เวลาต่อมาเมื่อความมืดยามค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป แสงสว่างของดวงอาทิตย์ก็ได้สาดส่องลงมาอีกครั้งนึง
ตัวของเซียงหลินได้ออกเดินทางลัดเลาะไปตามผืนป่า อาณาเขตดังกล่าวเองก็ค่อยๆเริ่มมืดหม่นมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
จากผืนป่าที่เต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี ต้นไม้ต่างๆก็เริ่มเหี่ยวเหาและล้มตายลง ใบไม้พืนพันธุ์ได้กลายมาเป็สีเทาราวกับขี้เทา
เพราะยิ่งออกมาไกลจากนอกเมืองมากเท่าไหร่ โลกแห่งพิภพก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมไปมากเท่านั้น ถ้าเกิดไม่จำเป็จริงๆ ผู้ฝึกฝนิญญาส่วนใหญ่จะไม่เดินทางตามเส้นทางพวกนี้โดยเด็ดขาด
ถึงจะไม่ค่อยมีิญญาร้ายก็ตาม
มันก็ทำให้จิตใจของพวกเขาต้องจมดิ่งลง
รู้สึกถึงบรรยากาศที่อึดอัดรวมถึงห้วงอารมณ์เชิงลบต่างๆที่แพร่กระจายออกมาเลยก็ว่าได้
สำหรับเซียงหลินตอนนี้น่ะหรอ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น แถมยังบ่นพึมพำออกมาอีกด้วย
"อึก? อยากกินเนื้อจังเลยว้อยยย"
"นี่ฉันกินช็อกโกแลตไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย"
ชายหนุ่มเคี้ยวขนมของตนเองอยู่ภายในปาก ั์ตาเองก็ดูเบื่อหน่ายที่ต้องกินอะไรแบบนี้
ถึงมันจะให้สารอาหารที่จำเป็ต่อร่างกายก็เถอะ แต่เขาเองก็ยังเป็มนุษย์คนนึง
การกินสิ่งของพวกนี้มันไม่ช่วยให้ตัวของเขาเพลิดเพลินไปกับมื้ออาหารเลยซักนิดเดียว
"ไว้ฉันล่าิญญาร้ายทั้งหมดก่อนเถอะ"
"เครดิตที่ได้มาฉันจะเอาไปกินอาหารให้หมดเลย!!"
หลังจากที่บ่นพึมพำอยู่สักพักนึง
ในที่สุดตัวของเซียงหลินก็ได้เดินทางมาถึงอาณาเขตด้านนอกของป่าิญญามืด สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้สีดำที่แห้งกราด ตั้งฝังรากอยู่ท่ามกลางพลังิญญามากมาย
เพียงแค่มองก็บอกได้เลยว่ามันไม่มีความรู้สึกของบรรยากาศชีวิตอยู่เลยด้วยซ้ำ
แต่ยังไม่ทันที่เซียงหลินจะได้เหยียบย่างเข้าไปในอาณาเขตที่รกทึบ
กรรรรรรรรรรรรร!
ทันใดนั้นเสียงขู่คำรามของบางสิ่งก็ได้ดังขึ้น พวกมันเริ่มก้าวเดินออกมาจากช่องว่างของต้นไม้
ลักษณะเป็เหมือนกับมนุษย์ ตามร่างกายมีาแที่ฉีกขาด บางแห่งก็เน่าเฟะและเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า บางตัวก็ไม่มีแม้แต่แขนขา ใช้ร่างกายขยับตามผืนดินที่อยู่เบื้องล่าง
แค่มองก็บอกได้เลยว่าเ้าพวกนี้คืออะไร พวกมันคือิญญาร้ายชนิดนึงที่อยู่ในรูปแบบของมนุษย์
"เหอะๆ นี่คือสิ่งที่ผู้ฝึกฝนิญญาต้องกลัวหรอ ไหนเปิดข้อมูลของมันให้ฉันดูหน่อยซิระบบ"
ทันใดนั้นหน้าต่างของระบบโปร่งแสงก็ได้ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้า มันเต็มไปด้วยข้อมูลของสิ่งมีชีวิตที่กำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า
[ิญญาผีร้าย ซากศพเน่าเหม็น]
[พลังิญญาระดับแรงค์F]
[พร์การเติบโต1ดาว]
[ทักษะิญญา ไม่มี]
[เป็ิญญาร้ายระดับต่ำของโลกใบนี้ มีจำนวนมากและกระจายไปทั่วทุกหนแห่งของอาณาเขต ลักษณะของมันโดดเด่นสามารถระบุตัวตนได้อย่างชัดเจน มีพละกำลังที่เหนือกว่ามนุษย์ทว่าการเคลื่อนไหวเชื่องช้ายิ่งกว่าเต่าคลาน แต่ต้องระวังกลิ่นของมัน เพราะมันเหม็นมากๆ]
คำอธิบายของระบบได้ทำให้สีหน้าของชายหนุ่มต้องเหยเกออกมา
"ถึงไม่ต้องเตือนฉันก็บอกได้ในทันที"
"กลิ่นของมันถึงกับฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ"
"ทำให้จมูกของฉันใช้การไม่ได้เลยนะเนี่ย"
เซียงหลินพะอืดพะอมเมื่อได้กลิ่นของมัน เขาแทบจะอ้วกออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่เลยด้วยซ้ำ
แต่แล้วยังไงกันละ ตัวของเขาที่ไม่มีทักษะอะไรย่อมไม่เข้าใกล้มันอย่างแน่นอน
เขาจะใช้ภูติิญญาประจำตัวอย่างเทพอาชูร่าที่ยิ่งใหญ่จัดการกับมันให้สิ้นซาก
"ออกมาเทพอาชูร่า"
ทันทีที่ได้รับคำสั่ง ภูติวิญญาประจำตัวอย่างเทพอาชูร่าก็ปรากฏตัวขึ้นที่เื้ัของเขา ด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าสามเมตร มันก็ย่อมสร้างความแตกต่างให้กับซากศพเน่าเหม็น มีรูปลักษณ์ความสง่างามที่เทียบกันไม่ติดเลยทีเดียว
พวกมันเมื่อเห็นถึงร่างเงาสีผิวแทนก็กรีดร้องคำรามออกมาอย่างหนัก รีบมุ่งตรงเข้ามาในทันที ถึงการเคลื่อนไหวจะเชื่องช้าอยู่ก็เถอะ
"สังหารพวกมันอย่างไร้ความปราณี"
"พวกนี้ทั้งหมดคือค่าประสบการณ์ของนาย!!"
อาชูร่าเมื่อได้ยินคำสั่งก็ไม่รอช้าที่จะลงมือในทันที ร่างสูงขนาดใหญ่กว่าสามเมตระโพุ่งตัวไปยังเบื้องหน้า
พร้อมกับที่บริเวณหมัดข้างนึงได้ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีดำทมิฬ มันได้ถูกต่อยเข้าไปยังซากศพที่เน่าเหม็นอย่างรวดเร็ว
ซากศพเน่าเหม็นที่เป็เป้าหมายถึงกับถูกเปลวเพลิงลุกไหม้ ยังไม่ทันที่หมัดของอาชูร่าจะได้กระทบ มันก็เกิดเป็พลังิญญาทำลายล้างที่รุนแรง
ตู้มมมมมมมมมมมม!
เพียงแค่หมัดเดียวของเทพอาชูร่าก็ทำให้ซากศพเน่าเหม็นถึงกับะเิออก ร่างกายของมันแตกสลายกลายเป็ฝุ่นผง
ด้วยความแข็งแกร่งของภูติิญญาประจำตัวระดับเทพมายา ถึงทั้งสองจะเป็ระดับเดียวกัน
มันก็ย่อมเทียบกันไม่ติดอย่างแน่นอน
[ติ๊ง! เทพอาชูร่าได้สังหาริญญาร้ายแรงก์F ซากศพเน่าเหม็น ได้รับค่าประสบการณ์1หน่วย โฮสต์ได้รับค่าิญญา1แต้ม]
"โอ้? ได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหาร"
"แถมยังได้รับแต้มิญญาที่ไม่มีก่อนหน้านี้อีก ฉันเข้าใจทั้งหมดแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"
เซียงหลินเกิดความตื่นเต้นขึ้นอยู่ในใจ
ถ้าเป็แบบนี้ไม่แน่ว่าการพัฒนาของภูติิญญาประจำตัวอาจจะรวดเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ก็ได้
ถ้าตัวของเขาให้เทพอาชูร่าสังหารซากศพเน่าเหม็นสัก100ตัว แรงก์ิญญาของเทพอาชูร่าก็จะเลื่อนระดับขึ้นในทันที
"เทพอาชูร่าสังหารพวกมันซะ!!"
หลังจากนั้นความบ้าคลั่งในการล่าของเซียงหลินก็ได้เพิ่มมากขึ้น ซากศพเน่าเหม็นที่โผล่ออกมาจากพื้นดินมากมายไม่สามารถต่อกรกับร่างเงาสีแทนขนาดใหญ่ได้เลยซักนิด
เพียงแค่หมัดเดียวก็ทำให้ตัวตนที่เน่าเฟะและเต็มไปด้วยาแของมันต้องสูญสลาย
[ติ๊ง! เทพอาชูร่าได้สังหาริญญาร้ายแรงก์F ซากศพเน่าเหม็น ได้รับค่าประสบการณ์1หน่วย โฮสต์ได้รับค่าิญญา1แต้ม]
[ติ๊ง! เทพอาชูร่าได้สังหาริญญาร้ายแรงก์F ซากศพเน่าเหม็น ได้รับค่าประสบการณ์1หน่วย โฮสต์ได้รับค่าิญญา1แต้ม]
เสียงแจ้งเตือนที่มากมายได้ดังขึ้น
ทว่าเขากลับไม่รำคาญมันเลยซักนิด มันเป็เื่ที่น่ายินดีมากต่างหากละ
"เ้านี่มันคือ..."
ต่อมาเซียงหลินก็ได้เห็นก้อนผลึกเล็กๆที่ล่วงหล่นตามเส้นทาง พวกมันคือสิ่งที่ตกออกมาหลังจากที่ซากศพเน่าเหม็นสูญสลายหายไป
มันมีลักษณะเป็เหมือนกับก้อนคริสตัล
มีขนาดเท่ากับเมล็ดถั่วชิ้นเล็กๆ ส่องประกายแสงมรกตระยิบระยับเลยก็ว่าได้
"ฮ่าฮ่าฮ่า คริสตัลิญญาไม่ใช่หรอ"
"ถึงจะเป็ระดับต่ำสุด"
"แต่มันก็มีราคาอยู่ไม่น้อย!!"
ชายหนุ่มรีบเข้าไปเก็บมันด้วยความละโมบ สีหน้ายิ่งเบิกบานมากเข้าไปใหญ่
ต้องบอกก่อนว่าิญญาพวกนี้จะมีคุณสมบัติที่แตกต่างกันออกไป
ที่ผู้ฝึกฝนิญญาออกตามล่าิญญาพวกนี้ ส่วนนึงก็เพื่อปกป้องโลกมนุษย์ ป้องกันไม่ให้พวกมันมาทำร้ายผู้คนมากมาย
อีกส่วนนึงก็คือเพื่อ้าคริสตัลิญญา มันคือแหล่งพลังงานของภูติผีิญญาทั้งมวล
ว่ากันว่าเมื่อผู้ฝึกฝนิญญาได้สังหาริญญาร้ายระดับต่างๆ เมื่อมันตกตายลง ิญญาร้ายดังกล่าวจะมีโอกาสในการตกผลึกคริสตัลิญญาออกมา เปอร์เซ็นในการดรอปของมันก็อาจไม่มาก
แต่ถ้าสังหาริญญาในรูปแบบเดียวกันไปเรื่อยๆ มันก็มีโอกาสในการตกผลึกได้สูงมากยิ่งขึ้น
ราคาของคริสตัลิญญาเองก็ไม่เลว มันสามารถสร้างสถานะผู้ฝึกฝนิญญาให้กลายมาเป็ผู้มั่งคั่งได้เลยทีเดียว
แถมที่สำคัญเลยก็คือคริสตัลิญญานั่นสามารถยกระดับภูติผีิญญาประจำตัวของตนเองได้ ดูดกลืนพวกมันได้ทั้งหมด
คริสตัลทุกระดับเองก็มีแหล่งพลังงานิญญา เมื่อใช้งานมัน ภูติผีิญญาของตนเองจะสามารถพัฒนาขึ้นได้
ใครที่มีเื้ัเป็ตระกูลใหญ่และลูกของคนรวย ผู้ฝึกฝนิญญาพวกนั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็ว ถึงมันจะเป็อะไรที่เหลื่อมล้ำไปบ้าง
แต่นี่แหละคือโลกแห่งความเป็จริง
อิทธิพลรวมถึงอำนาจของผู้ที่แข็งแกร่งย่อมสามารถทำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง
"หือ? บรรยากาศแปลกๆแฮะ"
ขณะที่กำลังเก็บคริสตัลิญญาอยู่นั้น
อยู่ดีๆร่างเงาของซากศพตนนึงก็ได้โผล่ออกมา ตัวของเ้านี้มันแตกต่างไปจากซากศพเน่าเหม็นตัวอื่นๆอย่างสิ้นเชิง บริเวณนิ้วมือก็เต็มไปด้วยกรงเล็บอันแหลมคม เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพร้อมกับพุ่งเข้าใส่สิ่งที่มีชีวิตในทันที
หวีดดดดดดด!
ชั่วพริบตากรงเล็บอันแหลมคมได้พยายามจะตัดผ่านหัวของเขา แต่ชายหนุ่มกลับััมันได้และเอี้ยวตัวหลบไปยังด้านหลังอย่างสบายๆ
ั์ตาดูเย้ยหยันเมื่อสบตาเข้ากับม่านตาที่ขาวโพลนนั่น มุมปากเองก็แสยะยิ้มขึ้นอยู่เล็กน้อย
"ดูเหมือนฉันต้องลงมือเองซะแล้ว"