"ห้ะ" เธอตาโตหายง่วงเป็ปลิดทิ้ง
"ไม่เอาไม่เอา...... โนๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เธอโบกมือขึ้นเป็พัลวัน"ไม่เอานะ"
"นะ.... หว้านะช่วยหน่อย อยากให้แกตามตื้อเขาเพื่อที่เขาจะได้ไม่มายุ่งกับฉัน นะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ถ้าแกไม่ช่วยฉัน ก็ ไม่รู้ จะไปเพิ่งใครล่ะ"ตองนวลหันหลังทำท่าจะกลับ
"เออๆ ก็ได้ๆ "เธอลอบยิ้มอย่างดีใจที่ยิหวายอมช่วย"ให้ทำไรว่ามา"
"แกต้องเอาอาหารไปให้หมอดลทุกวันคอยตามตอแยอย่าให้ขาดนะโว้ย ตามติดอ่ะ เข้าใจป่าว"
"ขนาดนั้นเลยหรอ.... มันจะดีหรอ"
"ดีมากเลยแก... เอาตามนี้รีบๆ ไปล่ะเดี๋ยวหมอดลจะไปทำงานแหละ"
"กี่โมงแล้วว่ะเนี่ย"
"ตี5..... ไปก่อนนะบาย"
"อ้าว.... เดี๋ยวๆ แล้วห้องหมอห้องไหนล่ะ"ยิหวาะโตามหลังไปติดๆ
" ชั้นบนสุดเลยว่ะ..... ไปล่ะนะโชคดี"
"เฮ้ยยยยยย.... เดี๋ยวซิ"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก.......
เธอทำใจอยู่นานกว่าจะหน้าด้านมาหาเขามือบางถือกล่องอาหารไว้แน่น เหงื่อเธอเริ่มชื้นขึ้นเธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รอเขามาเปิดประตู....
"นี่เธอ..... "ทันทีที่ประตูเปิดออก เขามองสำรวจเธอั้แ่หัวจรดเท้าอย่างเหยียดๆ "มาทำไม"
"ฉัน.... เอา... อาหารเช้ามาให้... รับไปซิ"
"หรอ!!!! เอากองไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่กิน"
ปังงงงงงงงงงง เขาปิดประตูใส่หน้าเธอ ยิหวายังคงยืนอึ้งก่อนจะค่อยหันหลังกลับ.......
"เฮ้อ.... "เธอเดินคอตกกลับไป"น่าอายชะมัด"
ตื๊ด ตื๊ด......
"เป็ไงบ้างแก"
"เขาไม่กินแถมปิดประตูใส่หน้าฉันด้วย... "
"อย่ายอมแพ้ลุยต่อไป"
"เพื่ออะไรว่ะ.... ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ อยากให้คอยกันท่า ก็กันได้แต่นี่มันไม่ใช่แล้วนะ.... ตามตอแยเขาแล้วนะ"
"เอาน่า.... ช่วยๆ กันหน่อย"
"แต่ว่า... "
"วันนี้ว่างมั๊ย.... มาหาฉันด้วย.... นะๆ "
"อืม"เธอวางสายไปแล้วตอนนี้ใจเธอห่อเหี่ยวชอบกล"เฮ้อ.... "
คลีนิคหมอธนดล.....
"ตองนวลอยู่ไหนอะ.... ฉันมาแล้วนะ"
"เข้ามาด้านในเลยจ๊ะเพื่อนเลิฟ"
"อืมๆ "ยิหวาหน้ามุ่ยนิดๆ เดินหิ้วของพะรุงพะรังเข้าไปในคลีนิคโชคดีที่วันนี้คนไข้ไม่เยอะ ตองนวลเดินมาหาเธอใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนมีความสุขมากล้น
"หว้าจ๊ะ.... หนักหรือเปล่า... มาฉันช่วยถือนะจ๊ะ"ตองนวลยิ้มร้ายกาจยิหวาคิดในใจ'เรียบร้อยตรงไหนว่ะ.... นี่แหละตัวร้ายชัดๆ '
"เอ้า.... เอาไป ฉันกลับก่อนล่ะ"เธอยื่นของให้เพื่อนสนิท
"อะ..... ได้ไง.... เอาของฝากไปให้หมอดลด้านในซิเพื่อน....... ไปเร็วซิ"เธอถูกตองนวลดันหลังให้เข้าไปห้องหมอดล"ขอโทษนะคะที่ไม่ได้เคาะ... คือพอดีว่ายิหวาซื้อของมาฝากค่ะ"ตองนวลดันหลังให้ยิหวาเดินเข้าไปหาหมอดล เขาทำหน้าดุๆ ใส่เธอ"ไปซิหว้า"
"แต่ว่า"
"เชิญนั่งครับ"เขาบอกเสียงห้วนๆ นิดๆ
"หว้านั่งซิ.... ไหนแกบอกจะตรวจภายในไง"ยิหวาหน้าหวอนิดๆ "เมื่อวานไม่ได้ตรวจ..... ตรวจตอนนี้เลยเนอะ... นะคะหมอดล"
"เอ่อ"หมอดลมีสีหน้าอึดอัดใจนิดๆ
"ฉันไปทำเอกสารให้นะ... รอแปป"ตองนวลตัดบทรีบเผ่นออกไปทันที ตอนนี้มีแค่เธอและหมอหนุ่มสองคนในห้อง เธอรู้สึกร้อนอบอ้าวเพราะสายตาของเขาที่มองเธอแทบอยากจะฉีกเนื้อเธอเป็ชิ้นๆ ไม่รู้โกรธเกลียดไรเธอหนักหนา.....
"ตรวจหามะเม็งปากมดลูกอ่ะตรวจได้ แต่ถ้าให้ตรวจว่ามีผัวมาแล้วกี่คนคงตรวจยาก.... "เขาแบะปากิ่ๆ
".............. "เธอหน้าเสียมองเขาหน้าตาตื่นๆ
"ยังมีหน้ามาตรวจอีกเนอะ.... ตรวจหาเชื้อ HIV ง่ายกว่ามั้ง"
"ตรวจของหมอเถอะค่ะ.... "เธอกัดฟันกรอดเตรียมจะลุกขึ้นแต่ประตูถูกเปิดเข้ามาเสียก่อน
"อ้าว.... หว้าจะไปไหนหรอ... นั่งก่อน นี่ค่ะหมอดลแฟ้มประวัติยิหวา"
"นวล... ฉันไม่... "
"ไม่ทันแล้วจ้า"เธอถูกกดให้นั่งลงกับที่"เดี๋ยวฉัน พา แก ไป เปลี่ยน ชุด นะ"
ฉันถูกพาตัวมาขึ้นนอนถ่างขาบนเตียงหลังเปลี่ยนชุดเสร็จ ใจฉันเต้นตูมตามไปหมดมือบางสั่นระริกเย็นเฉียบ.....
"อย่าเกร็งครับ...... ทำตัวตามสบาย"เขาเดินมานั่งลงตรงหว่างขาของเธอตอนนี้สีหน้าเขาจริงจังมาก เธอนอนใจเต้นไม่เป็ส่ำ
"อย่าเกร็ง..... ครับ"เขาบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจนเธอหน้าแดงกล่ำ....... อ๊ายยยยเขินจัง
"นี่คุณ.... จะนอนบิดตัวอีกนานมั๊ยห้ะ" จินตนาการเธอพังครืดดดดดเมื่อได้ยินเสียงดุๆ ของเขาตาคมสวยเบิกกว้างขึ้นทันทีตอนนี้หน้าเธอคงจะแดงปรั่ง"จะได้ตรวจๆ สักทีผมรีบกลับ"
"ค่ะๆ "เธอโครตทำหน้าไม่ถูกเอาเสียเลย เขาใช้เวลานานพอสมควรในการตรวจภายในของเธอเป็่เวลาที่เธออึดอัดใจมาก'ทำอะไรนักหนานะ..... โอ๊ยใจจะวาย' จนผ่านไปหลายนาทีเขาจึงวางเครื่องมือลงบอกเธอเสียงขรึมๆ ว่า....
"เสร็จแล้ว"
"ค่ะ"เธอรีบลุกขึ้นทันทีอย่างเขินอาย เขามองตามเธอไปอย่างเงียบๆ ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จนกระทั่งเธอเปลี่ยนชุดเสร็จเลยออกมานั่งรอพบหมออีกครั้ง เขาเปิดประตูเข้ามามองสบตาเธอแปปนึง
"รอฟังผลตรวจแล้วกัน"
"วันไหนคะ
"ผมนัดมาอาทิตย์หน้าล่ะกัน"
"มาฟังผลหรอคะ"
"มาตรวจอีกทีนึง..... เหมือนมดลูกคุณไม่ปกติ ผมจะให้ยาไปกินก่อนล่ะกัน"เขาขีดๆ เขียนบางอย่างเสร็จแล้วก็ส่งแฟ้มประวัติให้เธอ"เอาไปรับยานะครับ"
"ค่ะ"เธอรับมาถือไว้ด้วยความมึนงงนิดหน่อยก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง......
"เป็ไงบ้างยิหวา.... เอาแฟ้มมาสิ"ตองนวลรับแฟ้มประวัติไปอ่านทวนสองสามรอบจนแน่ใจจึงหยิบยามาให้เพื่อนสาว
"ขอบคุณนะกลับก่อนดีกว่า"
"อืม..... ขับรถดีๆ นะ"ตองนวลเห็นเพื่อนสนิทหน้าตาไม่สู้ดีจึงไม่อยากรั้งไว้
"เดี๋ยวผมไปส่งนะคุณนวล"หมอดลออกมาพอดี
"เอ่อ.... "นวลมีสีหน้าอึกอักหันไปทางเพื่อนสนิทขอความช่วยเหลือ
"ไปส่งหว้าด้วยนะคะ"
ยิหวาเดินกลับมายืนข้างเพื่อนสนิท"โอเคมั๊ยคะหมอ"
"เอ่อ.... คือว่า"
"หมอดลไปส่งหว้าได้มั๊ยคะ.... พอดีนวลมีธุระนิดหน่อย"
"แต่คุณหว้าเอารถมาเองนิครับ.... กลับเองได้ซิ"
"ฉัน.... ขับไม่ไหวค่ะ... รู้สึกเพลียๆ "เธอบอกไปตามความเป็จริงเพราะเธอเพลียจริงๆ
"นะคะหมอดลไปส่งหว้าหน่อยนะคะ"ตองนวลกล่าวเสริมอีกแรง หมอหนุ่มมีสีหน้าอึดอัดใจ
"ก็ได้ครับ"
"ไปเถอะค่ะ..... นวลขอเก็บเอกสารให้เรียบร้อยก่อน"
"ครับ"เขายิ้มให้ตองนวลก่อนจะหันมาทำหน้าเครียดใส่เธอ....
ภายในรถ....
"จะแวะไหนหรือเปล่า"
"ป่าวค่ะ"เธอหลับตาตอบคำถามของเขาใบหน้าอิดโรยเพราะวันนี้เธอยุ่งอยู่กับที่ร้านกว่าจะปลีกตัวไปที่คลีนิคได้ก็เย็นมากแล้ว......
"แล้วรถคุณล่ะ.... จะจอดไว้อย่างนั้นหรอ"
"เดี๋ยวพรุ่งนี้.... ฉันจะให้คนไปเอาล่ะกันค่ะ"เธอตอบเสียงเหนื่อยๆ แล้วหลับไปในที่สุด.....
.................................
1อาทิตย์ต่อมา......
"เฮ้อ...... ถึงสักที"ร่างบางล้มตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงสามวันก่อนเธอบินไปดูงานที่ฝรั่งเศสเพิ่งจะกลับมาวันนี้ตอนนี้งานรัดตัวมากแต่เธอก็ยังคงไปตอแยหมอดลอยู่่ค่ำๆ แต่สามสี่วันมาเนี่ยเธอไม่อยู่จนกระทั่งวันนี้ที่หมอดลนัดให้ไปตรวจอีกทีเธอก็ไม่ได้ไป.....
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด.... สายเข้า
เธอไม่ได้รับสายเพราะหนังตาเริ่มหย่อนจนกระทั่งหลับไปในที่สุด...
"ไปแรดที่ไหนกันโทรตั้งหลายสายไม่รับ"ธนดลหัวเสียสุดๆ เขารอเธอจนกระทั่งปิดคลีนิคเธอก็ไม่มาสามวันมาเนี่ยตองนวลบอกว่าติดต่อยิหวาไม่ได้เลยเขาก็รู้สึกแปลกๆ ไปเหมือนกัน"หรือจะไปดูที่ห้องดี..... ไม่ได้ซิ... จะไปทำไมกัน"เขาเสยผมอย่างหงุดหงิด....
100
