พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่เก้าสิบเจ็ดถวายคืนตราหยก 3

“ยามนั้นท่านตั๋งฮวงมีรัศมีเจ็ดสีดั่งสวรรค์ประทานพรแม้มีสายฟ้ารายล้อมรอบตัวแต่กลับไม่สามารถทำอันตายท่านได้ประดุจผู้ทรงธรรมแม้ฟ้าถล่มกลับมิหวั่นไหว ”

บันทึกเรื่องประหลาดและตำนานปลายราชวงศ์ฮั่น(แก้ไขและจัดพิมพ์โดยตั๋งฮวง)

แสงสีม่วงรัศมีราชันย์ มีพลังแต่มันประสงค์ร้าย

ตำนานของสัตว์ทั้งสี่ที่หากจักรพรรดิเหลืองที่อยู่ตรงกลางอ่อนแอลงก็จะโดนทำร้ายเสียเอง

แต่ท่าทางคนทั่วไปจะไม่ค่อยเชือ่ถือหรือได้ยินตำนานนี้

ชอบฟังแต่ตำนานที่ฟังแล้วลื่นหู

คำเตือนที่ซื่อสัตย์มักขัดหู

เป้นเช่นนั้นเอง

เราควรจะสงสัยมาตั้งแต่แรกแล้วว่า

ไอ้ตราหยกที่มาจากหินที่คนถวายให้ฉู่อ๋องโดนตัดขานี่ มันไม่นำพาความซวยมาให้คนครอบครองจริงๆหรือ?

หรือควรจะสงสัยว่าทำไมฉู่อ๋องมันไม่ได้รับมอบจากมังกรด้วยตนเองมังกรต้องมอบให้ชาวบ้านก่อนด้วย?

เป็นไปได้ไหมที่เราแปลเจตนาของสวรรค์และมังกรผิดพลาด?

หยกที่มีรัศมีสีม่วงสั่นไหวที่เขาพยายามเอามันไปเดินรอบๆราชวังเพื่อดูดรัศมีราชันย์(ความซวย)รอบๆราชวังต้องห้าม

และตามพิธีกรรมเราต้องมอบพลังราชันย์(ความซวย)ให้กับคนโง่เขลาอย่างหองจูเปียนนี่ล่ะเหมาะมาก

คำกล่าวว่า

พระเจ้ารักเด็กและคนเขลา

ว่าเป็นคนเขลาจะมีชีวิตได้อย่างมีความสุขกว่า

เปรี้ยง

ผมเบนกระแสไฟฟ้าออกจากตราหยกไปที่หมู่ขุนนางที่มามุงกันเล็กน้อย

ทำให้ขุนนางหลายคนผงะล้มเป็นลมกันหลายคน

รู้สึกถึงสายลมและแรงปะทะที่มาจากพลังของราชันย์(ความซวย)ในตราหยกที่ผมรวบรวมเอาไว้ปะทุออกมา

ผมหยกตราหยกเหนือหัว

เปรี้ยง

ฟ้าผ่ามาจากท้องฟ้าที่ไม่มีเมฆมาตรงตราหยกที่ผมถืออยู่

แต่โชคดีที่ผมเอาเท้าตัวเองให้ลอยเหนือพื้นไว้เล็กน้อยและถ่ายทอดสายฟ้าไปให้กับคนที่อยู่รอบข้างแทน

นี่คือตำราของเม่ยกั๋ว

ทำให้ชาวบ้านของเราอยู่ดีกินดีนั้นมันยาก ทำให้คนอื่นลำบากกว่าชาวบ้านจะคิดว่าเราเก่ง

ว่าในบรรดาขุนนางหากคนอื่นล้มลงเพราะถูกฟ้าผ่าหรือไฟช็อต

ผมที่ยืนอยู่เฉยๆจะดูดีขึ้นทันตาเห็น