ชายสูงวัยหันไปหาพ่อบ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วสั่งให้พามือปราบหญิงไปรับประทานอาหาร อู๋จือรู้สึกว่าความหวาดกลัวของฮัวฮูหยินจะแก้ได้ก็ต่อเมื่อจับหัวขโมยผู้นั้นได้เท่านั้น
...ขอเพียงจับขโมยได้ ค่าจ้างนี้ก็นับว่าคุ้มสำหรับนายจ้างแล้ว...
พ่อบ้านใหญ่แซ่ฝูผายมือเชิญให้อู๋จือตามตนไปยังเรือนด้านหลัง มือปราบหญิงมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ สกุลฮัวร่ำรวยมากจริงๆ เรือนแต่ละหลังโอ่อ่าและงดงาม สวนสวยรายรอบได้รับการเอาใจใส่และดูแลอย่างดี ดอกไม้นานาพันธุ์บานสะพรั่ง
‘สมแล้วที่เป็บ้านเศรษฐี ช่างน่าอยู่เสียจริง บ้านข้าก็ยังเล็กกว่าห้องครัวบ้านพวกเขาเสียอีก’
“นี่คือเรือนของฮัวฮูหยิน” พ่อบ้านฝูผายมือไปทางเรือนใหญ่ “เดี๋ยวเราอ้อมไปด้านหลัง เ้าไปทานอาหารที่โรงครัวกับพวกสาวใช้ก่อน”
อู๋จือตามพ่อบ้านฝูไปเงียบๆ ระหว่างทางนางคอยสังเกตและจดจำสิ่งรอบข้าง หากว่านางอยากจะจับขโมยให้ได้ สิ่งแรกคือต้องจดจำผังคฤหาสน์ให้แม่นยำ
พ่อบ้านวัยกลางคนยิ้มน้อยๆ “หลังเลิกงานจากสำนักมือปราบ เ้าก็มาที่นี่ได้เลย เ้าอาบน้ำด้านในเรือนนี้ได้ ชุดที่ใส่แล้วทิ้งใส่ตะกร้าไว้เลย สาวใช้จะเอาไปให้เรือนซักล้างจัดการให้ ส่วนอาหารมื้อค่ำจะจัดไว้ที่นี่ในยามซวี เ้ากินแล้วก็ทิ้งไว้เลย จะมีคนมาเก็บไปล้างเอง”
อู๋จือตกตะลึง การมาทำงานในจวนใหญ่ นอกจากค่าจ้างจะมากแล้ว ยังมีเสื้อผ้าและอาหารแถมให้อีก “ช่างดีเสียจริง ที่นี่ดูแลบ่าวได้ดีเยี่ยม”
พ่อบ้านฝูหัวเราะเบาๆ “เ้าแค่ทำหน้าที่ให้ดีก็พอแล้ว นายท่านบอกว่าขอเพียงเ้าดูแลฮัวฮูหยินมิขาดตกบกพร่องก็นับว่าเป็คำขอบคุณที่ดีแล้ว”
“ยินดีเ้าค่ะ ข้าจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุด”
“เ้าเริ่มงานหลังยามซวี เลิกงานหลังยามอู่ เ้าไหวหรือไม่ ”
“ไหวเ้าค่ะ”
“ไม่ต้องกังวลนะ ระหว่างนั้น เ้าสามารถนอนหลับได้ ด้านหน้าเรือนของฮูหยินจะมีองครักษ์คอยอารักขาถึงแปดนาย ก่อนจะมีคนบุกเข้าไปข้างในได้ก็ต้องผ่านพวกเขาก่อน”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
ฮัวฮูหยินเป็สตรีอ่อนหวานใจดี พอเห็นอู๋จือเข้าไปในห้องก็ทักทายด้วยรอยยิ้มและชี้ให้ดูเตียงเล็กที่มีเครื่องนอนชุดใหม่ให้
“ข้าก็แค่รู้สึกระแวง เวลามีเสียงก๊อกแก๊กด้านนอกก็พลอยผวา เคยให้สาวใช้มานอนด้วยแล้วก็ยังไม่รู้สึกสบาย หากเป็มือปราบหญิงอย่างเ้าก็น่าจะทำให้ข้าสบายใจได้มาก”
สตรีสูงวัยพูดกับนางเพียงเล็กน้อยก็ล้มตัวลงนอน คืนนั้นอู๋จือที่นึกว่าตนเองจะนอนไม่หลับ กลับหลับสนิทเพราะในห้องของฮัวฮูหยินจุดกำยานหอมละมุนที่ช่วยให้ผ่อนคลายด้วย
เย็นวันมา อู๋จือออกจากสำนักมือปราบหน่วยที่สามก็ตรงไปที่คฤหาสน์สกุลฮัว สาวใช้ผู้หนึ่งเห็นนางยังสวมชุดมือปราบก็พาเดินอ้อมเรือนของฮัวฮูหยินไปยังเรือนใหญ่หลังหนึ่ง
“เ้าไปอาบน้ำก่อนสิ น้ำอาบก็เตรียมเอาไว้แล้ว”
“อ้าว! ข้าไม่ต้องไปอาบที่โรงอาบน้ำเหมือนพวกเ้าหรือ ”
สาวใช้ส่ายหน้า “วันนี้พ่อบ้านฝูสั่งว่าให้เ้าอาบที่นี่”
อู๋จือไม่อยากทำตัวเื่มาก จึงไม่ซักไซ้ต่อ
“เสื้อผ้าข้าเตรียมไว้ให้แล้ว อาบเสร็จก็โยนชุดเก่าใส่ตะกร้าเอาไว้เลยนะ” นางสั่งเสร็จรีบรุดจากไป
มือปราบหญิงมองเห็นอ่างอาบน้ำใหญ่ก็ยิ้มกริ่ม อ่างไม้ใหญ่ตรงหน้าสามารถลงแช่ได้ทีละสองคนด้วยซ้ำ น้ำอุ่นถูกผสมเอาไว้แล้ว เมื่อครู่นางเห็นบ่าวทำงานหนักสองคนเพิ่งหิ้วถังน้ำเปล่าออกไป คงจะเพิ่งมาผสมน้ำ
อู๋จือกวักน้ำที่มีกลีบดอกกุหลาบขึ้นมาดม กลิ่นหอมกรุ่นสดชื่น
‘นี่มัน...ผสมน้ำอบดอกไม้เสียด้วย กลิ่นเช่นนี้คงแพงมากทีเดียว ข้าก็แค่มือปราบที่จ้างมาทำงานชั่วคราว เหตุใดจึงเอาใจข้าเช่นนี้ คนทำงานที่คฤหาสน์สกุลฮัวช่างน่าอิจฉาเสียจริง’
หญิงสาวรีบถอดเสื้อผ้าลงแช่อย่างสบายใจ ที่บ้านของนางใช้เพียงอ่างไม้ตั้งบนเก้าอี้แล้วผสมน้ำใช้กระบวยไม้ตักอาบ ยังไม่มีเงินมากพอจะซื้ออ่างอาบน้ำสักอัน อู๋จือนอนแช่แล้วลูบไล้เนื้อตัวใต้น้ำไปมา
....ในใจก็คิดว่าเงินค่าจ้างครั้งนี้คงต้องเจียดไปซื้ออ่างอาบน้ำใหญ่สักอันแล้ว ทุกคนในบ้านคงจะชอบ...
นางหยิบเอาผ้ามาถูตัวอย่างมีความสุข นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าการได้แช่น้ำอุ่นผสมน้ำอบหอมกรุ่นจะสบายและผ่อนคลายนัก พอทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อย นางก็เอนตัวพิงขอบอ่างแหงนหน้าหลับตาพริ้ม พลันก็มีเสียงฝีเท้ามาหยุดที่หน้าประตู
แอ้ด....!
มือปราบหญิงลืมตาขึ้นทันที เมื่อมีเสียงฝีเท้าเข้ามาในห้อง “นั่นใคร ”
“สบายมากใช่หรือไม่ ” เสียงที่ถามดังมาจากหลังฉาก
“อย่าเข้ามานะ!” อู๋จือรีบร้องห้าม
เสียงฝีเท้ายังขยับเข้ามาใกล้ ไอร้อนพวยพุ่งจากอ่างแต่ก็ยังไม่อาจบดบังคนผู้นั้น อู๋จือตกตะลึง ไม่คิดว่าจะมีคนกล้าบุกเข้ามาในห้องนี้ นางรีบขยับเข้าไปชิดขอบอ่างไม้เพื่อบังเร้นเรือนกาย
“คุณชายใหญ่ฮัว! ท่านมาได้อย่างไร ”
“นี่มันเรือนของข้า ข้าจะมาอาบน้ำก็ย่อมเป็เื่ปกติมิใช่หรือ ” แววตาของคนตอบคล้ายจะยั่วเย้า
อู๋จือเม้มปากแน่น “สาวใช้บอกว่าเตรียมน้ำอาบเอาไว้ให้ข้า ท่านออกไปก่อน ให้ข้าขึ้นจากน้ำแล้วท่านค่อยมาอาบใหม่”
ฮัวหยางหัวเราะด้วยความเอ็นดู “จะรีบขึ้นไปไหนเล่า เ้าเองก็เพิ่งเข้ามาแช่มิใช่หรือ น้ำอบกุหลาบขวดนี้ ข้าปรุงขึ้นจากกุหลาบสายพันธุ์พิเศษเชียวนะ กลิ่นหอมติดร่างกายนานเชียวล่ะ อ่างอาบน้ำก็ใหญ่ เราสองคน อาบน้ำด้วยกันดีหรือไม่ ”
อู๋จือปากคอสั่น “เ้าหมอบ้า! คนลามก! เ้าฉวยโอกาสออกไปเดี๋ยวนี้” นางไม่กล้าร้องแรงเพราะกลัวคนในคฤหาสน์จะวิ่งเข้ามาเห็นสภาพไม่น่าดูระหว่างตัวนางกับฮัวหยาง
ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ “จุ๊ๆ อย่าเอ็ดไป ประเดี๋ยวสาวใช้แถวนี้ได้เข้า”
นางกัดฟันด้วยความโมโห “เ้าออกไปซะทีสิ”
“ให้ข้าช่วยหยิบผ้าซับตัวให้หรือไม่ ”
“ไม่ต้อง!”
ฮัวหยางเดินไปหยิบเอาผ้าซับตัวผืนใหญ่มา มือหนึ่งก็ทำท่าปิดตาตนเอง อีกมือก็ยื่นผ้าซับตัวให้กับอู๋จือ “นี่ผ้าของเ้า”
นางหน้าแดงก่ำ คุณชายใหญ่ฮัวยังยิ้มละไมทั้งๆ ใช้มือปิดปากไว้ อู๋จือรีบดึงเอาผ้ามาไว้
“หันหน้าไปทางอื่น ข้าจะลุกแล้ว”
“ได้”
ฮัวหยางไม่ยอมออกจากห้อง แต่ยืนหันหลังอยู่หน้าฉาก อู๋จือเม้มปาก อ่างใบนี้วางอยู่สูง ทางลงมีเพียงบันไดใกล้กับฮัวหยาง นางพันกายแล้วก็ค่อยปีนออกจากอ่าง ปลายผ้าเปียกน้ำหยดติ๋งๆ
อู๋จือจ้องแผ่นหลังฮัวหยาง นางกลัวเขาจะหันมา พอชายหนุ่มขยับเล็กน้อย หญิงสาวก็ทำท่าจะกระโจนลงจากบันไดไม้ ทำให้ร่างของนางเสียหลักจะล้ม
“โอ๊ะ!”
“ระวัง!” ฮัวหยางหันมาคว้าตัวนางไว้ได้
ร่างของมือปราบสาวที่พันกายด้วยผ้าผืนใหญ่ถูกรวบไว้ในอ้อมกอด อู๋จือไม่กล้ามองหน้าของฮัวหยางนาน คนผู้นี้ทำให้นางฝันถึงอยู่บ่อยๆ ซ้ำบางคืนยังฝันลามก ฮัวหยางมีคิ้วกระบี่ ดวงตาหงส์ จมูกโด่งสวยและกรามที่ชัดยิ่ง...หากเผลอมองแล้วก็อาจจะหลงใหลไม่รู้ตัว
....แค่ได้ยินเสียงและรู้ว่าคนผู้นั้นอยู่ใกล้ๆ ใจของนางก็เต้นราวกับกลองศึกและร่างกายก็คล้ายจะโอนเอนเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
****************
20K
