นางร้ายสื่อรัก 3P

        “อุ๊ยยย!!” ตกใจหันมองรอบๆ เมื่อหย่งเจี้ยนอุ้มนางขึ้นรถม้า “จะอุ้มทำไมเจ้าคะอายคนอื่นเค้า”

        “อายอันใด..เจ้าเป็นคู่หมั้นพี่ทำเช่นนี้ก็ถูกต้องแล้ว”

        เข้ามาในรถม้าคันใหญ่ต่างฝ่ายต่างถอดรองเท้าออก เหม่ยเซียนมองด้านในรถม้าที่ปูพรมขนแกะทุกพื้นที่มีโต๊ะน้ำชาเล็กๆ ด้านข้าง หน้าต่างอีกหนึ่งบาน ‘ในนี้อบอุ่นดีจริงๆ’ หันหน้ากลับมาเห็นหย่งเซิงกำลังถอดรองเท้าและมองหน้านาง

        “คิดถึงพี่หรือไม่..หืม” ขยับเข้ามาใกล้ดึงนางเข้าไปกอด

        “มือของผู้ฝึกยุทธ์นี่ว่องไวกันจริงนะเจ้าคะ” ทำท่าค้อนน่ารักในอ้อมกอดหย่งเซิง ทั้งสองได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้ 55/5555

        “ก็ว่องไวแค่กับเจ้า” หอมแก้มนางสองครั้ง ฟอดดดด ฟอดด!!!

        “อย่าทำอันใดเหม่ยเอ๋อร์นะเจ้าคะ..ไม่ยอมแล้ว" ยกสองมือปิดริมฝีปาก หย่งเซิงกับหย่งเจี้ยนยิ้มให้กับความน่ารักของนาง

        “มิทำอันใดหรอก.. " กอดแล้ววางคางลงบนบ่านาง

        “เจ้าสนิทสนมกับคุณหนูตู้รึ..ถึงเดินทางมากับนางได้” หย่งเจี้ยนที่นั่งตรงข้ามคนทั้งคู่เอ่ยถาม

        “ใช่เจ้าค่ะ..เหม่ยเอ๋อร์มาดูของที่ท่าเรือกับนางสองสามครั้งแล้วเพียงแต่ครั้งนี้มีน้องสาวของนางติดตามมาด้วย..และเกิดเรื่องขึ้น”

        “คราวหน้าคราวหลังอย่าพาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวิวาทอีก ให้ลี่หงกับอี้หงเป็นผู้จัดการเข้าใจหรือไม่?” หย่งเจี้ยนย้ำ

        “เจ้าค่ะ” หันมองคนข้างๆ ที่เริ่มทิ้งตัวลงนอนด้านหลังไม่พอยังฉุดนางลงไปโอบกอด

        "พี่รีบเร่งร่ำเรียนวิชาให้จบโดยไวอีกทั้งยังเร่งเดินทางกลับไปหาเจ้าที่เมืองหลวงเดินทางเหน็ดเหนื่อยยิ่งนักขอกอดเจ้านอนพักเช่นนี้ได้หรือไม่” หย่งเซิงพูดอยู่ด้านหลังของนาง ‘ช่างอ้อนเสียจริงนะองค์ชายสาม’ 

        “พี่หย่งเจี้ยนมิอยากพักหรือเจ้าคะ” แค่นอนกอด

        “ได้รึ??”

        “ห้ามทำมากกว่านี้เจ้าค่ะ” อนุญาตเองหน้าแดงเอง หย่งเจี้ยนยกยิ้มและขยับเข้าไปใกล้ๆ นาง ล้มตัวลงนอนด้านข้างยกมือเกลี่ยแก้มใสเบาๆ เหม่ยเซียนจึงเริ่มหลับตาลง

        “ฝูจิน” เรียกองครักษ์เสียงไม่ดังไม่เบา

        “พะยะค่ะ”

        “หากคุณหนูตู้มาถึงแล้วก็ออกเดินทางเลยมิต้องเข้ามาเรียกข้า”

        “พะยะค่ะ” ฝูจินรับคำและปล่อยให้เจ้านายทั้งสามนอนหลับพักผ่อนในรถม้าโดยที่มิมีผู้ใดกล้ารบกวน

๑------------------------๑

สกุลจู:ศาลาริมน้ำ

        ‘วันเวลาช่างรวดเร็วเสียจริง..พรุ่งนี้ก็จะถึงวันเกิดของฮองเฮาแล้วสินะ ของขวัญวันเกิดก็คิดไม่ออกทำยังไงดีเนี่ย จะขอความเห็นจากคู่หมั้นคงจะดีไม่น้อยทีเดียว เปลืองเนื้อเปลืองตัวสักหน่อยก็ช่างมันตอนนี้ยามเว่ย (13.00) อีกสักครู่ก็คงจะมาแล้วไม่หนึ่งคนก็สองคน นับตั้งแต่เรียนจบทั้งคู่ก็จะมาหานางเป็นประจำทุกวันคอยแต่เกี้ยวพานางมิได้หยุดหย่อนจนคร้านที่จะห้ามแล้วล่ะ อืมม..อีกแค่สองเดือนนางก็ต้องแต่งเข้าวังคิดไปคิดมาก็อาย..จะเข้าหอยังไงกับเจ้าบ่าวตั้งสองคน จะทำเหมือนนางเอกหนังโป๊ที่รับมือได้ทั้งประตูหน้าและประตูหลัง..งี้เหรอ'

        "อ๊ายย..ยย" ยกมือปิดหน้าตัวเองกรีดร้อง 'ไม่เอาแบบนั้นนะ..เจ็บตายห่า'

        "คุณหนูของพวกเจ้าเป็นอันใดน่ะ" หย่งเซิงเดินเข้ามาในศาลาแล้วเห็นท่าทางของคู่หมั้นก็ได้แต่งงจึงหันมองสามสาวใช้ข้างกายนาง

        "มิทราบเพคะ" เสี่ยวถงพูดพลางส่ายหน้า หย่งเซิงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ คู่หมั้น

        "เหม่ยเอ๋อร์ๆ" จับบ่าเรียกเบาๆ

        "ว้ายย!" สะดุ้งและหันมองหย่งเซิงขยับถอยไปด้านข้าง "พี่หย่งเซิง..เหม่ยเอ๋อร์ตกใจหมดเจ้าค่ะ" ถอนหายใจหนึ่งที และหน้าแดง

        "พี่เห็นเจ้านั่งปิดใบหน้ากรีดร้อง..มีเรื่องอันใดรึ?"

        "เอ่อ.." เหลือบมองไปทางเป้ากางเกงหย่งเซิงแล้วหันหน้าไปทางอื่น องค์ชายสามมองตามสายตานั้นแล้วหัวเราะ

        "หึหึหึ..มองสิ่งใดของเจ้า ก่อนพี่จะมาคิดเรื่องลามกอยู่ใช่หรือไม่ หืมม..มม" เอื้อมมือคว้าแขนของนางดึงเข้ามาใกล้ๆ แล้วโอบกอด

        "เปล่าเจ้าค่ะ" ก้มหน้า

        "เปล่า..แล้วเหตุใดใบหน้าจึงแดงนักเล่าฮึ!" เชยคางมนขึ้นมองสำรวจ ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงจัดหางตาซ้ายมีไฝชาดเม็ดเล็กๆ เปลือกตามีสีส้มอ่อนๆ คิ้วเรียวสวย ริมฝีปากบางเม้มนิดๆ 'งดงามขึ้นทุกวันจริงๆ' หย่งเซิงโน้มใบหน้าลงไปใกล้ๆ แตะริมฝีปากลงบนปลายจมูกโด่งของนาง จุ้บ!

เหม่ยเซียนตาโตขยับใบหน้าถอยออกมา มือขาวเรียวยกขึ้นจับจมูกตนเองเบาๆ

        "พี่หย่งเซิงอ่ะ" ..พูดเสียงน่ารัก

        "เจ้ามันน่ารักน่าใคร่มิรู้ตัวรึ??" บีบจมูกนางอย่างหมั่นเขี้ยว "แล้วมานั่งคิดเล็กคิดน้อยอันใดของเจ้า..กรีดร้องจนบ่าวตกใจกันไปหมด"

        "คิดเรื่องของกำนัลถวายในงานวันเกิดพรุ่งนี้เจ้าค่ะ พี่หย่งเซิงมีสิ่งใดแนะนำเหม่ยเอ๋อร์บ้างไหมเจ้าคะ" นางรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

        "จริงรึ???" เอียงคอมองเหมือนไม่อยากเชื่อ แต่เห็นนางผงกหัวย้ำจึงไม่อยากคาดคั้น "เรื่องของเสด็จแม่เจ้ามิต้องกังวลไปหรอก หากเจ้าไปตัวเปล่าก็หาได้มีผู้ใดว่าไม่"

"จะน่าเกลียดน่ะสิเจ้าคะ" คิ้วขมวดมุ่น

"เสด็จแม่มีทุกสิ่งทุกอย่างมากมายจนเต็มห้องคลังของพระองค์เสียจนจำมิได้ด้วยซ้ำว่าผู้ใดมามอบให้ ในแคว้นเจ้ามิมีสิ่งใดที่พระองค์มิเคยมี ถ้าหากมีสิ่งที่พี่ว่าคงจะน่าสนใจสำหรับพระองค์"

"สิ่งที่พระองค์มิเคยมี...เช่นนั้นรึ??" 'ยากจริง'

๑---------------------------๑

ยามโหย่ว (17.00-19.00)

        หลังรับสำรับเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหม่ยเซียนนั่งถอนหายใจอยู่หน้าเรือนหลานฮวาคิดไม่ตกเรื่องของขวัญ พรุ่งนี้งานเลี้ยงจะเริ่มในยามเซิน (15.00) นางจะไปหาที่ไหนทันกันล่ะ ท่านพ่อและท่านแม่บอกว่ามีของขวัญในนามสกุลจูอยู่แล้วหากนางเดินเข้างานร่วมกับพวกท่านถึงจะมิมีของขวัญก็มิเป็นไร 'แต่นางกำลังจะเป็นลูกสะใภ้นะ..ไม่น่าเกลียดหรือ??'

        "คุณหนูเจ้าคะ" เสียวถงเอ่ยเรียก "เหตุใดทำหน้าตาเช่นนั้นเจ้าคะ?"

        "พวกเจ้าว่าหากเราที่กำลังจะเป็นลูกสะใภ้ของฮองเฮาเข้าไปในงานแต่มิมีของกำนัลไปถวายจะน่าเกลียดรึไม่?"

        "หากคุณหนูมิสนคำนินทาก็มิเป็นไรเจ้าค่ะ" ลี่หงกล่าว

        "จากที่องค์ชายสามกล่าวมา..ของที่มิเคยมีในแคว้นเจ้าบ่าวนึกออกเพียงสิ่งเดียว" อี้หงเสนอความคิด

        "หือออ...สิ่งใดรึ? อี้หง" เหม่ยเซียนถามอย่างสนใจ สาวใช้อีกสองคนหันมองตาม

        "ชุด..เอ่อ.."

        "ชุดอะไร?"

        "ชุด..ชั้นใน" ทุกคนที่ได้ยินต่างก็เงียบและนึกตาม

        "อ๊ายย..ย" เหม่ยเซียนกระโดดกอดอี้หงอย่างดีใจ "จริงสินะ!!..ป่ะ พวกเราเข้าเรือนกันเถอะ!!" เดินแกมวิ่งเข้าห้องไปหาม้วนผ้าฝ้ายที่ซื้อมาหลากหลายสีสันออกมาคัดเลือกและช่วยกันตัดเย็บอยู่ค่อนคืน

๑------------------------๑

วังหลวงในยามซื่อ (9.00) ห้องทรงงานตำหนักอี้หลง

        "เสด็จพ่อทราบแล้วใช่หรือไม่พะยะค่ะเรื่องที่แคว้นชางส่งองค์หญิงมาร่วมงานพระราชสมภพของเสด็จแม่" รัชทายาทเอ่ยถาม

        "อืม...เจ้าคิดเช่นไร"