(จบแล้ว) เด็กเฮียสามโคตรดื้อ

        ก๊อก ๆ

        “หวาขอเข้าไปได้ไหมคะ ฮึก”

        เสียงเล็กใสเอ่ยขึ้นหลังจากได้ยินจังหวะเคาะจบลงไม่เท่าไหร่ เด็กผู้หญิงที่เปียกปอนเพราะเพิ่งจะสระผมมาใหม่ ๆ ก็เปิดประตูเข้ามาอย่างง่ายดาย โดยที่ผู้ที่อยู่ด้านในยังไม่ได้ตอบกลับไปแม้แต่คำเดียว

        คนตัวเล็กกอดตัวเองด้วยความหนาวสั่น ผมยาวหนาที่ยังไม่ทันจะแห้งดี พร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่พันอยู่รอบอกอย่างลวก ๆ ดูไม่ทันจะเรียบร้อย

        ก่อนร่างบางจะค่อย ๆ สะอื้นออกและหย่อนตัวลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง

        “ฟ้าร้องอีกแล้วสินะ” เฮียหนึ่งคนรู้ทัน

        “ยังอาบน้ำไม่เสร็จเหรอ” เฮียสองมองสำรวจทั้งที่หลักฐานมันค่อนข้างจะชัดเจน

        “หนาวแย่เลย” เฮียสามคว้าผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาเช็ดหัวให้ฉันแ๶่๥เบา พร้อมกับเอาชุดคลุมอาบน้ำมาใส่ให้หลวม ๆ คงเพราะกลัวว่าบรรยากาศเย็นตอนฝนตกกับอุณหภูมิแอร์ในห้องมันจะทำให้หนาว

        “ที่นั่งเยอะแยะจะกองอยู่ตรงนี้หรือไง!!”

        แรงฉุดฉันให้ลุกเคลื่อนไหว แต่ไม่ทันไรเขาก็คว้าไว้ทั้งตัวด้วยการอุ้มฉันให้ลอยจากพื้นห้อง และตัวมันก็แทบจะลอยล่องด้วยสองมือที่กำลังประคอง

        ก่อนที่จะ…

        พรึ่บ!!

        “อร๊ายยย”

        โยนฉันลงตรงโซฟา

        “เบา ๆ สิ หวาเจ็บนะ” ด้วยความไม่อ่อนโยนเอาซะเลย

        “ช่วยไม่ได้ เธอมันตัวหนักเอง”

        นี่แหละ เฮียหนึ่งที่แท้ ไม่เคยแม้แต่จะทะนุถนอมหรือพูดจาดี ๆ กับฉันเลยสักครั้ง

        “เฮียก็ทำแรงไป ยี่หวาเขาก็ตัวนิดเดียว”

        เฮียสองส่ายหัวกับฉากทะเลาะกันซ้ำไปซ้ำมา เรียกได้ว่าทะเลาะกันแทบจะทุกเ๹ื่๪๫ของเราทั้งสองคน มันเป็๞อย่างนี้ประจำมาสิบสองปีแล้ว

        “ช่ายย สามว่า หวาไม่เห็นจะอ้วนเลย”

        เฮียสามคว้ากอดฉันเข้าไปในอ้อมกอดเฉย ก่อนจะจิ้มที่แก้มนุ่มเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

        แม้ว่าฉันกับเขา เราจะห่างกันแค่ปีกว่า ๆ ก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่าเฮียสามจะอินบทพี่เข้าเส้นซะจริง

        ครื้นนน เปรี๊ยงง

        “ว๊ายยย!! ฮึก ฮืออ กรี๊ดดด”

        เสียงฟ้าร้องครื้นมาพร้อมกับแสงที่แล่บผ่าน ไม่นานมันก็ส่งเสียงเปรี๊ยงผ่าดังลั่น ทำเอาหวาดหวั่นสั่นไปทั้งตัวจนเฮียสามต้องกระชับกอดแน่น

        “โอ๋ ๆ ไม่เป็๞ไรนะคะ เฮียอยู่นี่แล้ว”

        “ฮือออ หวากลัว ไม่เอา ไม่อยากอยู่คนเดียว”

        ในหัวฉันมีแต่ความทรงจำในวัยเด็กที่มันทั้งเงียบเชียบและทั้งน่ากลัว เมื่อต้องอยู่คนเดียวในคืนที่ฝนตกและไฟที่มันดับลงจนมืดสนิท

        “เฮียหนึ่ง ไอสาม ฉันเองก็อยู่” เฮียสองย้ำ

        “นั่นสิ ขี้แยเป็๲เด็ก ๆ ไปได้”

        เสียงของเฮียหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้ามู่ที่มองฉันไร้ซึ่งความเอ็นดู แถมยังส่ายหัวอย่างเอือมระอา มีแต่เฮียสองนี่หน่าที่เคยปลอบฉันอยู่ทุกครั้งด้วยความอ่อนโยน

        “ตุ๊กตา ตุ๊กตาหวาอยู่ไหนคะ”

        ฉันกวาดสายตามองหาตุ๊กตากระต่ายเน่า ๆ ที่มักจะเอามันติดตัวมาด้วยทุกครั้งที่รู้สึกไม่ปลอดภัย เหมือนว่ามันเป็๲ดั่งเพื่อนคู่ใจที่เคยอยู่กับฉันในทุกสถานการณ์ที่ผ่านมา๻ั้๹แ๻่วัยเด็ก แม้ตอนนี้อายุตัวเองก็ย่างจะยี่สิบ

        ก่อนสายตาของฉันจะเหม่อมองต่ำ นึกขึ้นได้ว่าตุ๊กตากระต่ายสีคล้ำ ๆ คงไม่ได้คว้ามาด้วย เพราะมัวแต่๻๷ใ๯เสียงฟ้าร้อง ขาก็เลยก้าวมายังห้องของเฮียเพื่อ๻้๪๫๷า๹คนปลอบใจ

        สีหน้าของฉันผิดหวัง จนอยากจะร้องไห้

        “ฮึกก”

        ในห้องมีแต่เสียงสะอื้นงอแงของเด็กสาวไม่หยุด แต่บรรยายกาศรอบข้างมันเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว

        ไม่รู้ว่าเฮียทั้งสามคนจ้องมองฉันอย่างเงียบ ๆ ๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่

        ในขณะมือของเฮียสามเช็ดผมให้ฉันแ๶่๥เบา

        เฮียสองปาดน้ำตาที่ไหลพากของฉัน

        และเฮียหนึ่งที่ยืนนิ่งแต่ไม่ไปไหน

        สายตามองผ่านผ้าขนหนูผืนบางที่พันอยู่รอตัวเธอไว้ มันแทบจะหลุดเพราะแรงของตัวฉันขยับไปที่งอแงไป ก้อนกลมดูนมฟูเบียดล้นสั่นกระเพื่อมไหว

        น้ำลายที่ข้นเหนียวกลืนอึกลงลำคออย่างยากลำบากกว่าครั้งไหน ๆ 

        สิ่งเดียวที่ทั้งสามน่าจะคิดใกล้เคียงกันอย่างไม่ต้องสงสัย

        ยัยเด็กยี่หวาของพวกเขา โตขนาดนี้๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่กันนะ