龙束缚
Chapter 15
ผมมารู้สึกตัวในโรงพยาบาลคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อภายในห้องไม่มีใครอยู่เลยผมคิดว่าจิวซือน่าจะอยู่เฝ้าผม หรือตื่นมาเจอใครบ้างก็ได้
“เฮ้อ!” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเซ็ง ก่อนจะมีเสียงคนดังโวยวายอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย
“นี่มันอะไรทำไมฉันถึงเข้าไปไม่ได้!” เสียงนุ่มะโดังลั่นด้วยความไม่พอใจพร้อมกับมีเสียงของชายอีกหลายคนที่ผมไม่คุ้นหู จึงทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นพลางกวาดขาเรียวลงจากเตียงผู้ป่วย เดินตรงไปตามเสียงที่ได้ยิน
“นายน้อยบอกว่าไม่ให้ใครเข้าเยี่ยมครับ”เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พอดีกับที่ผมเปิดประตูออกมา
“รุ่นพี่” ผมเอ่ยเรียกรุ่นพี่เลียนหรงด้วยใบหน้างงชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องหันมาพลางกันผมกับรุ่นพี่ไว้
“ไอ้พวก3ตระกลูหลักนี่มัน!” รุ่นพี่เลียงหรงทำหน้าหงุดหงิดสุดๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“เขามากับฉัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ทุกคนหันไปมองด้วยความสนใจ
“แต่นายน้อยสั่ง”
“ถ้าเสี่ยวเจียนหลินมีปัญหาก็ให้เขามาคุยกับฉัน” เมื่อเสียงทุ้มต่ำเอ่ยจบ ชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องต่างก็หันมามองหน้ากันก่อนมือหนาของหยางหลินจะจับข้อมือเรียวของรุ่นพี่เลียนหรงให้เดินผ่านพวกเขาเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย
มันเกิดอะไรขึ้น
ทำไมคนของเจียนหลินถึงมาเฝ้าหน้าห้องผม
แถมยังไม่ให้ใครมาเยี่ยมผมอีก!
ผมเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมรุ่นพี่หยางหลินเดินมานั่งไขว้ขาด้วยท่าทางสบายส่วนรุ่นพี่เลียนหรงทำหน้าไม่พอใจพร้อมท่าทางไม่ชอบหยางหลินมาก
“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนเป็รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะที่เคยเจอกันตอนไปกับจิวซือ หยางหลินตรงนี้และหยางหลินที่ภัตตาคารหงส์ มันเป็คนละคนกัน
“ออกไป”
“จะดีหรอ ถ้าผมออกไปพี่ก็จะถูกการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูจับโยนออกไปนะ” เมื่อหยางหลินเอ่ยจบรุ่นพี่เลียนหรงก็ดูจะชะงักไปนิด ก่อนจะหันมาจ้องหน้าผมเหมือนผมไปทำความผิดอะไรไว้
“ทำไมนายถึงไปรู้จักกับพวกตระกูลเผิงและเสี่ยวแถมเป็ว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปทั้งคู่ด้วย” คำถามของรุ่นพี่เลียนหรงทำผมกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากพลางหันไปมองหน้าหยางหลินนิดๆ ก่อนจะหันมามองหน้ารุ่นพี่
“ผมรู้จักกับจิวซือมาั้แ่เด็กแล้วครับส่วน...” ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่นพยายามหลบสายตาของรุ่นพี่เลียนหรง จนได้ยินเสียงสบถในลำคอของหยางหลิน
“คนเขามีลูกด้วยกันต้องรู้จักกันแบบไหนล่ะ”
“ห๊ะ!/ห๊ะ!” พอหยางหลินเอ่ยจบทั้งผมและรุ่นพี่เลียนหรงก็อุทานออกมาพร้อมกันด้วยความใ
“นายพูดอะไร” เสียงนุ่มของรุ่นพี่เลียนหรงเอ่ยถามพร้อมใบหน้าหงุดหงิดต่างจากหยางหลินที่ยิ้มหยัน
“ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เหมือนเรา2คนไง” หยางหลินพูดพลางลุกขึ้นเติ่มความสูง แล้วก้าวเดินเข้าไปหารุ่นพี่เลียนหรงเรื่อยๆส่วนรุ่นพี่เลียนหรงนั้นก้าวถอยหลังหนีหยางหลินทุกก้าว
“อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าพี่กำลังทำอะไร” เมื่อเสียงทุ้มต่ำเอ่ยจบดวงตาเรียวก็พลันเบิกตากว้างด้วยความใ
กายแกร่งลุกขึ้นยืนเติมความสูงเดินตรงไปหารุ่นพี่เลียนหรงช้าๆพร้อมรอยยิ้มเย็นที่ดูน่ากลัว
“พี่ให้เผิงจิวซือไปเอาอะไรที่ร้านขายของโบราณนั้น”ท่าทางของรุ่นพี่ดูแปลกไปเมื่อสายตาเรียวคมของหยางหลินจ้องมองไม่ละสายตาส่วนผมที่เป็ส่วนเกินก็ได้แต่ยืนมองทั้ง2คนสลับไปมาพร้อมคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยปนไม่เข้าใจ
901
