พระอาทิตย์ตกลงทางทิศตะวันตกในยามเย็นทิวทัศน์ของสายน้ำใสและขุนเขาเขียวอันงดงามในเขตชานเมืองของอำเภอชิวสุ่ย ตอนนี้เห็นได้เพียงควันดำสองสามสายเท่านั้น
พื้นที่ที่ควันดำลอยขึ้นมาคือหมู่บ้านที่ห่างไกลตัวเมืองอำเภอมีนามว่าหมู่บ้านหลิวเปียน
เหมยเซียวเหรินพาคนมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้านอกจากจะวุ่นวายแล้ว ยังเลวร้าย
หมู่บ้านนั้นตกอยู่ในสภาพเละเทะพืชพรรณกระจัดกระจายเต็มพื้นดิน ชาวบ้านบางคนเหม่อมองไปยังบ้านเรือนที่ถูกเผามอดไม่เหลือซากอย่างสิ้นหวังชาวบ้านบางคนนั่งเหม่ออยู่หน้าประตูบ้านที่ถูกปล้นไปจนว่างเปล่า
สิ้นหวังเ็ป…
ข้างหูของเหมยเซียวเหรินยังเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้ของผู้หญิงและเด็กนางกำพัดที่อยู่ในมือแน่นอย่างโกรธแค้น หัวใจบีบเกร็ง
“ย่ามันเถอะ เ้าพวกเดรัจฉานกลุ่มนี้กล้ามาอาละวาดใต้จมูกของข้า คอยดูข้าจะจับพวกมันกลับมาแล่เนื้อถลกเส้นเอ็น!”
ผู้ที่แค้นเสียจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคือลูกน้องคนหนึ่งของนาง “ขุนพลดุร้าย” หัวหน้ามือปราบโจวหู่
โจวหู่นั้นเป็คนหุนหันพลันแล่นเขาแค้นเสียจนแทบรอไม่ได้ที่จะขุดหลุมบนพื้นไว้แล้วไปตามจับเ้าพวกนั้นมาลงหลุม
เหมยเซียวเหรินร้อนใจเช่นกันแต่ว่านางใจเย็นกว่าโจวหู่อยู่สองสามส่วน สามารถสงบใจคิดพิจารณาอย่างระมัดระวังก่อนได้ไม่รีบร้อนสั่งการให้ปราบโจร
“ท่านเยี่ยอยู่ที่ใดกัน”
โจวหู่มองหาอยู่นานก็ชี้นิ้วไปไกล “กุนซือเยี่ยอยู่ตรงนั้นขอรับ”
เหมยเซียวเหรินมองไปเยี่ยจือยังคงสวมใส่เสื้อสีเขียวน้ำทะเลตัวนั้น เรียบง่ายเสียจนคล้ายกับจะซ่อนตนอยู่ในูเาและแม่น้ำที่อยู่ด้านหลังเขากำลังตระเวนไปทั่วสี่ทิศของหมู่บ้าน ปลอบประโลมผู้หญิงและเด็ก ทั้งยังยื่นมือช่วยเหลือชาวบ้านจัดเก็บบ้านเรือนที่พังเสียหายเหนื่อยเสียจนเหงื่อชุ่ม
เมื่อเยี่ยจือเงยหน้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อ ก็มองเห็นเหมยเซียวเหรินมายืนอยู่ข้างกายแล้วจึงกุมมือ “ใต้เท้า”
เหมยเซียวเหรินยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เยี่ยจือเช็ดเหงื่อมองไปรอบๆ แล้วถามว่า “โจรมีเท่าไหร่”
“จากคำบอกเล่าของชาวบ้าน มีประมาณยี่สิบสามสิบกว่าคน”
เมื่อชาวบ้านมองเห็นว่านายอำเภอมาแล้วก็พากันมาห้อมล้อมตัวนางไว้ ต่างแย่งกันร้องทุกข์
“ใต้เท้า พวกมันเอาอะไรไปได้ก็เอาไปหมด จะให้พวกเราใช้ชีวิตต่อไปเยี่ยงไร…”
“ใต้เท้า พวกมันยังจะกลับมาอีกหรือไม่”
“ใต้เท้าต้องจับพวกมันให้ได้นะ!”
ซ้ำยังมีบางคนพาครอบครัวมาคุกเข่าโขกศีรษะ “ใต้เท้าโปรดให้ความเป็ธรรมแก่พวกเราด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านสองมือจับไม้เท้าถอดถอนใจ “เฮ้อ เมื่อก่อนข้ายากจน เพิ่งได้พึ่งพาใต้เท้ามีชีวิตดีๆได้ไม่กี่วัน ใครจะไปรู้ว่าต้องมาเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้”
เหมยเซียวเหรินเห็นชาวบ้านกลุ่มนี้พูดถึงโจรก็ล้วนแต่มีสีหน้าหวาดกลัวหันกลับไปมองโจวหู่อีกครั้ง เขาก็กำลังหดหู่เช่นกัน เพราะเ้าหน้าที่มือปราบที่อยู่ในอำเภอเล็กๆแห่งนี้ของนางต่อให้รวบรวมอย่างไรก็มีไม่ถึงสามสิบคน น้อยกว่าจำนวนโจรเสียอีก แล้วจะปราบโจรได้อย่างไร
แต่หากปราบโจรไม่ได้อำเภอชิวสุ่ยก็จะกลายเป็ลูกพลับนิ่ม ถูกโจรชั่วบีบคั้นไปจนตาย แล้วจะมีชีวิตที่สงบสุขได้เช่นไร
ชาวบ้านที่อยู่ในท้องที่ของนางต้องได้รับการปกป้องจากขุนนางที่นับเป็พ่อแม่เช่นนาง
เหมยเซียวเหรินสั่งการเยี่ยจือ “ท่านเยี่ย กลับไปที่ว่าการรวบรวมชายหนุ่มและบุรุษที่แข็งแรง…”
เยี่ยจือนิ่งเงียบไปชั่วครู่กุมมืออย่างกลัดกลุ้ม “ใต้เท้า ทั้งหมดล้วนอยู่ที่นี่แล้ว”
เหมยเซียวเหรินหันกลับมามองสูดลมหายใจด้วยความใ
นางเกือบลืมไปเสียแล้วว่าแม้ขุนนางพลเรือนของฝ่ายทั้งหก[1]ในที่ว่าการอำเภอจะจัดการปัญหาได้ดี แต่ก็ล้วนมีอายุกันหมดแล้วในที่ว่าการอำเภอนอกจากเหล่ามือปราบอายุน้อยที่อยู่ภายใต้โจวหู่แล้ว ยังจะมีชายหนุ่มจากที่ใดอีก
แล้วกุนซือเยี่ยคนนี้ล่ะ…
เหมยเซียวเหรินพิจารณาเยี่ยจือหูตาจมูกปากของเขาจัดเรียงเหมาะเจาะ สามารถใช้คำว่าหล่อเหลาไม่ธรรมดามาพรรณนาได้ เป็ที่ชื่นชอบของสาวน้อยแต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ประเภทจับมีด
“เช่นนั้นก็ติดประกาศรวบรวมชาวบ้าน ไปจัดการให้ดีไม่ต้องสนใจเื่อื่น”
“หากเกิดการาเ็ล้มตายของชาวบ้าน เกรงว่าใต้เท้าจะชี้แจ้งกับผู้ว่าการไม่ไหว”
เหมยเซียวเหรินสูดลมหายใจด้วยความใอีกครั้งหัวใจถึงกับหนาวเหน็บไปครึ่งนึง นางหลับตาลง เอาพัดเคาะหน้าผากเบาๆ หลังจากคิดเงียบๆอยู่ชั่วครู่ก็พูดอย่างหมดหนทางว่า“ไปยืมคนของใต้เท้าเซี่ยที่อยู่ข้างๆ มาแล้วกัน”
“ใต้เท้าเซี่ยแห่งอำเภอหยุ่นเพิ่งจะจากไปด้วยโรคชรา อำเภอหยุ่นในตอนนี้…ไม่มีนายอำเภอ”
ใจของเหมยเซียวเหรินหล่น “ตุบ” ลงไปยังจุดต่ำสุด
เยี่ยจือไม่กล้ากล่าวสิ่งใดอีกยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังของเหมยเซียวเหริน เขารู้ว่าใต้เท้าคนนี้ของตนมีนิสัยใจร้อนพูดว่าจะปราบโจรก็ต้องปราบให้ได้ ทั้งยังจะปราบให้ได้ในทันที ไม่รอกำลังทหารจากราชสำนักแต่ว่าจะปราบโจรอย่างไรนั้นกลายเป็ปัญหาเสียแล้ว
ใต้เท้าของพวกเขาทำหน้าที่เป็นายอำเภอมาสองปีไม่เคยพบเจอกับปัญหาที่เกิดจากโจร เดิมทีในอดีตที่นี่เป็สถานที่ที่ห่างไกลและยากจนขอทานมาเห็นยังเดินเลี่ยงไปเส้นทางอื่น โจรก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง สองสามปีมานี้ชาวบ้านอำเภอชิวสุ่ยค่อยๆร่ำรวยขึ้น ไม่เคยคาดคิดว่าความสุขจะนำมาซึ่งภัยอันตราย เชื้อเชิญให้โจรมาปล้นชิง
เยี่ยจือมองกลับไปยังนอกหมู่บ้านความจริงแล้วถ้าจะปราบโจรก็ใช่ว่าจะไร้หนทาง ด้วยเหตุนี้จึงยกมือชี้ไปยังสถานที่ที่สายตามองเห็น “ใต้เท้า บางทีพวกเขาอาจจะสามารถช่วยใต้เท้าได้อีกแรงหนึ่ง”
พวกเขาไหนกัน
ทันใดนั้นเหมยเซียวเหรินก็คิดออกว่าสิ่งที่เยี่ยจือชี้นั้นคือสิ่งใดเขาพากลุ่มคนย้อนกลับมายังหน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน เงยหน้าขึ้นก็มองเห็นว่ามีค่ายทหารตั้งประจำการอยู่
เมื่อสองสามเดือนก่อนแคว้นเซี่ยฉีกสัญญาพันธมิตรนับแต่นี้ไปตัดขาดความสัมพันธ์กับต้าหนิง ราชสำนักต้าหนิงเพื่อป้องกันแคว้นเซี่ยก่อปัญหาจึงได้สั่งการแบ่งกำลังทหารมาตั้งประจำการยังอำเภอสองสามแห่งที่อยู่ใกล้กับเขตชายแดนรวมๆ แล้วก็มีประมาณสี่หมื่นนาย ประจำอยู่ที่อำเภอชิวสุ่ยของนางหกพันนาย
ค่ายทหารห่างจากหมู่บ้านไม่เกินหนึ่งลี้[2] นางยืนจากตรงนี้ยังสามารถมองเห็นควันไฟจากการทำอาหารของค่ายทหารได้ชัดเจนแล้วคนของค่ายทหารจะมองไม่เห็นควันดำที่มาจากหมู่บ้านเชียวหรือ
ไม่ใช่ว่ามองไม่เห็นแต่มีคนเห็นว่าไม่ใช่เื่ของตนก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยว!
หกพันนายกลับยอมให้โจรไม่กี่สิบคนทำร้ายชาวบ้านภายใต้จมูกของตัวเอง
เหมยเซียวเหรินโบกพัดในมือไปมาเงียบๆสีหน้ามืดครึ้มยิ่งเสียกว่าสีของท้องฟ้า
เสียงลมพัด “พั่บๆ” ดังอยู่ในหูของกลุ่มคนแต่กลับไม่มีใครกล้าส่งเสียง เพราะพวกเขาต่างเดาได้ถูกว่าตอนนี้ภายในใจของใต้เท้ามีความโกรธอยู่มากเพียงใด
เหมยเซียวเหรินให้เหล่ามือปราบอยู่ช่วยชาวบ้านเก็บกวาดหมู่บ้านนางพาโจวหู่และเยี่ยจือมุ่งหน้าไปถามเหตุการณ์
โจวหู่รู้ว่าใต้เท้าจะไปยกทัพคาดโทษแต่กังวลว่าใต้เท้าจะต่อกรกับทหารกลุ่มนั้นไม่ไหว ที่จริงขุนนางส่วนขุนนาง ทหารส่วนทหารใต้เท้าไม่เคยผูกมิตรกับทหารมาก่อน
“กุนซือเยี่ย ใต้เท้าไปเช่นนี้ หากไปล่วงเกินท่านแม่ทัพเข้าจะทำเยี่ยงไรขอรับ”
เยี่ยจือกลับหัวเราะอย่างสบายอกสบายใจ “อย่างมากแม่ทัพที่ประจำการค่ายทหารในอำเภอ ก็เป็เพียงแม่ทัพขั้นเจ็ดเท่านั้นจุดนี้ใต้เท้ามีแผนการอยู่ในใจแล้ว”
ในตอนที่เยี่ยจือกับโจวหู่กระซิบสนทนากันอยู่นั้นเหมยเซียวเหรินก็ไปถึงหน้าประตูค่ายทหารแล้ว
ทหารที่อยู่หน้าประตูไม่รู้ว่าคนที่มาคือใครเขาจำได้เพียงชุดขุนนาง แต่แม้จะดูออกว่าคนที่มาเป็ขุนนางก็ไม่ได้ไว้หน้า ยังคงถามว่า “เ้าคือใคร”
โจวหู่ก้าวไปข้างหน้า “ท่านนี้คือใต้เท้านายอำเภอของพวกเรา ้าพบแม่ทัพของพวกเ้า”
พวกเขาแจ้งที่มาของตัวเองแล้วแต่ทหารกลับยังคงไม่ไว้หน้า ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรออยู่ด้านนอก หลังจากทหารเข้าไปรายงานแล้วจึงปล่อยให้พวกเขาเข้าไป
เหล่าทหารในค่ายต่างกำลังย่างหมูย่างแพะอยู่ที่หน้ากระโจมของตัวเองทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อที่ดึงดูดคน เหมยเซียวเหรินเมื่อได้กลิ่น ไฟในใจก็ปะทุขึ้นมาสองสามส่วนทันใด
สองชั่วยาม[3]ก่อน ชาวบ้านของนางถูกโจรบุกปล้นในบริเวณใกล้เคียงแต่ทหารเหล่านี้กลับกินเนื้อร่ำสุราอิ่มหนำอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตสุขสบายยิ่งกว่านางที่เป็นายอำเภอ
ตกลงคนเหล่านี้มาขู่ขวัญแคว้นเซี่ยหรือว่ามาหาที่ห่างไกลจากฮ่องเต้เพื่อดื่มเหล้าอย่างมีความสุขกันแน่
กลายเป็ว่ายังมียิ่งกว่านี้อีก…
ในค่ายทหารว่าครึกครื้นแล้วกระโจมหลักครึกครื้นยิ่งกว่า
ยืนอยู่ในกระโจมเหมยเซียวเหรินไม่เพียงเห็นอาหารรสเลิศและเหล้าชั้นดี ยังมี…สตรี
นอกจากนางรำที่กำลังร่ายรำอยู่ในอ้อมแขนของเหล่าแม่ทัพแต่ละคนล้วนกำลังกอดหญิงงามเย้ายวนใจดื่มสุราอย่างมีความสุขมัวเมาในอิสตรีอยู่
ช่างเลวทรามป่าเถื่อนนัก!
“นั่นคือ…ดาวเด่นแห่งหอชุ่ยอิงขอรับ” โจวหู่พูดเสียงเบา
เหมยเซียวเหรินมองไปยังตำแหน่งของผู้บัญชาการเห็นในอ้อมแขนของแม่ทัพคนนั้นกำลังกอดหญิงสาวที่งามโดดเด่นกว่าใครไว้คนหนึ่ง เดิมทีเสื้อผ้าของหญิงสาวก็หลุดลุ่ยอยู่แล้วเมื่อถูกแม่ทัพผู้นั้นใช้มือดึงทึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ใน่เวลาสั้นๆ หัวไหล่สีขาวดั่งหิมะก็โผล่ออกมาคล้ายกับแสงวสันต์ที่ถูกบดบังสาดส่องขึ้นมา
โจวหู่มองอย่างตกตะลึง
เยี่ยจือรีบยกแขนเสื้อขึ้นมาบดบังสายตาของตัวเองร้องว่า “เสียมารยาทแล้ว”
เหมยเซียวเหรินยังคงสงบนิ่งเช่นเดิมเพื่อปลอมตัวเป็ผู้ชาย สิ่งแรกที่นางละทิ้งไปก็คือความขวยเขินและเหนียมอายของสตรี
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/5d7b9cb0fc55049fdb4dfc1e85909306
[1]ฝ่ายทั้งหก ประกอบด้วย ฝ่ายแต่งตั้ง ฝ่ายที่ดิน ฝ่ายพิธีการฝ่ายทหาร ฝ่ายกฎหมาย ฝ่ายช่าง
[2] หนึ่งลี้ เท่ากับ 500 เมตร
[3] หนึ่งชั่วยามเท่ากับ สองชั่วโมง
795
![[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775308427_81813753.webp)
