ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     "แค่ช่วยก็ตกหลุมรักแล้ว!?"
     ไทเกอร์ท่าทางงงๆ ริชาร์ดเห็นอย่างนั้นเลยรู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูกกับคนไม่เข้าใจเรื่องละเอียดอ่อน
     "ต้องใช้คำอะไรพูดวะ ถึงไอ้โง่ไม่มีวันหาแฟนได้มันถึงจะเลิกโง่และเข้าใจ"
     ริชาร์ดบ่นพึมพำไปพลางเกาหัวไปพลาง ไทเกอร์เลยรีบแย้ง
     "ฉันไม่โง่นะโว้ย งานผู้ช่วยนายหญิงแห่งคาร์นิวัล..คนโง่ที่ไหนจะทำได้"
     ริชาร์ดได้ยินไทเกอร์พูดถึงกับโวยวายเสียงดัง
     "โอ้ยยยยยยยย แกนี่มันสุดจะบรรยายจริงๆ ฉลาดเรื่องงานน่ะเข้าใจ แต่นายมันโง่เรื่องรักๆใคร่ๆ แก่ไปคงไม่มีใครเอา...ฉันขอบอกไว้เลยว่าจดหมายอย่าให้ ไฟว์กับซิก รู้เด็ดขาด ไม่งั้นวันเสาร์นี้ปวดหัวตายแน่"
      ริชาร์ดเริ่มรู้สึกเซ็งกับท่าทางของไทเกอร์ ซึ่งมันก็โง่และไม่เข้าใจจริงๆ
     "อะไรวะ? ถามเฉยๆกลับว่าไม่หยุดปากเลย..ถึงจะหาแฟนไม่ได้ก็ยังมีเงินซื้อกินนะเว้ย"
     "เออ! ตามสบาย ซื้อกินจนตายห่าไปเลยไป!"
     ริชาร์ดพูดอย่างเซ็งแบบสุดๆพร้อมกับออกไปจากห้องของชุน แต่เจ้ากรรมดันมาจ๊ะเอ๋กับสาวสวยสไตล์ต่างชาติสองคนหน้าห้องชุนพอดี ไทเกอร์ที่เดินตามหลังมาพอดีจึงกล่าวทักทายไป
     "ว่าไงซาร่า ว่าไงลินดา พวกเธอมาทำอะไรหรอ"
     ทีนทีที่ทักทาย ในสายตาริชาร์ดเขาเห็นคนโง่ไม่เข้าใจสิ่งที่พร่ำบอกไปตั้งเยอะ
     อึก!
     ริชาร์ดกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะโค้ท ไฟว์ กับ โค้ด ซิก มาเยือนถึงหน้าประตูห้องชุน ดีที่พวกเธอไม่ได้ยินเรื่องจดหมาย ขืนได้ยินมีหวังถูกแย่งเอาไปแบบไม่มีทางแย่งคืนมาได้แน่นอน
     "มาหาชุน/มาหาชุน"
     ซาร่าและลินดาพูดพร้อมกัน ไทเกอร์ยืนงงๆ ส่วนริชาร์ดอยากจะตบหัวไทเกอร์สักป๊าบให้หายเซ็งกับความโง่เง่าเต่าตุ่น เพราะไม่ควรไปทักสองคนนั้นแต่แรก
     "อ่อ ชุนไม่อยู่..ไว้วันหลังค่อยมาใหม่นะ"
     ริชาร์ดออกตัวและลากไทเกอร์ให้ตามมา ซึ่งไทเกอร์ก็เดินพ้นห้องไปแบบงงไม่หาย แต่ก่อนริชาร์ดจะปิดประตูห้องของชุน ซาร่ากับลินดาพลันมองไปยังประตูห้องและเห็นว่าถูกงัด ทั้งสองคนจึงถามริชาร์ดกับไทเกอร์ด้วยความสงสัย
     "พวกนายมางัดห้องของชุนทำไม"
     ไทเกอร์กำลังจะตอบซาร่าและลินดา แต่ริชาร์ดดึงไทเกอร์มากระซิบข้างหู
     "นายอย่างพูดอะไรเด็ดขาดเข้าใจไหม..อย่าให้พวกเธอเห็นจดหมายด้วย ไม่งั้นวันนั้นนายต้องจัดการทุกอย่างคนเดียว ไม่มีใครช่วยนายแน่ และไม่ว่าฉัน นาย หรือว่าพวกเธอก็ไม่รู้เรื่องของโรส..นอกจากโค้ดและรหัส ถ้าปล่อยสองคนนั้นเห็นจดหมายไม่ใช่แค่ไปป่วนงานวันนั้นอย่างเดียว พวกเธอต้องถามหาโรสแน่"
     "แล้วแก่จะมากระซิบกระซาบทำไมวะ เรื่องนั้นมันก็แน่อยู่แล้ว มีแค่นายหญิงรู้หรือไม่ก็พวกนักฆ่าบอกกันเอง"
     "พวกนายคุยอะไรกัน!?"
     ลินดาถามริชาร์ดและไทเกอร์ ริชาร์ดจึงรีบปิดประตูห้องของชุนและเร่งให้ไทเกอร์ตามมา แต่ว่าไทเกอร์ได้ทำจดหมายตกลงพื้น ซาร่าที่อยู่ใกล้จึงก้มลงไปเก็บด้วยความรวดเร็วและถามริชาร์ด
     "จดหมายอะไร"
     อ่ะ!
     ริชาร์ดหยุดเดิน ไทเกอร์หยุดตาม แต่ไม่ทันที่ริชาร์ดจะพูดอะไร ซาร่าได้เปิดจดหมายอ่านซะแล้ว
     "วันเสาร์ที่สิบสามเจอกันในฐานลับคาร์นิวัล"
     ซาร่าอ่านจบลินดาได้ยื่นมาหยิบจดหมายและอุทานด้วยความตกใจ
     "ลายมือโรสนี่!"
     "เอาคืนมา มันคือภารกิจ"
     ริชาร์ดพูดจบ เขาฉกจดหมายจากมือลินดามาใส่ไว้ในเสื้อและเดินจากไปพร้อมไทเกอร์อย่างไว
     ซาร่ากับลินดายังคงสงสัยไม่หาย ทั้งสองถือวิสาสะงัดประตูห้องชุนเข้าไป วินาทีแรกที่เข้าไปในห้องชุน ลินดาได้พูดถึงกลิ่นของคนที่เข้ามาในห้อง
     "กลิ่นโรสเหมือนจะมาได้ไม่นาน กลิ่นชุนเจือจางไปแทบไม่มีอยู่ แต่กลิ่นอีกกลิ่นเป็นของผู้หญิงไม่รู้ว่าเป็นใคร ฉันว่าชุนต้องมีผู้หญิงคนใหม่"
     "ว่าไงนะ!"
     .     .     .
     ทางด้านชุน
     สภาพร่างกายของชุนตอนนี้ดีขึ้นมากในเวลากว่าห้าชั่วโมงที่เขาหลับไป แต่มิซึฮะนั้นยังไม่กลับมา ชุนจึงมองทารกน้อยเพื่อดูว่าตื่นหรือยัง
     "ยังไม่ตื่นหรอ..หลับลึกจังนะ"
     ชุนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นไปหาผ้ามาห่อตัวทารกน้อยเพิ่มเพื่อจะให้อยู่ใกล้เขาตลอดเวลา เพราะว่าชุนกำลังจะไปทำอาหารในครัว บ้านทรงญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมมีระเบียงเปิดโล่งสี่ทิศ ขืนทิ้งทารกน้อยเอาไว้คนเดียวไม่ปลอดภัย ป่ารอบๆบ้านเหมือนจะเงียบสงบ แต่มันก็มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่
     หลังจากชุนหาผ้าได้ เขาจึงใช้ผ้ามัดทารกน้อยเอาไว้กับตัวเขา จากนั้นเดินไปทำอาหารในห้องครัว ยังไงซะเขาต้องกินอาหารเหมือนคนธรรมดาอยู่แล้ว
     .     .     .
     ณ ฐานทัพลับของหน่วยพิเศษ          เวลานี้หน่วยพิเศษที่ออกไปทำลายฐานผู้ก่อการร้ายได้กลับมาจากพักฟื้นอาการบาดเจ็บ ถึงแม้ทุกคนจะสวมชุดเครื่องแบบเอาไว้มิดชิดอาการบาดเจ็บก็ยังไม่หายดี แค่เดินกันได้นับว่ามีบุญมากแล้ว เพราะแรงระเบิดที่ฐานผู้ก่อการร้ายในวันนั้นส่งผลกับหน่วยพิเศษที่อยู่ใกล้เป็นอย่างมาก
     ภายในห้องผู้บัญชาการ
     ทหารสาวแสนสวยกำลังยืนตรงรับฟังผู้บัญชาการสวมชุดเต็มยศพูดถึงภารกิจใหม่
     "ฉันอ่านรายงานภารกิจล่าสุดจากหน่วยเธอแล้ว ภารกิจถือว่าสำเร็จลุล่วง แต่ต้องขอโทษด้วยที่ให้มารับฟังภารกิจใหม่ในสภาพบาดเจ็บ....ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปหน่วยอีเกิลจะถูกยุบชั่วคราว คนในหน่วยที่บาดเจ็บจะถูกส่งไปรักษาตัวในโรงพยายามบาลกลางระยะยาว สำหรับรางวัลในภารกิจทุกคนในหน่วยอีเกิลเลื่อนยศสองขั้น ยินดีด้วยพันตรี"
     "ค่ะ"
     ทหารสาวตอบเสียงดังพร้อมวันทยหัตถ์ด้วยใบหน้าแน่วแน่ พอเธอเอามือลงผู้บัญชาการได้พูดต่อ
     "เรื่องภารกิจใหม่จะเป็นภารกิจลับสุดยอด ให้จับตาดูผู้ต้องสงสัย ทางเราคาดว่าน่าจะเป็นหนึ่งในนักฆ่ามือฉกาจคนหนึ่ง...ขอให้ทำตัวสบายๆ"
     ผู้บัญชาการหยุดพูดและส่งกระเป๋าสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ให้ทหารสาว เธอรู้ดีว่ามันคืออะไรจึงทำความเคารพและรับกระเป๋ามาอย่างรวดเร็ว พอเธอรับไปแล้วผู้บัญชาการได้พูดต่อ
     "กล่องรักษาตัว..ภายในหนึ่งอาทิตย์ด้วยสภาพร่างกายของเธอจะหายดีอย่างแน่นอน กลับไปแล้วรีบทำการรักษาตัว..เพื่อความพร้อมในการทำภารกิจ"          "รับทราบค่ะ!"
     "เอาล่ะ! ทำตัวตามสบาย มานั่งเก้าอี้และฟังรายละเอียดของภารกิจใหม่ต่อกัน"
     ผู้บัญชาการพูดพร้อมกับกดปุ่มบนโต๊ะ ไม่นานห้องค่อยๆมืดลง มีแสงฉายภาพข้อมูลของเด็กหนุ่มคนหนึ่งไปบนกระดาน ตามมาด้วยเสียงอธิบาย
     "ชายคนนี้คือผู้ต้องสงสัย คริมสัน สุวรรณชาด ลูกชายของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง สมบัติ สุวรรณชาดและราชินีนักร้อง อลิซ อลิซาเบธ จากการสืบค้นประวัติพบว่าเขาเป็นอัจฉริยะ เรียนจบมัธยมต้นเร็วกว่าคนทั่วไป แต่มาเรียนมัธยมปลายตอนอายุสิบห้า ช่วงเวลาหนึ่งที่เขาไม่ได้เรียนไม่มีข้อมูลบันทึกใดๆ ภาพจากกล้องวงจรปิดยังไม่มีใครหาพบ ล่าสุดไม่กี่เดือนก่อน สายข่าวเรารายงานว่าเห็นเด็กหนุ่มพบปะกับนักฆ่าบ่อยครั้ง..."
     กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง
     อยู่ๆเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะผู้บัญชาการได้ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาจึงรีบรับโทรศัพท์ ก่อนจะได้พูดอะไรเสียงจากปลายสายได้บอกให้เขาเงียบและฟังอย่างเดียว
     ผู้บัญชาการไม่พูดอะไรอยู่เกือบห้านาที ถึงวางโทรศัพท์และบอกกับทหารสาวด้วยความเข้มงวด
     "ภารกิจเปลี่ยนแปลง ผู้บังคับบัญชาสูงสุดสั่งให้ส่งเธอไปคุ้มกัน คริมสัน สุวรรณชาด อย่างลับๆในวันพรุ่งนี้ รายละเอียดภารกิจจะถูกส่งไปยังบ้านพักของเธอในพรุ่งนี้เช้า"
     ครื้นนนนนนน
     "รับทราบค่ะ"
     ทหารสาวเด้งตัวขึ้นมาทำความเคารพผู้บัญชาการ ก่อนผู้บัญชาการจะเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีคำอธิบายพลิกหลังเท้าเป็นหน้ามือให้เธอได้เข้าใจ
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ