ปลุกความสามารถในการควบคุมสัตว์ร้ายระดับ SS ขึ้นมา

สามสิบนาทีผ่านไป กู่เทียนเดินออกมาพร้อมกับจี้กัง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนุกสนานราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมานาน ขณะที่อีกด้านหนึ่ง อู๋ซวงกำลังถูกเหลียงอวี้เฟิงและซูเหม่ยหลินป้อนขนมอย่างเอาอกเอาใจ

กู่เทียนกล่าวคำลาจี้กัง ก่อนจะเดินไปหาอู๋ซวงพร้อมพูดขึ้น "ไปที่โดมมิติกันเถอะ"

อู๋ซวงเงยหน้าขึ้นจากขนมก่อนจะพยักหน้า "ได้เลย!"

หลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็ออกเดินทางไปยังโดมมิติ สถานที่ที่รวบรวมประตูมิติลับของมหาวิทยาลัยจักรพรรดิสัตว์ร้ายเอาไว้

เมื่อเดินเข้าไปข้างใน ข้างในนั้นแถมจะไม่มีคนเลย ก่อนที่พวกเขาตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ซึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ กู่เทียนเดินเข้าไปก่อนจะถามขึ้น "มีอาณาจักรลับไหนที่พวกผมสามารถเข้าไปได้บ้างครับ?"

พนักงานหญิงที่ถูกถามไม่ได้แสดงอาการสนใจเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังดูรายการตลกบางอย่างบนโทรศัพท์ของตัวเอง และเพียงแค่ตอบแบบส่ง ๆ ว่า "มีตาไหม กฎก็เขียนอยู่ อยากเข้าที่ไหนก็เข้าไปเลย ชิ เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักคำว่ามารยาทกันเลยงั้นเหรอ"

กู่เทียนยิ้ม ก่อนจะกดหยุดวิดีโอที่เขาแอบบันทึกเอาไว้แล้วพูดขึ้นเบา ๆ "ขอบคุณ" จากนั้นเขาก็เดินจากไปทันที

อู๋ซวงที่เห็นท่าทางของพนักงานหญิงทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันทีที่เธอหันมาเห็นอู๋ซวง เธอกลับรีบจัดทรงผมและยิ้มออกมาอย่างสดใส "สุดหล่อ มีอะไรให้พี่สาวช่วยงั้นเหรอ?"

อู๋ซวงยิ้มเล็กน้อย "ช่วยอธิบายกฎของที่นี่ให้ฉันฟังหน่อยสิ"

พนักงานหญิงยิ้มก่อนจะตอบ "ที่นี่ประตูมิติมีตั้งแต่ระดับทองขึ้นไปเท่านั้น และเป็นอาณาจักรลับประเภทรีเซ็ต ทุก ๆ เที่ยงคืน อาณาจักรลับจะกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ นักเรียนที่ต้องการเข้าไปจะต้องใช้แต้มมหาวิทยาลัยเป็นค่าธรรมเนียม และเมื่อทำการสำรวจอาณาจักรลับ 75% ของทรัพยากรที่เก็บมาได้จะถูกเก็บโดยทางมหาวิทยาลัย"

อู๋ซวงถึงกับนิ่งไป "75% เลยงั้นเหรอ!?"

พนักงานหญิงพยักหน้า "แน่นอนสิจ๊ะ แต่ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้จะเอาฟรี ๆ พวกเราจะซื้อทรัพยากรเหล่านั้นในราคาที่ต่ำกว่า 50% ของราคาตลาด"

อู๋ซวงกัดฟันแน่น "บ้าไปแล้ว! ใครเป็นคนคิดกฎบ้านี่ขึ้นมากัน!?"

ในขณะที่อู๋ซวงกำลังคุยกับพนักงานหญิง กู่เทียนก็เดินเข้าไปในประตูมิติระดับแพลทินัมโดยไม่รอใคร

แต้มมหาวิทยาลัยของกู่เทียนถูกหักไปห้าหมื่นแต้มในทันที แต่กู่เทียนไม่สนใจแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้เขาได้ถามเรื่องกฎของอาณาจักรลับจากจี้กังแล้ว และเขารู้ว่ามีกฎอะไรบ้าง แต่คำถามคือ เขาจะทำตามไหม? แน่นอนว่าไม่แน่นอน

กู่เทียนปรากฏตัวขึ้นกลางป่าขนาดใหญ่ทันที สายลมพัดผ่านต้นไม้สูงตระหง่าน กลิ่นอายของสัตว์ร้ายลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะคุกเข่าลงและแตะมือกับพื้นเพื่อลองใช้พลังของรากแห่งความโกลาหล

พลังวิญญาณสีดำไหลเวียนออกมาจากร่างของกู่เทียน แผ่ซ่านไปทั่วป่า ต้นไม้ทุกต้นราวกับมีชีวิต เถาวัลย์ที่เคยสงบนิ่งบิดเกลียวและพุ่งทะยานขึ้นจากพื้น รากไม้ขยายตัวและแทงทะลุพื้นดิน ทุกสิ่งทุกอย่างภายในอาณาจักรลับแห่งนี้ล้วนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของกู่เทียนแล้ว

"สุดยอดไปเลย" เสียงของกู่เทียนแผ่วเบาแต่ทรงอำนาจ ทันใดนั้น ต้นไม้ทุกต้นแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธสังหาร

รากไม้จำนวนมากพุ่งออกมาแทงทะลุร่างของสัตว์ร้ายที่เคลื่อนไหวอยู่ทั่วป่า เถาวัลย์หนามบิดตัวเป็นวงล้อมจับขาของสัตว์ร้ายไม่ให้หนีไปได้ กิ่งไม้ที่แหลมคมแปรสภาพเป็นใบมีดเฉือนคอเหยื่อของมัน สัตว์ร้ายทุกตัวในอาณาจักรลับนี้ถูกสังหารภายในพริบตา

ไม่ถึง 20 วินาที อาณาจักรลับแห่งนี้ก็ว่างเปล่า

กู่เทียนสะบัดมือเล็กน้อย ซากของสัตว์ร้ายทั้งหมดพร้อมทรัพยากรที่ได้จากอาณาจักรลับนี้ถูกดูดกลืนเข้าสู่พื้นที่จิตวิญญาณของเขาทันที เขาไม่ได้เสียเวลาตรวจสอบผลงานของตัวเองแม้แต่น้อย เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็เดินออกจากประตูมิติและก้าวเข้าไปในอาณาจักรลับแห่งใหม่ทันที

บานที่ 1

บานที่ 2

…….

…….

…….

บานที่ 7

…….

…….

บานที่ 10

ภายในเวลาสั้น ๆ ไม่ถึง 5 นาที กู่เทียนสามารถเคลียร์อาณาจักรลับระดับแพลทินัมได้ถึง 10 บาน ผลลัพธ์คือสัตว์ร้ายของเขาทุกตัวของเขากำลังดูดกลืนซากศพที่เขาล่าไปให้ในพื้นที่จิตวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่งทำให้ สัตว์ร้ายทุกตัวของกู่เทียนเลื่อนขึ้นสู่ ระดับมรกต ยกเว้นต้นไม้แห่งความโกลาหล ที่เขาตั้งชื่อเล่นของมันว่า ไอออน

ต้นไม้แห่งความโกลาหลจะมีอัตราการเติบโตที่บ้าคลั่ง เนื่องจากต้นไม้แห่งความโกลาหลสามารถ ดูดซับพลังจากสิ่งมีชีวิตโดยตรง ทำให้มันเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่สัตว์ร้ายตัวอื่น ๆ ต้องดูดซับพลังงานและเปลี่ยนรูปแบบให้มันเป็นรูปแบบเฉพาะถึงจะดูดกลืนได้ แต่ว่าในตอนนี้ต้นไม้แห่งความโกลาหลอยู่ใน ระดับทองระดับกลาง แล้ว

ขณะเดียวกัน อู๋ซวงเดินเข้ามาหากู่เทียน สีหน้าของเขาดูไม่พอใจเล็กน้อย "นายเข้าไปไม่รอกันเลยงั้นเหรอ?"

กู่เทียนยักไหล่ก่อนจะพูดขึ้น “นายช้าเองต่างหาก” ก่อนจะเดินเข้าไปในประตูมิติระดับมรกตทันที

"เดี๋ยวก่อน! นั่นมันประตูมิติระดับมรกต!"

อู๋ซวงตะโกนออกมา แต่กู่เทียนก็ได้ก้าวเข้าไปเรียบร้อยแล้ว อู๋ซวงยืนนิ่งอยู่ประมาณสิบวินาทีก่อนจะกัดฟันกระโดดตามเข้าไป หญิงสาวอีกสองคนมองหน้ากันก่อนจะรีบตามอู๋ซวงเข้าไปเช่นกัน

เมื่อพวกเธอก้าวเข้าสู่อาณาจักรลับ สิ่งที่เห็นทำให้พวกเขา 3 คนพูดไม่ออก

รากไม้ขนาดมหึมาพุ่งออกมาจากพื้นดิน แทงทะลุร่างของสัตว์ร้ายทุกตัวภายในอาณาจักร ทุกการโจมตีของรากไม้เหล่านั้นพุ่งไปที่จุดตายของสัตว์ร้ายโดยตรง ทำให้การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็สามารถสังหารสัตว์ร้ายได้เลย เสียงกรีดร้องของสัตว์ร้ายดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ แต่ทุกเสียงค่อย ๆ เงียบลงเมื่อร่างของพวกมันถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า อู๋ซวงพยายามมองหากู่เทียนด้วยความเป็นห่วง แต่ทันใดนั้น เสียงคำรามอันทรงพลังดังขึ้น

"กรร! กรรรรรรร!"

เสียงนั้นดังจนพื้นดินสั่นสะเทือน มันเป็นเสียงของ หมูป่าสงคราม หนึ่งในสัตว์ร้ายระดับสูงของอาณาจักรลับระดับมรกต มันมีพละกำลังอันมหาศาล และเกราะของมันแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานการโจมตีของสัตว์ร้ายระดับเดียวกัน

อู๋ซวงและสองสาวรีบพุ่งตรงไปยังจุดกำเนิดของเสียง พวกเขาเห็นกู่เทียนลอยอยู่เหนือพื้น ด้านล่างคือร่างของหมูป่าสงครามที่กำลังดิ้นรนสุดชีวิต เถาวัลย์สีดำที่เปล่งพลังงานแห่งความตาย พันรอบร่างของมัน กู่เทียนมองมันด้วยสายตาเรียบเฉย

เพียงพริบตาเดียว รากไม้ขนาดมหึมาแทงทะลุร่างของมันไปถึงหัวใจ เสียงคำรามสุดท้ายของมันเงียบลงทันที ก่อนที่ ร่างของสัตว์ร้ายทั้งหมดหายไปในความว่างเปล่าเหมือนเดิม พร้อมกับกู่เทียนที่ บินจากไปทันที

อู๋ซวงมองไปที่กู่เทียนที่บินจากไป ร่างของอีกฝ่ายเคลื่อนที่ผ่านอากาศอย่างอิสระ ก่อนที่อู๋ซวงจะถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้น "ระบบ ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ถ้าฉันต้องสู้กับกู่เทียนในตอนนี้ แกคิดว่าใครจะชนะ?"

ระบบตอบกลับทันที [ก็โฮสต์ไง]

อู๋ซวงเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "แกตลกรึไง?"

เสียงของระบบเปลี่ยนเป็นเย็นชา [โฮสต์ใจเย็นสิ ผมหมายถึงว่า... ถ้าโฮสต์มีตัวเองสัก 1,513,648 คน ก็น่าจะพอชนะได้แบบเฉียดฉิว]

อู๋ซวงถึงกับนิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ระบบตอบ [ความจริงมันยังห่างกว่านั้น และในอาทิตย์หน้า ระดับพลังของโฮสต์และกู่เทียนอาจจะอยู่กันคนละโลกเลยก็ได้ ถ้าโฮสต์ยังคงเที่ยวเล่น หยอกล้อกับสาวงามทุกวันอยู่แบบนี้]

อู๋ซวงแสยะยิ้มพร้อมรวบผมสีดำของเขาขึ้นแล้วมัดมันเอาไว้ให้เป็นทรงผมหางม้าก่อนจะพูดขึ้น "สมกับเป็นตัวร้ายหลัก จริงๆ……"

เหลียงอวี้เฟิงและซูเหม่ยหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางของอู๋ซวงก็อดไม่ได้ที่จะจ้องเขาด้วยความหลงใหล พร้อมหน้าแดงเล็กน้อย ออร่าของอู๋ซวงในตอนนี้ช่างดูทรงพลังและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน และที่สำคัญอู๋ซวงดูหล่อและเท่มาก

อู๋ซวงหันไปหาหญิงสาวทั้งสองก่อนจะเอ่ยขึ้น "พี่สาวทั้งสอง พวกเราไปกันเถอะ พวกเราเองก็เป็นตัวละครหลักเหมือนกันนะ"

กู่เทียนยังคงเข้าออกอาณาจักรลับทีละบาน ๆ นักเรียนบางคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ คนทั่วไปที่เข้าสู่อาณาจักรลับมักจะอยู่ข้างในเป็นเวลานานเพื่อเก็บทรัพยากรให้ได้มากที่สุด แต่นี่กู่เทียนเข้าออกอย่างกับว่าเขาแค่มาเดินเล่น

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาด้วยความสงสัย "น้องชาย นายเข้าออกอาณาจักรลับแบบนั้นไม่กลัวเสียแต้มไปฟรี ๆ เหรอ?"

กู่เทียนยิ้มก่อนจะตอบ "ผมได้รับการว่าจ้างให้ไปสำรวจอาณาจักรลับแล้วเขียนแผนที่นะครับ"

ชายที่ถามพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อ้อ โอเค ขอให้โชคดี"

ขณะเดียวกัน อู๋ซวงก็เดินเข้าไปในประตูมิติระดับทอง พร้อมกับเหลียงอวี้เฟิงและซูเหม่ยหลิน กู่เทียนเองก็เข้าไปในประตูมิติระดับมรกตอีกบาน