไม่ใช่คนที่ใครจะต่อกรได้ง่าย แถมนางยังเชื่อเรื่องดวงชะตาอย่างมาก" เพนนีซักถามด้วยความสงสัย

"ใครกันท่านกั๋วกง"

ภาสพงษ์เป็นผู้ตอบ "ก็คุณธนาวินทร์นั่นแหล่ะครับ"

"โอ้โห! ฟ่งเอ๋อ แล้วตำแหน่งกั๋วกงมันใหญ่ขนาดไหน แต่แค่ฟังฉันก็รู้สึกว่ามีอำนาจล้นฟ้าละ เสียดายฉันน่ะไม่ได้เรียนภาษาจีนไม่อย่างงั้นฉันคุยกับเธอด้วยภาษาจีนได้แน่ ไม่น่าเลย ตอนเด็กๆ เรียนมาหลายภาษา แต่ไม่ชอบอยู่ภาษาเดียวก็ภาษาจีนนี่แหล่ะ เขียนยากเข้าใจยากเหลือเกิน แล้วทำไมเธอถึงบอกว่าคุณธนาคือท่านกงกงไรนั่นหล่ะ"

"กั๋วกงต่างหากครับคุณเพนนี ถ้ากงกง ผมได้เคยได้ยินมาว่าเป็นขันทีในวังนะ" ภาสพงษ์ตอบ

"หึ! ทำเป็นรู้ดี" เพนนีเบ้ปากใส่แบบหมั่นไส้ภาสพงษ์

"ตามที่ถงฝูว่าเช่นนั้นถูกแล้วเฟยเฟย กั๋วกงมีอำนาจใหญ่มาก ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะสามารถข้ามไปยุข้าได้หรือไม่ แต่ข้าขอเตือนเจ้าว่า อย่าได้ไปยั่วโมโหท่านกั๋วกงโดยเด็ดขาด เขาเป็นรองแค่เพียงฝ่าบาท แต่อยู่เหนือราษฎร"

"ฝ่าบาท เอ่อ ฮ่องเต้หมิน หมินอะไรสักอย่างนะ"

"ฮ่องเต้หมินเล่อ เช่นไรเล่า รัชสมัยของฝ่าบาทช่างเป็นแผ่นดินร่มเย็น สงบสุขเหลือเกิน การแก่งแย่งชิงดีในราชสำนักล้วนไม่มี"

"เอ๊ะ คนละคนรึเปล่าเหมือนตอนนั้นฟ่งเอ๋อบอกฉันคือฮ่องเต้อีกชื่อนะ"

"ฮ่องเต้หมินเกาใช่หรือไม่ ฮ่องเต้หมินเกาเป็นฮ่องเต้พระองค์เก่า พระราชบิดาของฮ่องเต้หมินเล่อ ข้าจำผิดน่ะเฟยเฟย แท้จริงแล้วช่วงเวลาที่ข้าและเจ้าตายในตอนนั้น ราชสำนักได้สับเปลี่ยนไปเสียแล้ว สตรีที่อยู่ในเรือนเช่นพวกเรา ก็ไม่ได้รับรู้ความเป็นไปภายนอกมาก ถึงแม้ตระกูลเราจะมีพี่ใหญ่เป็นถึงท่านโหว ข้าหมายถึงพี่ชายใหญ่ อวี๋เหวิน—เหวินชิงโหว ของพวกเรา แต่ความทรงจำข้าถูกกระตุ้นให้จดจำได้เพราะพบเจอท่านกั๋วกง"

"อ่อ ฉันเข้าใจละฟ่งเอ๋อ แต่ฉันอยากบอกเลยราชสำนักยากที่จะสงบสุขทั้งสองทาง หากฝ่ายนอกสงบสุขไม่ได้มีการแย่งชิงอำนาจกัน อย่าหวังว่าฝ่ายในจะสงบสุขเลย ข้าเห็นมาจากพวกชีวประวัติจีนของนางสนมต่างๆ น่ะ แต่ละยุค ฝ่ายในนี่ร้อนยิ่งกว่าไฟ"

"คุณเพนนีครับ ไม่ต้องห่วงเลย ถ้าคุณเพนนีไป จากไฟธรรมดาได้เป็นไฟบรรลัยกัลป์แน่ ฮ่าๆๆๆ"

"ไอ้บ้าพงษ์ สงสัยมันต้องโดนหมอนฟาดสักหลายๆ ที ถึงจะจำได้"

คนหนึ่งวิ่งหนี อีกคนวิ่งไล่ตามเอาหมอนฟาดกันด้วยความอุตลุด ถึงแม้จะวุ่นวายแต่บรรยากาศในความเห็นของอวี๋เฟิงฟ่งก็มีแต่ความสุข