33 – โดนลักพาตัวซะแล้ว!! ①
วู้ม... ก้อนน้ำแข็งขนาดปานกลางถูกสร้างขึ้นบนโต๊ะใจกลางห้องนั่งเล่นข้างๆมีภาพออกแบบเครื่องประดับต่างๆที่เคยเห็นในอดีตและนำมาดัดแปลงให้เข้ากับยุคปัจจุบัน
“[คัท] [โมเดลลิ่ง] [เดคโคเรท] [เพ้นท์]”
แคร่ก! แกร๊กๆๆๆ! ก้อนน้ำแข็งถูกตัดกัดเซาะกลายเป็นรูปร่างตามแบบเศษชิ้นส่วนน้ำแข็งขัดเกลาจนเหมือนเพชรเม็ดงาม ตกแต่งลงบนตัวต้นแบบตามด้วยการเพ้นท์สีให้เป็นไปตามที่ต้องการ จนได้เครื่องประดับสำหรับวิชาเฉพาะของหญิงสาวอย่าง[การเป็นเลดี้ที่ดี]
วิชานี้นักเรียนต้องใช้ทักษะในการประดิดประดอย ออกแบบเครื่องประดับที่เหมาะสมกับตัวนักเรียนเองและผู้ที่มีความสามารถด้านเวทมนตร์สามารถนำมาดัดแปลงใช้ในการทำเครื่องประดับได้เช่นกัน
“อืมมมม...คิดว่าไงบ้างชิอินะ?”
“สวยดี อาจารย์น่าจะชอบด้วย...มั่นใจว่าผ่านได้สบายแน่...”
“จริงเหรอ? ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อย ช่วงนี้ยิ่งคิดงานไม่ค่อยออกด้วยสิ...”หยิบเครื่องประดับมาส่องดูเล็กน้อยก่อนวางลงถึงอย่างนั้นเข็มกลัดชิ้นนี้ก็เป็นแค่ตัวอย่างเท่านั้น ไม่ใช่ของจริงที่จะทำส่ง
“จะว่าไปข้าก็เหมือนกันถึงจะอยู่ในช่วงพักผ่อนจากภารกิจต่างๆก็เถอะ แต่....เรื่อยเปื่อยแบบนี้ก็ทำเอาคิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน...”
“ก็จริงอยู่... แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยล่ะ...”
“โอ๋นะ...” ลูบหัวเพื่อนสาวคนสนิทไปมาเพราะรู้ว่าสาเหตุที่เพื่อนไม่ได้พักเป็นเพราะชอบเสนอสิ่งที่แปลกประหลาดแล้วไม่มีใครรู้จักมาก่อนและสิ่งพวกนั้นมีแต่เรื่องน่าสนใจทั้งสิ้น “แถมวันนี้เจ้าดูเครียดแปลกๆด้วย เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า....?”
“........จะว่าเกิดก็เกิดน่ะ... สเตลล่าไม่ยอมให้ฉันตามไปห้องสมุดด้วยน่ะสิ...”
เพราะช่วงบ่ายว่างไม่รู้จะทำอะไรตนจึงกลับมาที่พักเพื่อทำการบ้านให้เสร็จเพื่อมีเวลาทำอย่างอื่น ส่วนเอลฟ์สาวตัวน้อยกลับขอตัวไปห้องสมุดเพื่อหาแรงบันดาลใจในการทำการบ้าน
พอเธอขอไปด้วยกลับโดนปฏิเสธ เพราะอยากทำด้วยตัวเองครั้งจะให้พวกเดฟตามไปแทนก็โดนเพื่อนผู้ชายลากไปเล่นฟุตบอล
“แค่ห้องสมุดเองนี่...?”
“ก็เพราะว่าเป็นห้องสมุดนั่นแหล่ะ!” ประเด็นคือกลัวว่าเพื่อนคนสำคัญจะไปเจอะกับดาร์คเอลฟ์เข้า
ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือตั้งใจ แต่เวลาไปไหนมาไหนกับสเตลล่ามักจะเจอเขาแทบตลอด
ถ้าไม่ได้ไนกีช่วยเตือนป่านนี้คงไม่รู้ว่าเขาแอบตามเป็นแน่!
“ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้พริสทีน...สเตลล่าเองก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น เจ้าก็รู้....”
“มันก็ใช่ แต่...อดเป็นห่วงไม่ได้นี่นา...”ถอนหายใจ
“กังวลเหมือนไม่ใช่เจ้าเลยนะ... หรือว่ามีสาเหตุที่ต้องจับตาดูสเตลล่างั้นรึ?”
“........ก็... ใช่...”
“เสียงเบาแบบนี้...คงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถบอกได้สินะ...”
“บางครั้งนายก็น่ากลัวนะชิอินะ รู้ทันฉันตลอดเลย”
“ก็คิดว่าพวกเราอยู่ด้วยกันมากี่ปีล่ะ...”แอบขำเล็กน้อย “แล้วเดฟไกส์รู้เรื่องนี้รึเปล่า?”
เด็กสาวส่ายหน้าไปมา“อยากให้ตนรู้น้อยที่สุดน่ะ... ถ้ารู้เยอะ เดี๋ยวมีหวังสเตลล่าจับได้พอดีลองคิดดูสิ... ถ้าฟีเรกับไลรอนรู้คงได้ตามติดหนึบจนน่าสงสัยแน่ๆ จริงมั้ย?”
“อืม.... พอคิดๆดู มันก็จริงล่ะนะสองคนนั้นยิ่งเป็นห่วงสเตลล่าอยู่ด้วย ..........ถึงจะน้อยกว่าเจ้าก็เถอะ..”ประโยคหลังพูดเสียงเบา
“? เมื่อกี้พูดอะไรรึเปล่า?”
“เปล่านี่...”
.....ไนกีเมื่อกี้จับได้รึเปล่าว่าชิอินะพูดอะไร...?
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จับความได้ทันแต่ไม่สามารถเอ่ยได้ ขออภัยด้วย...
....อ้าว!! ไหงงั้นอ่ะ!?...
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ:เพราะพระเจ้าท่านบอกว่ามันจะไม่สนุก... จึงปิดปากไม่ยอมให้ข้าบอกท่าน
จบประโยคเธอสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ชิอินะพูดเสียงเบาเมื่อครู่นี้ต้องเป็นเรื่องสำคัญถึงขั้นสั่งให้ไนกีปิดปากไม่บอกตน
“เฮ้อออ... อื๋อ?” ขณะถอนหายใจก็เห็นชิอินะยังคงจ้องเครื่องประดับที่ตนทำเมื่อครู่ไม่หยุดจนอดยิ้มออกมาไม่ได้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรตลอดเวลาที่ทำเครื่องประดับและนำไปปรึกษาอีกฝ่ายเธอจะได้เห็นสายตานั้นของชิอินะตลอด....
สายตาที่...บ่งบอกว่าหลงใหลมันมากแค่ไหน
“ชิอินะอยากลองทำดูมั้ย?”
“! จ จะดีเหรอ.... ข้าว่ามันไม่เหมาะแถมข้าทำไม่เป็นด้วย...”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย เดี๋ยวสอนให้นายถนัดด้านเวทย์ลมอยู่แล้วยิ่งง่ายใหญ่เลย”
“งั้น...ช่วยหน่อยนะ”
“อื้ม ได้เลย!”
พริสทีนเดินไปหยิบกระดาษใบใหม่มาให้ชิอินะออกแบบเครื่องประดับที่เหมาะสมกับตนตรงไหนที่ไม่เข้าใจก็ช่วยสอนให้ โชคดีที่วัตถุดิบต่างๆได้มาจากในวิชาที่อาจารย์แจกให้ฟรีๆ
นอกจากนี้ยังช่วยสอนทักษะที่ตนใช้เมื่อครู่ให้อีกฝ่ายเพื่อความสะดวกต่อการตกแต่งยิ่งขึ้น
....สเตลล่าจะเป็นยังไงบ้างนะตอนนี้ขอให้ปลอดภัยอย่าเจออะไรระหว่างนี้เลยนะ....
ในขณะนั้นเอลฟ์สาวตัวน้อยกำลัง...
•
“สนุกจังเลย~”เริงร่ากับการอ่านนิทานต่างๆในห้องสมุด...
หนังสือในห้องสมุดของโรงเรียนมีปริมาณมากยิ่งกว่าของโบสภ์หลายเท่านักนิทานที่ฟังมาตั้งแต่เด็กนั้นก็มีเพียงแค่นิทานขึ้นชื่อของเผ่าเอลฟ์อย่าง [ราชินีเอลฟิรีน]การได้อ่านนิทานเรื่องอื่นและตำนานอื่นนอกจากนิทานของเอลฟ์เป็นอีกสิ่งที่เธอฝันมาตลอดแถมหลังๆยังมีนิทานที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนจากพริสทีนกำลังทำเป็นหนังสือยิ่งน่าตื่นเต้นกว่าเดิม
ส่วนสาเหตุที่เธอไม่ยอมให้พริสทีนตามมาน่ะเหรอ?
‘อายุ 15 แต่ชอบอ่านนิทานเหมือนเด็กๆน่ะมันน่าอายจะตาย!’
นั่นแหล่ะเหตุผล... แถมตอนนี้ไม่มีนักเรียนคนไหนอยู่ในห้องยิ่งปลอดภัยจากสายตาคนอื่น
“เอ... เล่มที่ 2 อยู่ไหนนะ” เดินหาภาคต่อของนิทานของวีรสตรีผู้กล้าหาญยอมปลอมเป็นบุรุษไปร่วมรบแทนพ่อตนจนเธออยากเป็นอย่างวีรสตรีในนิทาน และชอบที่สุดคงเป็นบทเพลงประกอบของนิทานเรื่องนี้ที่เพื่อนร้องให้ฟังมีทั้งเพลงเศร้าปละเพลงแสดงความห้าวหาญ...
โดยไม่ทันสังเกตว่ากำลังมีคนเดินมาหา...
สเตลล่ายังคงก้มหน้าก้มตาหาหนังสือนิทานต่อไป...
ก่อนที่มือจะคว้าเข้าที่ไหล่!!
•
“แบบนี้สินะ...” พยายามใช้ [โมเดลลิ่ง] ในการดัดแปลงรูปร่างของหินอ่อนเป็นไปตามภาพบนกระดาษ
“ใช่ แบบนั้นแหล่ะ... ค่อยๆนะ ตั้งสมาธิไว้...”
“อ อืม... ค่อยๆ... ค่อ---”
ปึง!!! “ร้อนนนนน!!!!!!!!”
“!!!”
แคร่ก!! หินอ่อนในมือบิดเบี้ยวจนเสียรูปร่างที่ตั้งเป้าไว้จากการตกใจเสียงตะโกนของฟีเรบรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด...
“ฟีเร!!!!”
“!! ขอโทษ!!!! แต่ข้าไม่ผิดนะก็ไม่รู้นี่หว่า!!!”
“....อืม... เจ้าไม่ผิดหรอกฟีเร... ไม่ผิดเลย....”เสียงเริ่มเบา ดูก็รู้ว่าจ๋อยแค่ไหน
“กว่าชิอินะจะทำได้มันยากมากนะรู้มั้ย! ฮึ่ย...”หยิบซากหินอ่อนขึ้นมา “ [รี-โมเดล] ...”ปรับเปลี่ยนให้หินอ่อนกลับมามีสภาพเหมือนเดิม
“ขอบคุณ...”
“ไม่เป็นไรจ้ะ แล้ว....เดฟกับไลรอนไปไหนซะล่ะ?”พูดพลางไปหยิบผ้าอาบไอเย็นมาให้อีกฝ่าย
“พอเล่นบอลเสร็จก็หายไปแล้วน่าจะหลบพวกผู้หญิงล่ะมั้งพอมีเจ้ากิจกรรมแบบนี้ยัยพวกนั้นยิ่งดูคลั่งกว่าแต่ก่อนซะอีก อย่างกับซอมบี้”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ...”
“กลับมาแล้ว...” สภาพของเดฟไกส์ตอนนี้คือเหงื่อโชก
ซึ่งไม่สามารถบอกได้ว่าเหงื่อมาจากการเล่นฟุตบอลหรือว่าวิ่งหนีสาวๆกันแน่
“ไหวรึเปล่าเดฟ?”
“ไม่ซักนิด!!” เดินเซๆมานอนแผ่อยู่บนโซฟาตัวยาวอีกตัว“ตอนกำลังเล่นผู้หญิงพวกนั้นยังทำตัวเป็นเลดี้เป็นผู้ดีอยู่ แต่ทำไม....พอหยุดเล่นจู่ๆก็กรี๊ดกร๊าดวิ่งเข้ามาทำเป็นตีสนิทซะขนาดนั้นด้วยฟะ!!!วิ่งในป่ายังไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้เลย!!!”
“เอาน่าๆ” โปะผ้าเย็นใส่หัว “คงเพราะว่าตอนเล่นเหงื่อพวกนายโชกจนชอบถกเสื้อถกแขนจนเห็นกล้ามหน้าท้องล่ะมั้งผู้ชายที่ออกกำลังกายน่ะไม่ว่ายังไงก็ดูดีมีเสน่ห์หมดนั่นแหล่ะ พวกนายไม่รู้หรอกว่าตอนที่ฉันจะไปเล่นด้วยสายตาจิกกัดมันน่ากลัวแค่ไหนน่ะ...เฮ้อออ...”
“ห๊ะ?”
“? อะไร ฉันพูดอะไรผิดเหรอ...?”
“พึ่งรู้ว่าที่เจ้าไม่ยอมมาเล่นกับพวกข้าเพราะยัยพวกนั้นน่ะ”
“ก็นะ.... แต่ฉันไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่หรอก อีกอย่าง...ฉันก็ไม่ค่อยเก่งซะเท่าไหร่ชอบดูซะมากกว่า”
“ไม่เก่งเล๊ยยยย!!! กล้าพูดนะเจ้าน่ะ!!”
“ก็ไม่เก่งจริงๆนี่! เอาเถอะ... ไลรอนไปไหนล่ะ?”
“ดูเหมือนหมอนั่นจะวิ่งหนีเข้าไปแถวๆห้องเก็บของก็คงไปหลบอยู่ในนั้นล่ะมั้ง สมน้ำหน้า ชอบหว่านเสน่ห์ผู้หญิงนัก” เดฟพูดพลางใช้ผ้าเย็นเช็ดเหงื่อ
“ห้องสมุด... เอ้อใช่! ก่อนหน้าจะกลับมาที่พักข้าเห็นอะไรน่าสงสัยที่นั่นด้วย!!”
“แปลกๆเหรอ?”
“ข้าเห็นพวกคนพ่อบ้านไม่ก็พวกผู้ติดตามใครก็ไม่รู้กำลังแบกอะไรออกมาก็ไม่รู้ถุงใหญ่ๆขนาดเท่าคน แถมกลิ่นน้ำหอมก็ฉุนซะจนข้าไม่รู้ว่าข้างในมันคืออะไรกันแน่”
“เป็นหมาป่าซะเปล่าจมูกเพี๊ยนเพราะกลิ่นน้ำหอมเนี่ยนะ”
“ก็ช่วยไม่ได้นี่หว่า!ยัยคุณหนูพวกนั้นก็เหมือนกัน ฉีดน้ำหอมจนฉุนไปหมด!!”
“ถุงใบใหญ่แบกออกมาจากห้องสมุด...”
“ใหญ่ขนาดเท่าคน...”
ขณะที่สองหนุ่มต่างก็เถียงเรื่องน้ำหอมของผู้หญิง ชิอินะกับพริสทีนมองหน้ากันต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบไปซักพักใหญ่ก่อนตั้งสติได้ว่าสิ่งที่อยู่ในกระสอบนั่นอาจจะเป็น...
“สเตลล่า!!!!!”
เฮือก! สองหนุ่มสะดุ้งโหยงกับเสียงตะโกนของเจ้าหล่อนไม่ทันจะได้หันไปถามพริสทีนก็วิ่งออกจากที่พักไปแล้ว!
“ตกใจอะไรห๊ะพริสทีน!?”
“ยัยสเตลล่าทำไม!? เกิดอะไรขึ้น!!”
“สเตลล่าอยู่ที่ห้องสมุดน่ะ!!ไม่แน่...เจ้ากระสอบนั่นอาจจะเป็นนางก็ได้!!!” ชิอินะรีบวิ่งตามไป
“ว่าไงนะ!!!!”
•
ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถกกระโปรงขึ้นเล็กรีบสาวเท้าวิ่งตรงไปยังห้องสมุด ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาหรือสายตาใครทั้งสิ้นแม้กระทั่งเพื่อนที่กำลังวิ่งตามมาก็ไม่ยอมลดความเร็วลง
หากเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนคนสำคัญจะไม่ยอมให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต!!
และมั่นใจว่า 1 ในคนที่น่าสงสัยไม่พ้นดาร์คเอลฟ์คนนั้น!!
ปึง!!!!!!
“สเตลล่า!!!!!”
“อ๊ะ พริสทีน มีอะไรเหรอ?” หันมายิ้มหวานให้
“ไง...”
.
.
.
.
ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าของชื่อ...
.
.
.
.
“พริสทีน?”เอลฟ์สาวตัวน้อยมองเพื่อนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
แม้เธอจะดีใจเมื่อรู้ว่าเพื่อนปลอดภัยแต่สิ่งชวนให้ช็อกยิ่งกว่าคือคนข้างตัวสเตลล่าคนน่าสงสัยและพยายามบ่ายเบียงไม่ให้ยุ่งหรือได้เจอกับเพื่อนตนมากที่สุด
เจ้าดาร์คเอลฟ์ตัวปัญหา!!!
“นางน่าจะช็อกน่ะ...”
“ช็อกเหรอ? เรื่องอะไรน่ะ?”
“!! เรื่องนายฉันจะปล่อยผ่านไปก่อน สเตลล่า!ดีจริงที่เธอปลอดภัย!” พุ่งไปกอด
สเตลล่าทำหน้างงพอควรแต่ก็กอดปลอบเพื่อนสนิทตนไปมา รู้ได้ว่าตัวสั่นมากแค่ไหนไม่นานเพื่อนคนอื่นก็ตามกันมา
“สเตลล่า ปลอดภัยสินะ...”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอทุกคน?ทำไมดูเครียดขนาดนั้น?”
“เจ้าหมาแดงนี่บอกว่าเห็นคนโดนแบกออกจากห้องสมุดยัยนี่เลยคิดว่าเป็นเจ้าน่ะสิ” เดฟเขกหัวพริสทีนที่ยังกอดสเตลล่าไม่ปล่อย
“ขอโทษที่โวยวายเสียงดังนะ...”
“ไม่เป็นไรหรอกอย่างน้อยพริสทีนก็เป็นห่วงข้านี่นา” ยิ้มหวาน
“อื้อ!”
“จะว่าไปสเตลล่า ทำไมเจ้ามาอยู่กับเจ้าดาร์คเอลฟ์นี่ได้ล่ะสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ก็เมื่อกี้นี้เองจ้ะ เขาช่วยข้าหยิบหนังสือให้น่ะอ๊ะ เดี๋ยวไปตามไลรอนให้นะ ดูเหมือนจะวิ่งหนีอะไรมาก็ไม่รู้”สเตลล่าเดินไปบริเวณชั้นหนังสือบริเวณมุมห้องด้านหลัง
“ค่อยยังชั่ว... ปลอดภัยทั้งคู่สินะ...”ถอนหายใจโล่งอก เหลือบมองดาร์คเอลฟ์ที่ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่
> Skill [ตรวจสอบ] ทำงาน
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ท่านพริสทีน...ชายผู้นี้มีปกปิดข้อมูลจริงไว้ ทำการใช้ [ลบล้าง] เลยหรือไม่?
......ก็อยากใช้ [ลบล้าง] กับหมอนี่อยู่แต่ปล่อยไปก่อนละกัน...
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: รับคำสั่ง
“ทุกคนแย่แล้วค่ะ!!!”
“!? เกิดอะไรขึ้นสเตลล่า!!”
“ล ไลรอน... ไลรอนหายไป!”
“เรื่องแค่นี้เองหมอนั่นคงแอบหนีออกทางหน้าต่างนั่นแหล่ะ” ฟีเรตอบแบบไม่เดือดร้อนเท่าไหร่นัก
“ไม่หรอกค่ะ! ตรงที่หายไปข้าเจอสร้อยขาดตกอยู่ที่พื้นด้วย”รีบหยิบออกมาให้ดู สร้อยคอแสนรักที่ลาพิสทำให้ไลรอนในวันเกิดเป็นที่รู้กันดีว่าอีกฝ่ายไม่เคยถอดเลยสักครั้ง
แถมสร้อยกลับขาดแบบนี้...
“อย่าบอกนะว่า...”
“ไม่น่า... แต่ก็มีความเป็นไปได้”
“คนที่โดนจับไป... คือไลรอนงั้นเหรอ!!!!!!?”
571K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)