ย้ายร่างไปโลกนารูโตะและ​สาวๆยอมศิโรราบ​

"หืม? ไม่สิ ทำไมเจ้าถึงมีพลังของฮาโกโรโมะ? เจ้าจะเป็น...?" สีหน้าของคางุยะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เธอสัมผัสได้ถึงพลังของฮาโกโรโมะ ลูกชายคนโตของเธอ ที่แผ่ออกมาจากบุคคลตรงหน้า!

"ฮ่าๆ ดูเหมือนว่าการที่ข้าครอบครองจักระของอาชูระและอินทรา จะทำให้คางุยะเข้าใจผิดคิดว่าข้าคือร่างจุติของเซียนหกวิถี"

ดวงตาของโอบิโตะเหลือบมองไปรอบๆ และเขาก็รู้แล้วว่าคางุยะกำลังคิดอะไรอยู่

เขารีบแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้เจอแม่มานานแล้ว วิ่งเข้าไปหาคางุยะ โอสึสึกิในไม่กี่ก้าว แล้วโผเข้ากอดเธอแน่น พร้อมกับเอาหัวถูไปกับหน้าอกใหญ่โตของเธอ!

สัมผัสบั้นท้ายอวบอิ่มของเธอ

"แม่ครับ ผมคิดถึงแม่มาก! ผมต้องพาแม่ออกไปจากที่นี่ให้ได้!!!"

"เจ้า...เจ้าคือฮาโกโรโมะจริงหรือ? ลูกของข้า?" เจ้าหญิงคางุยะมองชายหนุ่มด้วยความไม่เชื่อ ใบหน้าขาวผ่องของนางสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

โอบิโตะโผเข้ากอดคางุยะอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกถึงความนุ่มนวลอย่างน่าอัศจรรย์ของหน้าอกเธอที่แนบชิดกับแก้มของเขา

โอบิโตะได้ดื่มด่ำกับอ้อมกอดอันแสนงดงามของคางุยะ ร่างกายของเธอนุ่มนวลและอบอุ่น ส่งกลิ่นหอมหวานจางๆ โดยเฉพาะหน้าอกอวบอิ่มของเธอที่ทำให้โอบิโตะไม่อยากจากไป

โอบิโตะพยักหน้า จากนั้นก็ซบหน้าลงในอ้อมกอดอันอ่อนโยนของคางุยะ สัมผัสได้ถึงเนินนุ่มนิ่มที่แนบชิดกับแก้มของเขา “แม่ครับ นี่แม่จริงๆ เหรอครับ ผมตามหาแม่มานานแล้ว!”

เจ้าหญิงคางุยะอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา เธอค่อยๆ ลูบผมของโอบิโตะ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน “ลูกรัก... ฉันคิดว่าเจ้าจะไม่กลับมาหาฉันอีกแล้ว...”

โอบิโตะแสร้งทำเป็นสะอื้นเบาๆ แต่ในใจเขากำลังวางแผนว่าจะใช้โอกาสนี้อย่างไรเพื่อเอาชนะใจคางุยะ

คางุยะโอบกอดโอบิโตะไว้ในอ้อมแขน น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและเสียงหัวใจของลูกชาย และความสุขที่ได้เขากลับมาก็เติมเต็มเธอ “ฮาโกโรโมะ ลูกรัก… แม่นึกว่าลูกจะไม่ได้กลับมาหาแม่อีกแล้ว…”

"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว!" โอบิโตะแสร้งทำเป็นตื่นเต้นสุดๆ "ผมจะไปช่วยแม่แน่นอน!"

คางุยะพยักหน้าซ้ำๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจและความรู้สึกขอบคุณ เธอไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่อ้างว่าเป็นลูกชายของเธอนั้นมีเจตนาแอบแฝงอยู่

ขณะที่โอบิโตะกำลังเพลิดเพลินกับการกอดคางุยะ มือของเขาก็เริ่มล่วงล้ำเข้าไปในอ้อมกอดของคางุยะ

เขาค่อยๆ ลูบไล้บั้นท้ายที่ได้รูปของคางุยะอย่างไม่ใส่ใจ และบางครั้งก็แตะบริเวณต้นขาด้านในของเธอด้วย

แม้จะถูกละเมิดสิทธิส่วนบุคคล คางุยะก็ดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงการกระทำนั้นเลย เธอยังคงจมอยู่กับความสุขที่ได้กลับมาพบกับลูกชายอีกครั้ง

“แม่ครับ แม่ต้องทนทุกข์ทรมานมามากเหลือเกินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” โอบิโตะเช็ดน้ำตาพลางแสร้งทำเป็นจริงใจ “รอจนกว่าผมจะพาแม่ออกไปจากที่นี่ แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”

…………

โอบิโตะเอาหัวถูไปกับอกของคางุยะ เลียเต้านมขนาดใหญ่ของเธอด้วยลิ้น และนวดคลึงบั้นท้ายอวบอิ่มของเธอใต้เสื้อคลุมสีขาว

เจ้าหญิงคางุยะลูบศีรษะลูกชายด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอดีใจเหลือเกิน ลูกชายของเธอมาถึงแล้วในที่สุด

เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชาย เธอจึงเดาว่าเขาหิว และรีบดึงเสื้อผ้าเปิดออกเพื่อเผยให้เห็นหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอ เพื่อให้นมลูกได้

เมื่อโอบิโตะรู้สึกถึงสัมผัสอันอ่อนโยนที่แก้มทั้งสองข้าง เขาก็รู้สึกทึ่งกับความยืดหยุ่นอันเหลือเชื่อของเนินแก้มขนาดใหญ่ทั้งสองข้างนี้

เขาจงใจเพิ่มแรงกดในการถู พร้อมกับกัดหัวนมเบาๆ ด้วยริมฝีปาก และใช้ลิ้นวนรอบหัวนม

มือของเขายังคงนวดคลึงบั้นท้ายอวบอิ่มของคางุยะอย่างไม่หยุดหย่อน และเขาสัมผัสได้ถึงความอวบอิ่มของเนื้อหนังของเธอแม้จะสวมเสื้อคลุมสีขาวอยู่ก็ตาม

คางุยะตกใจกับการกระทำกะทันหันของลูกชาย แต่เธอก็ลดความระแวงลงเมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของโอบิโตะ

เธอค่อยๆ ลูบผมของโอบิโตะเบาๆ พลางคิดว่าลูกชายของเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่เสียที

"เฟเธอร์ โรบ ฉันเหงาเหลือเกิน ทำไมคุณไม่มาหาฉันนานแล้ว..."

"แม่ครับ ผมไม่โทษแม่เลยสักนิด"

โอบิโตะพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่ในขณะเดียวกันก็เพิ่มแรงกดที่มือ ทำให้คางุยะส่งเสียงครางเบาๆ ออกมา

คางุยะหน้าแดงและรีบผลักโอบิโตะออกไป “ฮาโกโรโมะ หิวหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันไปหาอะไรให้กิน” เธอกล่าวพลางลุกขึ้น

โอบิโตะไม่ยอมปล่อย เขาคว้าเอวของคางุยะไว้ ซุกหน้าลงระหว่างอกของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจว่า "ผมไม่อยากกินอะไรอีกแล้ว ผมแค่อยากดื่มนมแม่!"

คางูยะทั้งดีใจและเขินอายเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอคิดว่าโอบิโตะคงหิวและอยากให้นม เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำ แต่แล้วก็ดึงเสื้อผ้าออก เผยให้เห็นหน้าอกขาวเนียนอวบอิ่ม

"เอาล่ะ ฮาโกโรโมะ กินช้าๆ หน่อย" คางุยะใช้มือประคองหน้าอกอวบอิ่มของเธอและมองโอบิโตะด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความรัก

โอบิโตะรีบเอาหัวนมสีชมพูเข้าปากแล้วเริ่มดูดเบาๆ ส่วนมืออีกข้างของเขากลับนวดคลึงเต้านมอีกข้างของคางุยะอย่างไม่หยุดหย่อน เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกที่มันเปลี่ยนรูปทรงในมือของเขา

"อืม..." โอบิโตะนอนอยู่บนตักของคางุยะ ดูดนมจากอกของเธอ คางุยะซึ่งเปี่ยมล้นด้วยความรักของแม่ มองดูด้วยสีหน้าอ่อนโยน

ซู้ด! ซู้ด!

โอบิโตะนอนอย่างสบายบนตักนุ่มๆ ของคางุยะ ดูดนมจากเต้าของเธอ น้ำนมรสหวานอมเปรี้ยวไหลเข้าปากเขา ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

แล้วคางุยะล่ะ?

แม่ผู้ให้กำเนิดที่ยิ่งใหญ่คนนี้กำลังประสบกับภาวะที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักของแม่ในขณะนี้

เธอค่อยๆ ลูบผมสีดำของโอบิโตะอย่างอ่อนโยน ปล่อยให้เขาได้ลิ้มรสน้ำนมจากอกของเธออย่างเต็มที่

ในสายตาของเธอ โอบิโตะจะเป็นเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาและน่ารักเสมอไป

"กินช้าๆ นะ ฮาโกโรโมะ" คางุยะปลอบโยนอย่างอ่อนโยน "ไม่มีใครจะแย่งมันไปจากนายหรอก"

โอบิโตะดูดและกัดเบาๆ ที่หัวนมของคางุยะ กระตุ้นให้เต้านมของเธอผลิตน้ำนมมากขึ้น มืออีกข้างของเขาก็อยู่ไม่สุขเช่นกัน นวดเต้านมอีกข้างของคางุยะ สัมผัสเนื้อสัมผัสที่เนียนนุ่มและยืดหยุ่นในมือของเขา

ใบหน้าของคางุยะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ และหายใจถี่ขึ้น

ความรู้สึกสุขสมจากหัวนมของเธอเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองรับไม่ไหวแล้ว

แต่เธอยังคงยิ้มอย่างอบอุ่น ปล่อยให้โอบิโตะทำตามใจชอบ

โอบิโตะหัวเราะเบาๆ ในใจ แต่ภายนอกยังคงสงบนิ่ง เขาเพิ่มแรงดูดและกัดให้มากขึ้น แม้กระทั่งจงใจทำเสียง "ฉ่า" ขณะที่การกระทำของเขายิ่งไร้การควบคุมมากขึ้น

"คุณแม่ครับ นมของคุณอร่อยจังเลย!" โอบิโตะเงยหน้าขึ้นและพูดอย่างใสซื่อ "ผมอยากกินอีกครับ!"

คางุยะแทบจะต้านทานความสุขที่มาจากหน้าอกของเธอไม่ได้อยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อเห็นใบหน้าไร้เดียงสาของลูกชาย

เธอเม้มริมฝีปากล่างและพยักหน้า “ตกลง... ยูอี้จะกินอะไรก็ได้ตามใจชอบ...”

ด้วยความดีใจอย่างสุดขีด โอบิโตะก้มศีรษะลงอีกครั้งและซุกหน้าลงระหว่างหน้าอกของเธอ พร้อมกับกินอย่างตะกละตะกลามต่อไป

ฟันค่อยๆ ขบกัดหัวนมเบาๆ ลิ้นเลื้อยวนรอบลานนมอย่างชำนาญ และมือทั้งสองข้างนวดเนื้อเต้านมอย่างแรง ทำให้น้ำนมไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลลงมาตามจมูกของคางุยะขณะที่เธอหายใจแผ่วเบา ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ