ภายในลูกบอลดินที่ทรุดโทรม เสียงหอบหายใจหนักของอู๋เวินดังก้องในความเงียบ ร่างของเขานั่งพิงกำแพงดินที่แตกร้าว พร้อมกับสั่นสะเทือนเรื่อยๆ จากการโจมตีจากภายนอก เลือดสีแดงดำไหลทะลักออกจากปากของเขา เขากระอักเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้นเอง เสียงแหบที่ไม่ใช่ของเขาดังขึ้นในหัว
[โฮสต์... ท่านจะตาย]
อู๋เวินหอบหายใจแรง ดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะกัดฟัน ตะคอกเสียงดังลั่นออกมา
“ขยะ... หุบปากซะ...” เขาสบถเหมือนอย่างฆ่าเจ้าของเสียงให้ตาย “เจ้า... เจ้าแอบช่วยมันยึดร่างของลูกข้าไป!”
เสียงของเขาก้องสะท้อนไปทั่วทั้งโดมดิน เย่หลินที่อยู่ไม่ไกลถึงกับชะงัก ก่อนจะหันมามองอย่างแปลกใจ
[ข้าไม่ได้…..]
“เจ้าช่วยมัน!” อู๋เวินคำรามเสียงสะบั้น “เจ้าปกปิดวิญญาณมันจากการตรวจสอบของข้า! เจ้าปล่อยให้มันเข้ามาในร่างของลูกข้า!”
[ข้าขอโทษ... ข้าไม่มีทางเลือกจริงๆ ...แต่ว่าบรรพบุรุษของตระกูลอู๋จะช่วยท่านได้แน่นอน!]
“หึ…หุบปาก… งูพิษก็ยังเป็นงูพิษอยู่วันยังค่ำ” อู๋เวินถ่มน้ำลายลงพื้น แม้เลือดจะยังไหลไม่หยุดจากปากเขา
เย่หลินเดินเข้ามาเงียบๆ พร้อมดาบในมือ คมดาบอันเย็นเฉียบแตะลงที่คอของอู๋เวินพอดี ดวงตาของเขาไร้ความลังเลใดๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“เจ้ามีอะไรจะสั่งเสียหรือเปล่า?”
เสียง ตูม! ตูม! ตูม! จากภายนอกดังเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับนรกกำลังพยายามทะลวงผ่านกำแพงโลก อู๋เวินลืมตาขึ้นช้าๆ สีหน้าของเขาสลักด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าและหอบ
“ข้ามีหนึ่งคำขอ... จะทำหรือไม่ทำก็เรื่องของเจ้า”
เย่หลินไม่ตอบ แต่ยังคงจับดาบแน่น ฟังต่อด้วยสีหน้าทึบแสง
“ช่วย… ฆ่า… อู๋จ้าวให้ข้าที”
เย่หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่ายังไง?”
“อู๋จ้าว...” อู๋เวินพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ “ไม่สิ… ตอนนี้เขา…. ไม่ใช่อู๋จ้าวแล้ว... มันมีสุนัขบางตัวได้ยึดร่างของลูกชายข้าไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน และหลังจากที่มันถูกอาจารย์ของเจ้าฆ่า มันก็น่าจะได้ไปเกิดใหม่ที่ราชวงศ์อีกาทองคำ”
เย่หลินหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะทำเป็นไม่รู้เรื่องของอู๋จ้าวและถามคำถามกลับไป
“เจ้าหมายความว่า...มันยังไม่ตาย”
อู๋เวินพยักหน้า น้ำเสียงแห่งความเจ็บปวดดังขึ้น
“ใช่… ใช่แล้วไอ้คนที่ทำลายชีวิตของข้า... และเจ้า... มันยังไม่ตาย และมันกำลังจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในโลกเบื้องบน แต่… แต่ว่าพลังที่ทำให้มันแข็งแกร่งพอ… ที่จะทำลายทั้งชีวิตของเจ้าและข้าได้หายไปจากตัวมันแล้วและมาอยู่กับ…”
ตูมมมมมม!!!
ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ลูกบอลดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงระเบิดปะทุจนกำแพงดินระเบิดออกจากด้านข้าง ดาบสีเงินฟ้าแทงเข้ามาในพริบตา โดยมันเล็งตรงไปเย่หลิน
ฉึก!
เสียงดาบแทงทะลุร่างกายดังก้องขึ้น แต่ไม่ใช่ร่างของเย่หลินที่ถูกแทง
เลือดสีแดงสดไหลอาบคมดาบ ก่อนที่ทุกคนจะเห็นร่างของอู๋เวินยืนขวางระหว่างดาบของซุยอี้และเย่หลินเอาไว้ เขาใช้ร่างกายตัวเองเข้ามารับดาบนั้นไว้เต็มๆ เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกจากแผลบนหน้าอก
เย่หลินอุทานออกมาเบาๆ “อู๋เวิน...!”
“ฮะ... ข้า...” อู๋เวินหัวเราะเบาๆ ทั้งที่เลือดบนหน้าอกของเขาไหลออกมาไม่หยุด “ข้าไม่ได้อยากขอโทษอะไรเจ้าหรอกนะ... เพราะข้ารู้... ว่าสิ่งที่ข้าเคยทำไว้... มันไม่มีทางได้รับการอภัยได้อยู่แล้ว...”
เขายังคงจ้องมองดวงตาของซุยอี้ด้วยสายตาแห่งความสุข “แต่…อย่างน้อย... นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าพอจะทำให้ได้...”
เสียงของเขาขาดหายไปกลางประโยค ก่อนที่ร่างจะทรุดลงพร้อมกับเสียงคำรามดังลั่น
“ย๊าาาาาาาาาาา!!!”
ตูม! ตูม! ตูม!! ตูมมมม ตูมมมมม!!
พื้นดินรอบตัวทรุดตัวลงเป็นหลุมลึก ลาวาอันร้อนระอุผุดขึ้นจากผืนดินเหมือนภูเขาไฟระเบิด พลังไหลย้อนกลับสู่เวหาจนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท
ลูกบอลที่สร้างจากดินของเขาเองก็แตกเป็นชิ้นๆ พื้นดินเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงสะเทือนทำให้พื้นยุบตัวลงเป็นวงกว้าง ผนังดินแตกกระจาย เศษหินดินปลิวว่อนกลางอากาศ บดบังทุกสายตา
เย่หลินยืนอยู่ท่ามกลางหมอกฝุ่น มองร่างของชายที่เขาเคยเกลียดชังที่สุด... แต่ในครั้งนี้เขากลับยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเขา
ซุยอี้ที่เห็นสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้ ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดาบในมือนางเปล่งประกายแสงสีขาวพร้อมจะตัดร่างของอู๋เวินให้ขาดเป็นสองท่อน
แต่ก่อนที่คมดาบจะผ่าร่างของเขาออก อู๋เวินกลับยกมือขึ้นคว้าคมดาบเอาไว้พร้อมใช้ดินเหนียวรั้งคมดาบนั้นเอาไว้ เลือดสีแดงสดๆ ไหลออกจากฝ่ามือที่จับคมดาบแน่นจนมือของเขาแทบขาด
เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างกับคนบ้า ดวงตาเปล่งแสงสีดำทมิฬ
"ใจเย็นหน่อยสิ... สาวน้อย"
เสียงของเขาดูเหมือนจะติดเล่นแต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ราวกับไม่สนใจความตายที่กำลังจะมาเยือน
ในจังหวะเดียวกัน เย่หลินก็กระโจนออกจากจุดเดิมหวังจะหลบหนี แต่ก่อนที่เขาจะทันไปไกล ร่างหนึ่งในชุดสีชมพูตัดแดงก็โผล่มาขวางหน้าเขาไว้ นางคือ ซุยซาน องค์หญิงลำดับที่สาม ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวด้วยเสียงเบาๆ และเต็มไปด้วยเสน่ห์
"จะรีบไปไหน? วิญญาณของคนในตระกูลเย่ยังติดคำสาปของข้าอยู่นะ ถ้าเจ้าไม่อยากให้พวกเขาตาย ก็จงมอบตัวมาซะ! เด็กดี!"
ทันใดนั้น ดวงตาของเย่หลินหม่นลงคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์ พลังของคำสาปคล้ายมนต์สะกดจิตถูกใส่เข้าไปเต็มหัวของเย่หลิน
“เจ้าหนู! สติ!” ต้วนหลิงเฉินคำรามขึ้นด้วยความโกรธ ก่อนจะระเบิดพลังไปยังจิตสำนึกของเย่หลิน หักนิ้วกลางของเย่หลินเสียงดังกร๊อบ
"อ๊าก!"
เย่หลินสะดุ้งตื่นทันทีจากความเจ็บ เขาไม่รอช้า หมัดขวาของเขาชกเข้าไปเต็มหน้าอันขาวใสและงดงามของซุยซานอย่างเต็มแรงจนใบหน้าของนางเบี้ยวและกระเด็นลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง
แต่มันยังไม่จบ ด้านหลังเขา ร่างหนึ่งพุ่งทะยานลงมาด้วยความเร็วเหนือสายตา ซุยฉี องค์หญิงลำดับที่เจ็ด แผ่พลังวิญญาณสีแดงเข้มออกมาพร้อมหมัดที่เต็มไปด้วยความแค้น ชกเข้าใส่หลังของเย่หลินอย่างจัง
แต่หมัดนั้นกลับหยุดกลางอากาศ ดินเหนียวสีน้ำตาลคล้ำพุ่งขึ้นมาจากพื้น และรับหมัดของซุยฉีเอาไว้ได้ก่อนมันจะพุ่งไปห่อรัดร่างของซุยฉีเอาไว้อย่างแน่นหนา เย่หลินใช้จังหวะนี้หนีไปทันที
"ชิ! ไอ้แก่!" ซุยฉีคำรามออกมาพร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ
"แก่บ้านแม่เจ้าสิ!! ข้าอายุน้อยกว่าแม่ของพวกเจ้าอีก!" เสียงของอู๋เวินตะโกนกลับมาอย่างไม่ไว้หน้า
อู๋เวินรวบรวมพลังปีศาจเพื่อหักดาบของซุยอี้หักเป็นสองท่อนด้วยมือเปล่า ก่อนจะย่อตัวพุ่งเข้าหานาง และใช้หอกดินแทงทะลุร่างของซุยอี้เข้าเต็มอก
เลือดสีแดงสดพุ่งออกจากปากของซุยอี้ ดวงตาของนางเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่านางจะพลาดท่าให้คนที่กำลังจะตาย
ขณะที่พลังปีศาจในร่างของอู๋เวินเริ่มท่วมท้น กลิ่นอายมันเหมือนพลังเดียวกันกับที่อู๋จ้าวแผ่ออกมาในตอนที่ต่อสู้กับเล่ยเฉินที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายน้ำอมตะ
ทันใดนั้น นางฟ้าอีกสี่คนของราชวงศ์อีกาทองคำก็พุ่งลงมาจากฟ้า พร้อมอาวุธครบมือ ทั้งดาบ หอก มีดสั้น โซ่สีเงินเรืองแสงพุ่งเข้าหาอู๋เวินพร้อมเจตนาสังหาร
เสียงระบบแว่วขึ้นในหัวของอู๋เวิน [โฮสต์ พลังของข้ากำลังจะหมดแล้ว]
แต่เขาไม่สนใจมันแม้แต่น้อย...
ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!
อาวุธหลายชิ้นแทงเข้าร่างเขาแทบทุกส่วน เลือดของเขาสาดเป็นสายยาวจากบาดแผลนับไม่ถ้วน แต่รอยยิ้มของอู๋เวินกลับขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ
"หึ... งั้นข้าจะสอนพวกเจ้าซะหน่อย... ว่าหมาจนตรอก... มันกัดเจ็บแค่ไหน!!"
ตูมมมมมมมม!!
พลังปีศาจปะทุออกมาจากร่างเขาราวกับภูเขาไฟแตก พลังสีดำมืดเผาผลาญทุกสิ่งรอบตัวอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวทั้งห้าคนกระโดดหลบออกไปทันที ร่างของอู๋เวินในตอนนี้เปล่งพลังที่กลืนกินทุกอย่างที่เข้าใกล้เขาในตอนนี้
พลังปีศาจกลืนกินทุกสรรพสิ่ง มันแผ่พุ่งออกจากร่างของอู๋เวินราวกับพายุมืดหม่นกลืนกินพลังวิญญาณรอบตัวอย่างไม่เลือกหน้า สิ่งใดที่พลังนั้นไหลผ่าน ล้วนเหี่ยวแห้ง แตกสลายไปต่อหน้าต่อตา ไม่ว่าจะเป็นพื้นหิน ต้นไม้ หรือแม้แต่เศษวิญญาณที่หลงเหลือในอากาศ ก็ถูกดูดกลืนอย่างไร้เมตตา
ซุยอี้ยืนมองนิ่งๆ อยู่ไม่ไกล ดวงตาของนางนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา สีหน้าของนางสงบนิ่งยิ่งกว่าทะเลกลางเหมันต์ ก่อนจะกล่าวขึ้นมาเบาๆ
“งั้นพลังปีศาจในตัวของอู๋จ้าว...มันก็มาจากเจ้าเองสินะ...น่าผิดหวังจริงๆ”
คำพูดนั้นเหมือนปลายมีดที่เสียบลึกลงในใจ แต่ไม่อาจสะเทือนจิตใจของอู๋เวินในยามนี้ได้แม้แต่น้อย ในตอนนี้เขาไม่สนใจที่จะฟังมันด้วยซ้ำ
ร่างของเขาพุ่งทะยานด้วยพลังปีศาจเข้าหาซุยอี้ทันทีด้วยความเร็วเหนือเสียง การเคลื่อนไหวของเขาพุ่งปะทะอากาศเกิดเป็นแรงลมตีกระจาย ซุยอี้ไม่รอช้า ดาบที่หักในมือนางตวัดฟาดเข้าใส่ร่างอู๋เวินในทันที
แต่พลังปีศาจของเขากลับกัดกินโลหะนั้นราวกับมันเป็นแค่กิ่งหาย ดาบที่หักของซุยอี้สลายไปในพริบตา ก่อนที่หมัดของอู๋เวินจะกระแทกเข้าหน้าของนางเสียงดังสนั่น
“อั่ก!”
เลือดไหลซึมออกจากมุมปากพร้อมใบหน้าที่เหี่ยวย่นไปข้างหนึ่ง แต่ดวงตาของซุยอี้ยังคงนิ่งเฉย นางดึงดาบอีกเล่มออกมาจากความว่างเปล่า ก่อนที่จะแทงสวนเข้าใส่ลำคอของอู๋เวินทันที
ฉึก!
ปลายดาบแทงทะลุผิวหนังและเส้นเลือด อู๋เวินชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง เขารู้ทันทีว่าระบบได้หมดพลังลงไปแล้ว อู๋เวินยิ้มก่อนที่เขาจะเหลือบมองด้านข้างเมื่อคมดาบและหอกจากทิศทางต่างๆ พุ่งเข้าร่างของเขาจากด้านหลัง
“มันจบแล้ว...ท่านพ่อ” ซุยอี้พูดขึ้นด้วยความเคารพ
ฉึก!! ฉึก!! ฉึก!! ฉึก!!
ร่างของอู๋เวินทรุดลงทันทีเมื่อหอกและดาบแทงทะลุผ่านร่างของเขาไป ในตอนนี้เขาไม่มีพลังจะต้านทานได้อีกต่อไป ไม่มีแรงแม้จะยกแขนขึ้นตอบโต้อะไร
"สำหรับ...ข้า..." เสียงของอู๋เวินดังขึ้นเบาๆ "มันอาจจะ...ใช่... แต่ว่า..."
แต่ก่อนจะได้พูดให้จบ ทันใดนั้น เพลิงสีดำทมิฬก็ตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้สัญญาณเตือน คลื่นเพลิงกลืนกินทุกอย่างรอบตัว แรงระเบิดกระแทกกระจายจนพื้นสะเทือน
ซุยอี้และพี่น้องนางฟ้าอีก 4 คนกระโดดหลบออกจากจุดนั้นได้ทันเวลา เงาและฝุ่นควันสีดำปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดในชั่วพริบตา ทัศนวิสัยกลายเป็นศูนย์ ไม่เห็นแม้แต่เงาตัวเอง
ท่ามกลางม่านหมอกควันนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้น แหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความโกรธ
“เจ้า...เจ้าเป็นบ้าอะไร... ทำไมยังไม่หนีไปอีก...” เสียงอู๋เวินขาดห้วง แต่ยังเต็มไปด้วยความโกรธ
ฝ่ามือหนึ่งพุ่งมาชกเข้าหน้าของอู๋เวินเต็มแรง
พลั่ก!
เย่หลินชกหน้าอู๋เวินเต็มแรง ก่อนจะยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากอู๋เวินทันที
“หุบปากซะ ไอ้แก่!”
อู๋เวินสำลักยาออกมาเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้ม แม้จะบาดเจ็บแทบสิ้นใจ
“หน้า...ของข้า...เด็กกว่าเจ้าอีกมั้ง...”
จากภายในหมอก คลื่นดาบสีเงินเจิดจ้าตัดผ่านเข้ามา กลืนกินม่านหมอกจนกระจายหายไป เผยให้เห็นร่างของเหล่านางฟ้าทั้งเจ็ดคนที่ยืนล้อมรอบพวกเขาทั้ง 2 เอาไว้
971K
