ตอนที่1
ยินดีที่ได้รู้จัก
ที่ห้องเรียนภาษาอังกฤษ ภาควิชามนุษย์ศาตร์ :-
ิที่มาสายรีบเดินเข้าห้องช้าๆเพราะอาจารย์เริ่มสอนไปบ้างแล้วด้วยความอายและเกรงใจเธอจึงก้มตัวลงต่ำเพื่อไม่ให้บังสิ่งที่อาจารย์เขียนบนกระดานแต่อาจารย์ก็เห็นและหยุดสอน เพื่อนทุกคนหยุดและมองมา ทำให้เธอรู้สึกอายอย่างมากเธอพยายามมองหาที่นั่งที่ยังว่าง แต่มันก็อยู่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ เพื่อนคนหนึ่งจึงหยิบกระเป๋าออกจากที่นั่งและสะกิดให้เธอนั่งข้างๆิขอบคุณและนั่งลงที่เก้าอี้นั้นทันที หลังจากเรียนจบทั้งคู่ก็ได้ทำความรู้จักกัน
ิ : ขอบคุณนะ ไม่คิดว่ารถจะติดขนาดนี้ เราชื่อินะแล้วเธอล่ะ
ตาล : เราชื่อน้ำตาลจ้า
ทั้งคู่คุยกันถูกคอและสนิทกันอย่างรวดเร็ว ไม่ช้าก็กลายเป็คู่ซี้ประจำคณะไปเสียแล้วน้ำตาลเป็สาวสวยหน้าตาดี เรียกได้ว่าเป็ดาวเด่นของคณะเลยก็ว่าได้ ผิดกับิที่ดูเรียบๆไม่เตะตาไม่ว่าจะไปไหนทั้งสองคนไปด้วยกันตลอด มาเรียนพร้อมกัน ไปกินข้าวด้วยกันกลับบ้านด้วยกัน จนใครๆก็ต่างพากันบอกว่าพวกเธอเป็แฟนกัน แต่ิกับตาลไม่ได้สนใจคำพูดพวกนั้นเท่าไหร่ เพราะคนที่ไม่ชอบมีเพื่อนเยอะในคณะมีมากมายไม่ใช่แค่เธอสองคน ในยุคที่ยิ่งมีเพื่อนมากยิ่งมีปัญหาพวกเธอจึงเลือกที่จะคบกันแค่สองคน
เวลาผ่านไปไม่ว่าจะทำกิจกรรมหรือทำงานของมหาลัย ตาลเป็ดาวเด่นและเป็ที่สนใจของรุ่นพี่เสมอิเหมือนอยู่ใต้เงาของพระจันทร์ที่ส่องแสงจนไม่เห็นแสงของดาวอย่างเธอตลอดแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ิอิจฉาหรือเกลียดตาลเลยเธอกลับรู้สึกชอบที่จะเห็นตาลโดนเด่นและเป็ที่สนใจอยู่เสมอ
่เรียนปี4 ใกล้จบ เป็่ที่ตาลป๊อบมาก ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเธอจะมีคนมาจีบมากมาย แต่เธอก็ไม่เคยชอบใครเลยสักคนส่วนินั้น ตลอด 4 ปี ไม่เคยมีหนุ่มๆเข้ามาหาเธอเลย คนที่เข้ามาทัก ก็มักจะมาขอให้ช่วยจีบตาลทั้งนั้นเช่นเดียวกับวันนี้ เป็วันวาเลนไทน์ วันที่ใครๆก็อยากให้ดอกไม้กับตาลน้องรหัสของเธอจึงมาขอร้อง
จู : พี่ิอ่ะ พี่ตาลจะจบแล้วนะ ช่วยพูดให้หน่อยสิครับ
ิ : ป่านนี้แล้วจะให้ช่วยอะไร อย่าไปยุ่งกับตาลเลย
จู : อยากขอถ่ายรูปคู่ด้วยแค่นั้นเอง ไม่ได้จะจีบสักหน่อยได้มีไว้เป็ที่ระลึกอ่ะ นะพี่ินะ ช่วยจูหน่อยนะครับ
ิทนที่จูคอยเร้าหรือไม่ได้เธอจึงช่วยพูดให้ และตาลก็ตอบรับหน้าตาเฉยแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ิ : อะไรกันปกติเห็นปฏิเสธเสียงแข็งเลยนิ เวลามีคนมาขอเดท
ตาล : ก็นิแค่ขอถ่ายรูปนิ ิบอกเขาเป็รุ่นน้องไม่ใช่เหรอครั้งสุดท้ายแล้วก็คงไม่มีอะไรล่ะมั้ง
เมื่อจูได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจมาก เขาบอกเพื่อนทุกคนว่าจะได้ถ่ายรูปกับตาลในวันวาเลนไทน์ทุกคนต่างพากันใ เพราะที่ผ่านมา ตาลไม่เคยยอมคุยหรือถ่ายรูปหรือแลกไลน์กับใครที่มาจีบเลยเพื่อนๆจะไปสังเกตการณ์และแอบดูว่าจูพูดจริงหรือเปล่า
เมื่อถึงเวลานัดิกับตาลก็มา ิปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ท่ามกลางคนอื่นๆในคณะที่พากันมองแต่จูกลับประหม่า ยืนทื่อทำอะไรไม่ถูก
ตาล : ไหนล่ะดอกไม้ที่ว่าจะให้
จู : (รีบยื่นดอกไม้ให้) นี่ครับพี่ตาล เอออออ ชอบพี่มากเลยครับ
ตาล : อืม...รู้แล้วแหละ (หน้าตานิ่งเฉย) ก็นะ ไม่ได้คิดอะไรกับจูแบบนั้นเลยอ่ะไม่ชอบเด็ก (ยิ้ม)
ิที่แอบฟังอยู่ใกล้ๆก็ขำเพราะเป็แบบนี้เสมอ ปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย ไม่สนหน้าไหนหรือใครเป็ใคร พูดตรงจนคนที่เข้ามาจีบต้องหนีกันหมดพอิเห็นจูยืนหน้านิ่งอึ้งกับคำพูดของตาลอยู่เลยเดินออกมา
ิ : จะถ่ายรูปคู่กันไม่ใช่เหรอ เอาโทรศัพท์มาสิเดี๋ยวจะถ่ายให้ (ยิ้ม)
จูกำลังเฟลที่โดนปฏิเสธตรงๆ เลยยิ้มแห้งๆตอนถ่ายรูปก่อนจะขอบคุณและคอตกเดินกลับไป ิยืนขำกับปฏิกิริยาของจู เธอทั้งสงสารทั้งสมน้ำหน้า และก็สมเพชกับความกล้าที่ไม่ได้อะไรของเขาแล้วตาลก็ยื่นดอกไม้ที่จูให้มา ให้กับเธอ
ตาล : อ่ะ
ิ : อะไรกัน เอาของที่คนอื่นให้มาให้เราอีกทีงั้นเหรอ ไม่เอาหรอก
ตาล : เปล่า แค่จะให้ช่วยถือ อายคนเขาเฉยๆ
ิ : ตาลนิ .....(ทำท่างอน)
ตาลหัวเราะแล้วเดินหนีไปแต่ก็ยังคงมีหนุ่มๆมาตามกวนใจิตลอด เพราะพวกเขา้าเข้าหาตาลแต่ไม่กล้าจนิเริ่มรำคาญ จึงหนีกลับบ้านไปก่อน ส่วนตาลที่คุยกับเพื่อนคนอื่นอยู่พอเห็นิกลับไปก่อนเธอจึงคิดว่าิโกรธเธอเื่ดอกไม้เมื่อกี้เธอจึงวิ่งไปซื้อดอกไม้หน้ามหาลัยและวิ่งตามไปที่ป้ายรถเมล์
ตาล : เดี๋ยวก่อนิ โกรธงั้นเหรอ...?
ิหันมามองตาลและทำหน้างงว่าตาลวิ่งตามมาทำไม ตาลเลยยื่นดอกไม้ที่ซื้อมาเมื่อกี้ให้กับิเป็กุหลาบสีขาวดอกใหญ่ 1 ดอก
ิ : ไม่ถือให้หรอก เสียความรู้สึก
ตาล : อันนี้ซื้อมาให้เลยนะ หน้ามหาลัยเมื่อกี้ แพงเว่อร์อ่ะ ดอกละ 199 เลยนะ
ิรับดอกไม้ไว้ และพยายามเก็บอาการไม่ให้ดูดีใจเกินไปทั้งที่จริงแล้วรู้สึกดีใจมาก
ิ : ก็จะซื้อทำไมล่ะ ไม่ได้อยากได้สักหน่อย
ตาล : ก็...เพราะชอบไงถึงให้
ตาลมองหน้าิที่อึ้งอยู่พักหนึ่งเธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูด ก่อนที่มันจะกลายเป็เื่ใหญ่
ตาล : เอ้า เชื่อจริงดิ ตาลพูดเล่นน่ะ เห็นจู่ๆก็เดินออกมานึกว่าโกรธที่ไม่มีใครให้ดอกไม้
ิ : รำคาญแฟนคลับตาลน่ะ ชอบมาวุ่นวาย
ตาล : อืม...เดี๋ยวก็ไม่มีแล้วแหละ จะจบแล้วนิ (ยิ้ม) กลับกันเถอะ
ตาลดึงกระเป๋าิไปถือและพากันขึ้นรถเมล์กลับบ้าน เพื่อนหลายๆคนที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็ต่างพากันฟันธงว่าทั้งคู่ต้องเป็แฟนกันแน่ๆ
พอิถึงบ้านเธอก็เอากุหลาบขาวนั้นใส่สมุดและพับเก็บไว้เหมือนในหนังโรแมนติกหลายๆเื่ชอบทำกัน และคิดว่าในวันหนึ่ง พอกลับมาเปิดดูคงจะคิดถึงความทรงจำเก่าๆที่มีความสุขและสนุกสนานมด้วยกัน
แล้วก็มาถึงวันจบการศึกษารุ่นน้องพากันมาแสดงความยินดี ทั้งคู่ต่างแต่งหน้าตากันนิดหน่อยพอสวยงามเพราะจะได้ถ่ายรูปกับเพื่อนๆในห้องก่อนจบเป็ที่ระลึก
ตาล : มองอะไริ เขินนะเนี้ย
ิ : ตาลสวยมากเลยนะวันนี้
ตาลเขินเล็กน้อยที่ิชมเธอตรงๆแบบนั้น
ตาล : แค่วันนี้เหรอ
ิ : เปล่า....สวยทุกครั้งที่มองเลยแหละ (ยิ้ม)
ทั้งคู่มองหน้ากันท่ามกลางสายตาเพื่อนคนอื่นที่เริ่มรับความหวานไม่ได้ พากันหนีห่างออกไป ทั้งคู่ไปที่คณะที่เก็บภาพตามสถานที่แห่งความทรงจำต่างๆที่เคยอยู่ด้วยกัน
ตาล : พอคิดว่าจะไม่ต้องมาอีกแล้วก็ใจหายเหมือนกันนะ อยู่มาตั้ง 4 ปี
ิ : ถึงจะไม่ต้องมาที่นี่แล้ว แต่เราก็ยังเจอกันที่อื่นได้อยู่แหละยังไงก็จะเป็เพื่อนกับตาลตลอดไปเลย
ตาลยิ้มดีใจกับคำพูดนั้น มิตรภาพที่กะหนุงกะหนิงของผู้หญิงที่กำลังจะผ่านพ้น่วัยเรียนไป และต้องก้าวเข้าวไปสู่วัยผู้ใหญ่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ ความสัมพันธ์ในตอนนี้จะก้าวหน้าไปแค่ไหน
504
