ลลินแทบอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความโมโหแต่ไหนแต่ไรเธอก็เกลียดชังพันไมล์เป็ทุนเดิมอยู่แล้ว ขนาดนั่งนี้ดีกับเธอเธอยังแทบทนมองหน้ามันไม่ได้ เธอััได้ว่ามันก็แค่เสแสร้ง !
จนวันนี้เธอก็ได้รู้ว่าตนเองคิดถูก!พันไมล์จงใจข่มเธอ จงใจใช้ความเป็ลูกเมียแรกมาด้อยค่าเธออย่างชัดเจน!
ก็ดีให้มันได้ใจไปก่อนเถอะ ที่ผ่านมาพันไมล์ก็หลงคณินผู้ชายที่เธอชักจูงให้รู้จักแทบแย่ มีแต่ถามถึงฝ่ายนั้นทุกวันโดยที่ไม่รู้เลยว่าคณินเป็คู่นอนของลลินมาก่อนทีแรกลลินก็หวังจับคณินเพราะเป็ลูกชายของแม่ม่ายตระกูลดังจนพอใกล้ชิดจนได้เสียกันเข้าจริง ๆ ความลับของหมอนั่นก็ได้เปิดเผยออกมา
นอกจากตัวกับหน้าตาที่ดีคณินไม่มีอะไรเลยสักอย่าง! ยังทำตัวหรูหราอยู่ในสังคมได้ก็เพราะขายสมบัติเก่ากินอย่างไรก็ไม่ใช่ผู้ชายเอาไหน มีดีตรงคารม คบแต่แฟนไฮโซทั้งนั้นผู้หญิงก็หลงหัวปักหัวปำ โอนนั่นโอนนี้ให้ตั้งไม่รู้เท่าไหร่ ลลินก็เลยเปลี่ยนใจมีคณินไว้เป็แค่คู่นอนคลายเหงาเพราะลีลาบนเตียงที่ดีเยี่ยมนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธออยากปฏิเสธคณินเองก็ดูจะถูกใจเธอมากกว่าใคร ต่อให้กล้าขอเงินผู้หญิงคนไหน ก็ไม่เคยมาขอเธอเอาแต่เปย์ให้เธออย่างเดียว
เธออยากให้พันไมล์เป็ผู้หญิงคนต่อไปที่โดนคณินปอกลอกไม่สิ ปอกลอกธรรมดามันไม่หนำใจเธอต้องให้นังพี่สาวคนนี้แต่งงานกับคณินแล้วถูกฮุบสมบัติให้หมดจะสาแก่ใจมากกว่าเธอก็เลยแนะนำคณินให้พันไมล์รู้จักแล้วทุกอย่างก็ไปได้สวย พันไมล์ชอบคณินมากจริง ๆความสัมพันธ์ก็อยู่ในๆจังหวะที่อาจพัฒนาให้ลึกซึ้งกว่านี้ได้
ใครจะคิดว่าทุกอย่างกำลังจะสมบูรณ์แบบนังมีนรดาก็ดันรู้มากพาเพื่อนสมัยเรียนกับลูกชายดีกรีมหาเศรษฐีอย่างสีครามเข้ามาให้พันไมล์รู้จัก!
ตอนนี้ลลินหวังได้อยู่สองอย่างคือหวังให้พันไมล์แสดงความโง่งมปฏิเสธความหวังดีของพ่อแม่เหมือนอย่างเคยกับอย่างที่สอง คือหวังให้สีครามมาสนใจเธอแทนเพราะอย่างไรเธอก็เป็ลูกสาวอีกคนของพสุธามีเืตระกูลภูสิทธิ์นฤภัทรอยู่ครึ่งตัวคิดว่าขนิษฐามารดาของสีครามก็คงไม่ถึงกับรังเกียจหรอก
ต้องหาโอกาสให้สีครามมองเธอสนใจเธอในวันนี้นี่แหละ!
ระหว่างที่ลลินกำลังคิดแผนการเ้าเล่ห์ไร้ยางอายพันไมล์ก็ใช่ว่าจะรู้ไม่ทันอีกคนซะเมื่อไหร่ทว่าเธอติดภารกิจสร้างความประทับใจแรกให้สีครามอยู่เลยต้องละมือจากนังน้องชั่วนั้นชั่วคราว เห็นจ้องสีครามตาเป็มันคงจะอยากได้เข้าใจแทบขาดแล้วล่ะมั้ง
ก็เอาสิมาแข่งกับเธอดูสักตั้งหนึ่ง ชาติที่แล้วทั้งชาติลลินมีอะไรเหนือเธอเมื่อไหร่ก็แปลว่าเธอถอยให้ด้วยความรักน้องสาวทั้งนั้น ชาตินี้นอกจากจะไม่ถอยแล้วเธอยังจะเหยียบอีกคนไว้ใต้ฝ่าเท้าอีกด้วย!
“พันไมล์มาไหว้น้าเขมซะสิลูก น้าเขมเป็เพื่อนสนิทสมัยเรียนของแม่เองหนูก็เคยไปเที่ยวเล่นที่บ้านน้าเข้มบ่อย ๆ ตอนเด็ก ๆ” มีนรดาโอบลูกสาวให้มายืนข้างๆ ตัวเธอ ก่อนจะแนะนำให้รู้จักกับขนิษฐาพันไมล์ยกมือไหว้เพื่อนสนิทมารดาด้วยท่าทางอ่อนหวานมีกิริยามารยาทสมกับที่ได้รับการสั่งสอนมาเป็อย่างดีต่างกับการทำตัวแข็งกร้าวคือตั้งในชาติก่อนลิบลับ
“สวัสดีค่ะ น้าเขม”
“น้าอะไรกันล่ะลูกของมีนก็เหมือนลูกของแม่นั่นแหละ เรียกแม่ก็ได้ค่ะ"ขนิษฐาชื่นชอบพันไมล์ทุกอย่างั้แ่แรกเห็น ในเมื่อสีครามก็พูดกับเธอในรถแล้วว่า 'แต่งได้ไม่ติด' เธอก็ตีสนิทว่าที่ลูกสะใภ้สักหน่อยจะเป็อะไรไป!
“ค่ะ คุณแม่”พันไมล์ก็รับคำอย่างว่าง่ายพร้อมกับส่งรอยยิ้มละมุนละไมชวนมองกลับไปให้ขนิษฐามองอย่างเอ็นดู เมื่อมีนรดาแนะนำลูกสาวให้เธอรู้จักแล้วก็ถึงตาเธอแนะนำลูกชายให้ทางนั้นได้รู้จักบ้าง
“ครามนี่น้ามีนเพื่อนสนิทแม่เอง ลูกน่าจะจำได้ ตอนนั้นลูกก็เริ่มโตแล้วนี่นา”สมัยที่พันไมล์ไปเล่นที่บ้านของขนิษฐานั้น สีครามอายุสิบปีแล้วแม้ว่าเธอจะอายุแค่ห้าปีเท่านั้นเองจึงไม่แปลกที่สีครามจะพอจำเื่ตอนนั้นได้อยู่ลาง ๆต่างจากพันไมล์ที่จำ่เวลานั้นแทบไม่ได้เลย
“สวัสดีครับ”สีครามทักทายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าแววตาก็ดูเป็มิตรดี มีนรดาเองก็รับไหว้ยิ้มๆ เธอเองก็ถูกใจสีครามในฐานะว่าที่ลูกเขยเช่นกัน สูงสง่า บุคลิกดี วางตัวดีแม้จะดูเคร่งขรึมไปหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหาขอแค่ไม่ใช่คนแววตาแพรวพราวเ้าชู้เธอก็โล่งใจเธอไม่อยากให้พันไมล์ของเธอต้องเสียใจหลังแต่งงานกันไป
“ไหน ๆเขมก็ให้ไมล์เรียกเขมว่าแม่งั้นครามก็เรียกแม่ว่าแม่ก็ได้จะได้เหมือน ๆ กัน เนอะ”มีนรดาคิดว่าเธอแเีพอแล้ว แต่ความจริงไม่เนียนเลยสักนิดเพียงแค่เห็นสองสาวใหญ่ส่งสายตาให้กัน สีครามก็ยังอดถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่ได้
คุยกันอีกไม่กี่ประโยคสีครามก็ได้ทำความรู้จักกับพสุธา บิดาของพันไมล์และพันแสนผู้เป็บุตรชายคนโตก่อนจะจบด้วยลลิน เด็กสาวที่อายุน้อยกว่าพันไมล์หนึ่งปีซึ่งมีมารดาคนละคนกับพันไมล์และพันแสนการทำความรู้จักกับทุกคนในบ้านก็ดูราบรื่นตามปกติ จนกระทั่งถึงตอนลลินนี้แหละเธอดันขยับขึ้นมาด้านหน้า แล้วเหมือนจะสะดุดขาตัวเองทำให้เกือบล้มใส่สีคราม
พันไมล์เผลอกัดริมฝีปากแน่นเพราะไม่นึกว่าน้องสาวตัวดีจะหน้าด้านหน้าทนได้ขนาดนี้หากเธอก็ต้องรีบกลั้นยิ้มสุดชีวิตในอีกไม่กี่วินาทีให้หลัง
เพราะสีครามไม่ได้รับร่างลลินไว้เขาเบี่ยงตัวหลบ