คืนนั้นลู่ลี่ผลักบานประตูห้องพักซอมซ่อของเขาเข้ามาสภาพเสื้อผ้าที่เปียกชื้นไม่ได้ทำให้เขาดูน่าสมเพชอีกต่อไป กลับกันแววตาของเขาตอนนี้กลับเปล่งประกายความมั่นใจอย่างประหลาด
ภายในห้องเพื่อนร่วมห้องสองสามคนกำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ้วรัวกดเล่นเกมกันอย่างเมามัน ทันทีที่เห็นลู่ลี่เดินเข้ามาหนึ่งในนั้นก็ะโขึ้นมาทันที
"เฮ้ย ลู่ลี่! หายหัวไปไหนมาวะเนี่ยพวกฉันเล่นแพ้แรงค์ตกไปหลายตาแล้วนะเว้ย ไม่มีนายคอยแบกทีม ทีมโคตรเละเลย!"
เพื่อนอีกคนละสายตาจากหน้าจอหันมามองสภาพลู่ลี่ั้แ่หัวจรดเท้าก่อนจะหัวเราะร่วน "สภาพแบบนี้...โดนทิ้งอีกแล้วใช่ไหมล่ะ? ฮ่าๆๆนายนี่มันอาภัพเื่ผู้หญิงจริงๆ พวกเรามันก็แค่เด็กหนุ่มบ้านจนไม่มีเงินไปเปย์พวกหล่อนหรอก ทำใจซะเถอะวะ!"
ลู่ลี่ไม่ได้โกรธเคืองคำล้อเลียนนั้นเขายิ้มมุมปากเบาๆ โดยไม่ตอบโต้อะไร
จังหวะนั้นเองเพื่อนอีกคนก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เออ พูดเื่ผู้หญิงพรุ่งนี้เห็นว่า 'จูจู'ดาวเด่นจากคณะศิลปศาสตร์จะมาทำกิจกรรมที่ตึกเราว่ะ! โคตรสวยหุ่นโคตรดี! แต่ก็นะ... ระดับนั้น พวกเราคงได้แค่มองแหละ"
ชื่อของ 'จูจู'ทำให้ลู่ลี่ชะงักไปเล็กน้อย เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเธอมาบ้างเธอสวย สดใสแต่ก็ขึ้นชื่อเื่การหลอกบริหารเสน่ห์ให้ผู้ชายกระเป๋าหนักมาคอยเปย์ให้
เป้าหมายแรก... น่าสนใจดีนี่ ลู่ลี่คิดในใจ
วันรุ่งขึ้น ณ ลานกิจกรรมหน้าตึกคณะ
จูจูในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนกำลังยืนคุยกับเพื่อนๆรอยยิ้มหวานของเธอสะกดสายตาผู้ชายแทบทุกคนในบริเวณนั้น
ลู่ลี่มองไปที่เธอทันใดนั้นหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาพร้อมกับเสียงระบบที่ดังก้องในหัว
[ติ๊ง!ตรวจพบเป้าหมายเพศหญิงที่ตรงตามเงื่อนไข ทำการสแกนข้อมูลเชิงลึก...]
ชื่อเป้าหมาย: จูจู (Zhu Zhu) อายุ:20 ปี (ดาวคณะกิจกรรมศิลปศาสตร์) ส่วนสูง:165 เิเ น้ำหนัก:46 กิโลกรัม ระดับความสวยประเมินโดยระบบ:90/100 (ระดับ A - โดดเด่นสะดุดตา)
[ข้อมูลความชอบ/ไม่ชอบ] สิ่งที่ชอบ: เงินตรา, กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ด,เครื่องประดับหรูหรา, การเป็จุดสนใจ, และผู้ชายกระเป๋าหนัก สิ่งที่ไม่ชอบ: คนจน, คนขี้แพ้,ของลดราคา, ความยากลำบาก
[สถานะความสัมพันธ์] คะแนนความชอบที่มีต่อโฮสต์: -5 แต้ม (ติดลบ) > (ความรู้สึกนึกคิดปัจจุบัน:รู้สึกสมเพช มองโฮสต์เป็เพียงขยะเปียกที่ไร้ค่า)
บทสรุปจากระบบ: เนื่องจากคะแนนความชอบต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน (0แต้ม) เป้าหมายนี้เข้าเงื่อนไข
[สามารถผูกมัดได้!] ยืนยันการผูกมัดหรือไม่?
ลู่ลี่มองตัวเลขติดลบและคำวิจารณ์ของระบบแล้วแค่นหัวเราะในลำคอ สมเพชฉันงั้นเหรอ? เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าใครกันแน่ที่ต้องคลานมาสยบแทบเท้า
"ยืนยันการผูกมัด"เขาสั่งการในใจ ก่อนจะเดินแหวกฝูงชนเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ...
ลู่ลี่ในชุดนักศึกษาธรรมดาๆเดินแหวกฝูงชนเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยไม่ลังเลท่ามกลางสายตาของคนรอบข้างที่มองมาด้วยความประหลาดใจและแอบเยาะเย้ยว่าไอ้หนุ่มหน้าจืดนี่กำลังรนหาที่หน้าแตก
"จูจู ไปกินข้าวกับฉันไหม?"ลู่ลี่เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
จูจูเลิกคิ้วขึ้นเธอมองสำรวจเสื้อผ้าและรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของลู่ลี่ั้แ่หัวจรดเท้ารอยยิ้มดูแคลนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "นี่นาย... คิดจะจีบฉันเหรอ? รู้เอาไว้ด้วยนะว่าค่าตัวฉันแพงมากแค่ค่าเสียเวลาออกไปกินข้าว... นายจะจ่ายให้ฉันไหวเหรอ?"
"ฉันจ่ายไหวอยู่แล้ว ฉันมีเงิน"ลู่ลี่ตอบกลับทันที
คำตอบนั้นทำให้จูจูและเพื่อนๆของเธอหลุดหัวเราะออกมา "นายเนี่ยนะมีเงิน? ดูสารรูปตัวเองก่อนเถอะถ้านายรวยจริงอย่างที่ปากว่า...งั้นนายลองโอนเงินมาเป็ค่าเลี้ยงน้ำคนทั้งคณะตอนนี้เลยสิ กล้าหรือเปล่าล่ะ?"
จูจูท้าทายเธอตั้งใจจะฉีกหน้าผู้ชายหลงตัวเองคนนี้ให้ได้อาย
"เอาโทรศัพท์เธอมาสิ"ลู่ลี่พูดสั้นๆ
จูจูขมวดคิ้วแต่ก็ยอมยื่นคิวอาร์โค้ดรับเงินให้ด้วยท่าทีเย่อหยิ่งลู่ลี่หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าของเขาขึ้นมาสแกน
"ติ๊ง!"
เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารในโทรศัพท์ของจูจูดังขึ้นเธอปรายตามองหน้าจอก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างสุดขีดร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาป
[ยอดเงินเข้า: 50,000 หยวน]
ห้าหมื่นหยวน!ที่ผ่านมาผู้ชายที่ว่ารวยนักรวยหนา ยังโอนให้เธอเต็มที่แค่ครั้งละไม่เกินหมื่นหยวนแต่นายหน้าจืดคนนี้โอนเงินครึ่งแสนให้เธอโดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ!
"ทีนี้...เลิกเรียนเย็นนี้ไปกินข้าวกันได้หรือยัง?" ลู่ลี่ถามย้ำพร้อมรอยยิ้ม
จูจูกลืนน้ำลายลงคอท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศเธอรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็รอยยิ้มหวานหยดย้อย คิดในใจอย่างตื่นเต้นว่า 'ฉันจะต้องจับปลาตัวใหญ่ตัวนี้ให้อยู่หมัด!'"ต-ตกลงค่ะ! งั้นเย็นนี้เจอกันนะคะ"
่ค่ำ ณ ห้างสรรพสินค้าหรู
หลังจากมื้ออาหารค่ำสุดหรูที่ลู่ลี่เป็คนจัดการบิลทั้งหมดเขาก็พาจูจูเดินเข้ามาในโซนแบรนด์เนม
"เธออยากได้อะไรไหม? เลือกเอาเลยฉันจะจ่ายให้เธอเอง" ลู่ลี่พูดพร้อมเอามือล้วงกระเป๋า
"จริงเหรอคะ?!" ดวงตาของจูจูเป็ประกายเธอรีบเดินเข้าไปในร้านบูติกชื่อดัง หยิบกระโปรงและเครื่องประดับชิ้นเล็กๆมาสองสามชิ้นเพื่อลองเชิง ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์
"ทั้งหมด 5,000 หยวนครับ"พนักงานขายแจ้งยอด
ลู่ลี่ขมวดคิ้วเขามองของไม่กี่ชิ้นตรงหน้าแล้วส่ายหัว "แค่นี้พอเหรอ? ทำไมมันน้อยจังเลยล่ะ?"
จูจูอ้าปากค้างนี่ตั้งห้าพันหยวนเลยนะ! สำหรับนักศึกษามันคือค่าใช้จ่ายรายเดือนทั้งเดือนเลยด้วยซ้ำ!
ลู่ลี่ไม่รอให้เธอตั้งสติเขาชี้มือไปที่กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดที่ตั้งโชว์อยู่และราวแขวนเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ล่าสุด "ตรงนี้เท่าไหร่ครับ? แล้วกระเป๋าใบนั้นล่ะ?...ช่างเถอะ เอาทั้งหมดนี้อย่างละชุดเลย ไซส์ของเธอคนนี้"
พูดจบลู่ลี่ก็ดึง 'แบล็คการ์ด'ใบสีดำขลับที่ระบบสร้างให้ส่งให้พนักงาน"เอาบัตรของฉันไปรูดได้เลย"
หลังจากนั้นมหกรรมละลายทรัพย์ก็เริ่มต้นขึ้น ลู่ลี่พาจูจูเดินเข้าออกร้านหรูเป็ว่าเล่นทุกครั้งที่จูจูลังเล เสียงของลู่ลี่จะดังก้องขึ้นมาอย่างทรงพลัง
"รูดเลย! ใบนั้นก็เอา รูดบัตร!ชุดนี้ก็สวย รูดไปเลย!"
จนกระทั่งผ่านไปเกือบสองชั่วโมง...
"พ-พอแล้วค่ะลู่ลี่...ฉันถือไม่ไหวแล้วจริงๆ นะคะ!"
จูจูยืนหอบหายใจถุงกระดาษแบรนด์เนมนับสิบใบเต็มสองมือของเธอไปหมดจนแทบจะเดินไม่ไหวในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ความสับสนและตกตะลึง
หมอนี่มันเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้!?แต่ก่อนยังเห็นทำงานงกๆซื้อของให้ผู้หญิงจนโดนทิ้งอยู่เลย หรือว่าเขาถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง!?ไม่สิ...ต่อให้ถูกหวยก็ไม่น่าจะเปย์บ้าคลั่งขนาดนี้!
ลู่ลี่มองสภาพจูจูที่ถูกถุงช้อปปิ้งทับจนแทบมิดด้วยความพอใจในหัวของเขาได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนยอดเงินคืน 10% และคะแนนความชอบของจูจูที่พุ่งกระฉูดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
"โอเค พอก็พอ" ลู่ลี่หัวเราะเบาๆ
"ง...งั้นฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะฉันแทบจะถือไม่ไหวแล้วจริงๆ"จูจูบอกลาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและเกรงใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต
"โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกันใหม่นะ"ลู่ลี่โบกมือลา ทิ้งให้จูจูมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล
จบตอนที่ 2
เขียนออกมาแล้วสนุกมากเลยครับ!เห็นภาพความเปย์แบบดุดันของลู่ลี่ชัดเจนเลย
2K
