ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     "ตามทันแล้วอย่างไร ตามต่อไปได้ก็ตามมาเสีย" ชุนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะน้ำเสียงของหญิงสาวนั้นฟังดูเหมือนกำลังหยอกล้อเขา

     "เจ้าพูดเองนะ.." หญิงสาวกล่าวน้ำเสียงมีเลศนัยแอบแฝง นัยน์ตายังแวววับดุจเดียวกับพบพานสิ่งต้องตา ชุนพลันขนลุกซู่ในฉับพลัน เพราะเขาสัมผัสได้ว่าคำพูดของหญิงสาว หมายความว่าจะตามเขาตลอดไป
     เฮอะ!
     ชุนพ่นลมหายใจออกจมูกและหันไปตั้งใจกับการเพิ่มความเร็วเพื่อให้ไปถึงจุดหมายปลายทาง หญิงสาวเห็นชุนเพิ่มความเร็วแบบนั้น นางคิดว่าชุนเชิดหน้าไม่พอใจใส่ แต่นางนั้นไม่ได้โกรธอะไร เพียงแต่นางรู้สึกสนุกสนานต้องการหยอกล้อชุนให้มากกว่านี้
     .     .
     เวลาล่วงเลยไปพักใหญ่
     ชุนได้มาถึงภูเขาลูกที่เขาหมายตาเอาไว้โดยมีหญิงสาวสาวอยู่ไม่ห่าง แม้ว่าเขาต้องการหลีกเลี่ยงหญิงสาวสุดท้ายแล้วก็ไม่มีวิธีทาง หากเขายังเดินดินไม่ได้บินท้องนภาหรือผ่าเปิดมิติเคลื่อนย้ายหลบหนีก็ไม่มีทางหลุดพ้นจากหญิงสาวได้
     "ไม่คิดจะ..." หญิงสาวกำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง ประจวบเหมาะกับหันไปมองชุนพอดี แต่สิ่งที่นางเห็นคือชุนขึ้นไปบนภูเขาแล้ว
     "เจ้าบ้า! คิดเดินไม่บอกไม่บอกไม่กล่าวสักคำนึกว่าจะหยุดพักซะอีก" หญิงสาวกระทืบเท้า นางแทบปรี๊ดแตกกับการกระทำของชุนที่ไม่สนใจนาง แม้ว่าพยายามเรียกร้องมาตั้งแต่แรก
     "คอยดูเถอะ ข้าจะทำให้เจ้าสนใจข้า อยากคุยกับข้าจบแทบเป็นบ้า"
     .     .     .          บนยอดเขา
     ชุนกำลังเดินสำรวจสภาพแวดล้อมบนยอดเขาไปพร้อมๆกับมองดูรอบๆภูเขา เพราะเขาต้องการตรวจสอบว่ายอดบนภูเขาลูกนี้เหมาะสมกับการสร้างบ้านตามที่เขาคาดเดาไว้หรือไม่
     "ทิศทางนั้นเป็นภูเขาอีกลูกที่เคยเห็นสินะ ทางนั้นเป็นแม่น้ำใสสายเล็กๆนั่นกับตรงนั้น..และตรงนั้น..." ชุนพิจารณาทุกอย่างรอบตัวเขา
     ระหว่างชุนกำลังพิจารณาเขาได้เริ่มตัดสินใจอะไรบางอย่าง ประจวบเหมาะกับหญิงสาวได้ขึ้นมาบนยอดเขาเห็นชุนเดินไปเดินมา บางครั้งเดินหายไปแล้วกลับมายังจุดเดิม มองไปรอบๆราวกับมองหาอะไรบาง นางจึงไม่คิดเข้าไปรบกวน เพียงมองดูเขาอยู่ห่างๆพลางคิดสงสัยในใจ
     'เจ้านั่นกำลังทำอะไร หาสมุนไพรบนยอดเขาหรือเดินเล่น?'
     หนึ่งชั่วโมงต่อมา
     ชุนพิจารณาทุกสิ่งโดยรอบเสร็จสรรพ ไม่ว่าจะเป็นภูเขาด้านข้าง แม่น้ำสะอาดใส ต้นไม้มีพิษ พืชพรรณกินได้ รวมไปถึงสิ่งมีชีวิตที่เขาเห็นอยู่ประปราย เขาได้ข้อสรุปง่ายๆว่าเขาสามารถอาศัยอยู่บนยอดเขาได้ ซึ่งทำให้เขาเริ่มสร้างบ้านพักในใจกลางยอดเขาที่มีต้นไม้ห้อมล้อม          ช่วงเวลาที่ชุนเริ่มสร้างบ้านพัก หญิงสาวยังคงยืนมองอย่างไม่เข้าใจว่าชุนกำลังตัดไม้และปัดกวาดพื้นที่ใจกลางยอดเขาเพราะอะไร แต่ผ่านไปไม่นานนางพลันเข้าใจว่าชุนกำลังสร้างบ้าน ยิ่งไปกว่านั้นนางต้องตะลึง เพราะระหว่างสร้างบ้านชุนก็หยิบผลไม้จากต้นนู้นต้นนี้มากินแบบไม่กลัวว่าจะมีพิษหรือเป็นอันตราย
     "บ้าไปแล้ว เขาบ้าไปแล้ว..ไม่ใช่ว่าพึ่งขึ้นมาบนภูเขา จะกินผลไม้พวกนั้นเหมือนรู้ว่าปลูกอะไรในสวนหลังบ้านได้ยังไง" หญิงสาวพึมพำพลางขยี้ตาอย่างไม่เชื่อว่าสิ่งที่ชุนทำนั้นจะเป็นความจริง และเวลาผ่านไปความตกใจของหญิงสาวยิ่งเพิ่มพูนทบเท่าทวี
     "นี่เจ้า! เจ้าสร้างบ้านบนยอดเขา..สร้างได้รวดเร็วปานนั้นได้อย่างไร" หญิงสาวรู้สึกทึ่งกับชุน มิหนำซ้ำยังมีความรู้สึกซับซ้อนบอกไม่ถูก
     "..." ชุนไม่ตอบหญิงสาว แต่นางตั้งหน้าตั้งตาสร้างบ้านต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่หยุดพัก นางลืมเลือนความคิดเข้าไปรบกวนอีกฝ่าย ปล่อยให้สร้างไปในความรวดเร็วเหนือความคาดหมาย
     .     .     .
     ณ เมืองร่มไม้ในยามราตรี
     เปลวเพลิงลุกโหมกระหนำไปทั่วสารทิศ เสียงร้องสุดเวทนาของผู้คนในเมืองผสมปนเปไปกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายและเสียงของการต่อสู้แห่งการเอาชีวิตรอด หากมีเทพเซียนผู้เหาะเหินเดินอากาศกำลังเฝ้ามอง ต้องเห็นบ้านเรือนและตัวอาคารกำลังถูกไฟลุกไหม้ ด้านล่างยังเห็นสัตว์ร้ายวิ่งไล่ล่าผู้คน มิหนำซ้ำโลหิตกับกองศพนับไม่ถ้วนยังเกลื่อนไปทั่วเมืองร่มไม้..คาดว่าไม่ถึงเช้า เมืองร่มไม้คงพินาศสิ้นไร้ผู้คนมีชีวิต
     .     .     .
     กลับมาทางด้านชุนผู้สร้างบ้านเรียบง่ายหลังหนึ่งเสร็จ..โดยไม่รู้ว่าโลกภายนอกได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ การเปลี่ยนแปลงนั้นเริ่มจากเมืองร่มไม้และจะแพร่กระจายไปทั้งทวีปหรืออาจะทั่วดาวเคราะห์ ซึ่งสาเหตุเกิดจากคุณชายสามนำซากร่างหมาป่าขนม่วงที่ชุนฆ่ากลับไปยังเมืองร่มไม้
     "เจ้าสร้างบ้านหลังหนึ่งเสร็จในเวลาไม่ถึงวัน ทั้งยังกินผลไม้ไม่หยุดปาก ข้าลองกินผลไม้ตามเจ้าแล้วปรากฏว่ามันกินได้ปกติไม่มีพิษสักต้น เจ้าทำได้ยังไงช่วยบอกข้าที" หญิงสาวกล่าวถามชุนต่อหน้าราวกับว่าจะเค้นคำตอบให้ได้อย่างไรอย่างนั้น
     "เฮ้ออออ! หญิงสาวผู้งดงาม..เจ้ากล่าวถามข้ามาทั้งวันคราวนี้ถึงกับเค้นคำตอบจากข้า ไม่ใช่ว่าคืนนี้เจ้าจะนอนบ้านพักข้าด้วยหรอกนะ ขืนเป็นเช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าเราคงเป็นสามีภรรยากัน" ชุนกล่าวประชดกับการกระทำของหญิงสาวจนเธอหน้าขึ้นสี
     "สามีภรรยาบรรพบุรุษเจ้าสิ ข้าแค่คิดตามเจ้าไม่ได้หลงใหลเจ้าเสียหน่อย"
     "งั้นเลิกตามข้าเสียที ข้ารู้สึกว่ายิ่งมีเจ้าอยู่ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล..หญิงสาวผู้ไร้จุดหมายตามข้ามาทั้งวัน ชื่อก็ยังไม่รู้ไม่ต้องคิดถึงภูมิหลัง" ชุนกล่าวน้ำเสียงยียวนกวนประสาท สีหน้าท่าทางยังเป็นไปในทางเดียวกับน้ำเสียง เล่นเอาหญิงสาวพูดไม่ออก
     ชุนเห็นว่าหญิงสาวเงียบ เขาคิดว่าคงจะไล่หญิงสาวไปได้ แต่เขาลืมคิดไปว่าบางคำไปกระตุกใจหญิงสาวเข้า
     "ได้ข้าบอกเจ้าก็ได้ว่าข้าชื่อ หลิวอวี่ไป่ หลิวคือแซ่ อวี่มาจากคำว่า 'ขนนก' ส่วนไป่มาจากคำว่า 'สีขาว'..."
     ขณะหลิวอวี่ไป่กำลังจะกล่าวต่อ ชุนพลันกล่าวแทรกขึ้นมา
     "อืมมมมมมมมม..งั้นข้าเรียกเจ้าว่า หลิวน้อย คงไม่ว่าอะไรนะ และข้ามีนามว่า 'ชุน'..เอาละบอกเจ้าไปแล้วคงไม่ยุ่งวุ่นวายกับข้าอีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่"
     คำกล่าวของชุนเหมือนต้องการไล่ให้หลิวอวี่ไป่ไปให้พ้นๆ แต่ดูเหมือนนางนั้นได้เริ่มกล่าวถามชุนอย่างจริงจังเสียแล้ว
     "ดีๆ ชุน ขอเข้าเรื่องตรงๆ เจ้าไม่ได้เกิดบนดาวเคราะห์ดวงนี้ใช่หรือไม่"
     "ใช่" ชุนตอบหน้านิ่ง เขาไม่เข้าใจว่าหลิวอวี่ไป่ต้องการจะสื่ออะไร
     "งั้นขอถามต่อว่าเหตุผลอะไรเราถึงคุยภาษาเดียวกัน และคำว่านามกับคำว่าชื่อนั่นอีกเหมือนเจ้าอยู่บนดวงดาวบางดวงมาเนิ่นนาน น่าแปลกตัวเจ้าไม่มีพลังปราณอยู่ในกายแม้แต่น้อย"
     ได้ฟังหลิวอวี่ไป่ ชุนจึงคิดตาม เขาจึงนึกเรื่องหนึ่งที่เขาสงสัยแต่ลืมเลือนมันไป..ก็คือเรื่องภาษา ยิ่งคิดเท่าไหร่ทุกอย่างยิ่งกระจ่างชัดในใจ เขารู้ทันทีว่าหลิวอวี่ไป่มาจากดาวดวงอื่นและมันดูแปลกไม่น้อย เพราะนางนั้นอ่อนแอ ทำยังไงถึงมายังดาวเคราะห์ดวงนี้ได้
     "เจ้าน่ะ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าและจะมาถามข้าทำไมให้มากความ ไปได้แล้วไป" ชุนกล่าวไล่หลิวอวี่ไป่ เพราะเดิมทีเขาไม่ต้องการเอาอะไรมาใส่หัว
     "ไม่ไป ข้าจะอยู่กับเจ้านี่แหละ" หลิวอวี่ไป่ยืนกราน พอเป็นแบบนั้นชุนจึงเลือกไม่พูดคุยกับนางต่อ
     "ได้ๆๆ ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ..ถึงอย่างไรไม่ว่าเจ้าหรือข้าก็เป็นดุจเดียวกับมนุษย์" ชุนหันหลังให้หลิวอวี่ไป่ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน เขากลัวว่าขืนพูดอะไรมากไป..จะไม่ใช่ได้รับผลกระทบ ยังอาจพบเจอปัญหาระหว่างฝึกฝนเรกิของเขา
     "ดุจเดียวกับมนุษย์รึ มีแต่เจ้าคนโง่เช่นเจ้ากล้ากล่าวเช่นนั้น..คอยดูเถอะข้าจะทำตามอำเภอใจให้เจ้ารำคาญกันตายไปข้างจนกว่าจะยอมคุยดีๆกับข้า" หลิวอวี่ไป่ตะโกนเสียงดังลั่นพลางกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ ก่อนวิ่งตามชุนเข้าไปในบ้าน