ตอนที่ 27 นอนร่วมกัน
ตกดึก หลังจากที่เย่เฟยไป๋กินอิ่มแล้ว เขาก็เดินออกจากจวนอ๋องอย่างช้าๆ
ที่หน้าประตูจวนอ๋อง สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยๆ ดวงดาวระยิบระยับ ภายใต้แสงดาว ใบหน้าของเย่เฟยไป๋ยังคงมีรอยยิ้ม!!
โล่วชิเจี่ย!!
เขาพึมพำชื่อนี้ในใจ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีเลศนัยของโล่วชิเจี่ย ปรากฏขึ้นในหัว
เย่เฟยไป๋ยิ้มกว้างขึ้น สะบัดพัดเปิดออก คนรับใช้คนนี้ของพี่ชาย ถูกใจเขาจริงๆ ถ้ามีเวลา เขาจะแวะมาหาอีก!
ในห้องหนังสือ หลังจากส่งเย่เฟยไป๋แล้ว เ่ิูก็กลับมาทำงานต่อ เขาหยิบพู่กันขึ้นมา จุ่มหมึกเบาๆ เขียนอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรหวัดๆขนาดเล็กที่ดูดุดันก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ ทว่าเขียนไปได้ครึ่งหนึ่ง เ่ิูก็ขมวดคิ้ว ปลายพู่กันลากผ่านกระดาษสีเหลือง แต่ไม่มีอะไรปรากฏ
หมึกหมด!!
“โล่วชิเจี่ย มาฝนหมึกให้ข้า!”
แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
เ่ิูรู้สึกว่างเปล่าในใจ แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปะโออกไปนอกม่าน “ใครก็ได้ มาฝนหมึกให้ข้า!”
ม่านถูกเปิดออก สาวใช้ชุดม่วงพอได้ยินคำสั่งก็เดินเข้ามาอย่างงดงาม นางมาพร้อมกับกลิ่นเครื่องหอมรุนแรง มันลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เ่ิูขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขาเกลียดกลิ่นเครื่องหอมของผู้หญิง มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ไม่เหมือนตอนที่โล่วชิเจี่ยอยู่ข้างๆ
เอ๊ะ? ทำไมข้าจึงนึกถึงไอ้เด็กสารเลวคนนั้นอีกแล้ว! เ่ิูส่ายหัวอย่างแรง พยายามจดจ่ออยู่กับงาน
สาวใช้ชุดม่วงเดินมาถึงข้างๆ เ่ิู โค้งคำนับอย่างสุภาพ หยิบแท่งหมึก แล้วค่อยๆบรรจงฝนหมึกให้เ่ิู ท่วงท่าของนางชำนาญ ไม่เหมือนโล่วชิเจี่ยที่งุ่มง่าม สีหน้าของนางจริงจัง ไม่เหมือนโล่วชิเจี่ยที่มักทำหน้าเบื่อหน่าย นิ้วมือของนางขาวราวกับหยกขาว เรียวเล็กเหมือนต้นหอม
นิ้วเรียวจับแท่งหมึก แล้วเริ่มฝนไปมา ส่งกลิ่นหอมของหมึกกระจายออกมา
เ่ิูมองตามนิ้วมือของนาง เลื่อนสายตาขึ้นมายังใบหน้า อากัปกริยาช่างอ่อนช้อย สีหน้าของนางไม่เหมือนโล่วชิเจี่ยที่มักจะกัดฟัน ปากบ่นพึมพำอยู่แทบตลอดเวลา แต่เ่ิูพอมองกลับรู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก
ดูท่าสายตาของเขาจะตรงไปตรงมาเกินไป สาวใช้จึงรู้สึกตัว พอนางเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับเ่ิู ดวงตาของเขาลึกราวกับบ่อน้ำแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเด่นชัดยิ่งขึ้นภายใต้แสงเทียน หัวใจของสาวใช้เต้นแรง นางหยุดหายใจ ยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเขินอาย
เ่ิูขมวดคิ้ว ละสายตาจากใบหน้าของนาง โบกมืออย่างเ็า แล้วพูดว่า “ข้าไม่้าให้เ้ารับใช้แล้ว!”
สาวใช้ชุดม่วงอึ้งไป วางแท่งหมึก โค้งคำนับอย่างนอบน้อม เอ่ยขึ้นว่า “หรือจื่อยี่ทำอะไรไม่ดี ให้ท่านอ๋องไม่พอใจ?”
เ่ิูมองนางอย่างเ็า “ เ้าทำได้ดี แต่ตอนนี้ข้าไม่้าคนรับใช้ เ้าออกไปก่อนเถอะ!”
จื่อยี่เม้มปาก โค้งคำนับ พูดอย่างไม่เต็มใจ “เช่นนั้นบ่าวขอตัว!” จากนั้นก็กัดฟัน เดินออกไป!
หลังจากนั้น เ่ิูก็รู้สึกกระวนกระวายใจจนทำงานต่อไม่ได้ จึงเดินออกไปสูดอากาศในสวน
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านผมของเขา ชายเสื้อปลิวไสว เหมือนผีเสื้อที่กำลังโบยบิน
เสียงจิ้งหรีดร้องดังมาแต่ไกล ทุกสรรพสิ่งต่างหลับใหล ภายใต้แสงดาวระยิบระยับ
“โครก~”
ในตอนนั้นเอง เสียงท้องร้องดังขึ้น เ่ิูขมวดคิ้ว ก้มลงมองท้องของตัวเอง
แต่เสียงไม่ได้มาจากเขา!
สายตาของเขาจึงเลื่อนออกไป แล้วสะดุดเข้ากับต้นไทรสองต้นที่อยู่ไม่ไกล มีเปลญวนผูกอยู่ระหว่างต้นไทรทั้งสอง โล่วชิเจี่ยนอนอยู่บนเปลญวน สองมือกุมท้อง สองตาหลับสนิท
ตอนเย็นโล่วชิเจี่ยถูกเ่ิูลงโทษ จึงไม่ทันกินข้าวเย็น ต้องนอนทั้งๆที่ท้องหิว!
อีกทั้งพอจะนอน นางก็พบว่าพวกคนรับใช้ไม่แม้แต่จะเหลือผ้าห่มให้นาง จงใจให้นางนอนบนฟางในคอกม้า!
โล่วชิเจี่ยกัดฟันด้วยความโกรธ ตอนแรกตั้งใจไปนอนเบียดกับเหลียนอี แต่เหลียนอีพอเห็นว่าโล่วชิเจี่ยซึ่งปลอมเป็ชายจะมาหลับนอนด้วยก็หน้าแดง วิ่งไปหยิบไม้กวาดไล่ฟาดนางจนต้องเตลิดหนีออกมา
สุดท้ายโล่วชิเจี่ยก็จนใจ ต้องไปผูกเปลญวนในสวนของจวนอ๋อง ใช้เป็ที่หลับนอน
เมื่ออยู่ในที่โล่งกว้าง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าของนาง ช่วยให้คลายร้อนได้ดียิ่ง โล่วชิเจี่ยเม้มปากอย่างสบายใจ ซุกหน้าตัวเองลงในอ้อมแขน นอนหลับเหมือนลูกแมว!
เมื่อเ่ิูเห็น เขาก็อึ้งไป มองดูใบหน้าที่หลับใหลของนาง กลับเกิดความรู้สึกไม่อาจละสายตา!
เขานอนไม่หลับเพราะความหงุดหงิด แต่โล่วชิเจี่ยที่กล้าขัดคำสั่งเขา กลับนอนหลับสบาย?
ไม่รู้ทำไม เ่ิูรู้สึกขัดหูขัดตาคนที่กำลังหลับอยู่ เขาเหยียดเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว
เตะโล่วชิเจี่ยตกจากเปลญวน แล้วแอบไปหลบหลังต้นไทร
โล่วชิเจี่ยร้องด้วยความเ็ป ร่างของนางตกลงมาใต้เปลญวน รู้สึกปวดหลัง เกือบจะร้องไห้ออกมา
นางมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นใคร
หรือว่าข้าเจอผีแกล้ง?
นางรู้นิสัยการนอนของตัวเอง แต่ไม่คิดว่าจะแย่ขนาด นอนหลับอยู่ดีๆ ไหงกลิ้งตกมาซะได้?
นางแอบหัวเราะตัวเอง โล่วชิเจี่ยกลับไปนอนบนเปลญวนต่อ
เมื่อเ่ิูเห็นโล่วชิเจี่ยนอนหลับอีกครั้ง เขาก็อึ้งไป ภายใต้แสงจันทร์ ร่างกายของโล่วชิเจี่ยอาบแสงจันทร์สีเงิน ใบหน้าที่อ่อนโยนดูงดงามยิ่งขึ้น ขนตายาวทาบทับเปลือกตาล่าง เป็เงาจางๆ เหมือนปีกผีเสื้อสีดำชวนมอง
ในสวนของจวนอ๋อง แสงจันทร์งดงาม กลิ่นหอมของดอกไม้ฟุ้งกระจาย อากาศไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนในห้อง การนอนบนเปลญวน เป็วิธีที่ดีในการคลายร้อน!
เ่ิูเปิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆโน้มตัวลงนอนข้างๆ โล่วชิเจี่ย สายลมพัดพากลิ่นหอมเฉพาะตัวของโล่วชิเจี่ย ทำให้เ่ิูรู้สึกสงบ อาการนอนไม่หลับที่รบกวนเขามาตลอด บรรเทาลงในขณะนี้!!
โล่วชิเจี่ยนอนหลับบนเปลญวนตลอดทั้งคืนโดยมีเ่ิูนอนอยู่ข้างๆนาง
โล่วชิเจี่ยเหนื่อยมาทั้งวัน จึงไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของเ่ิู ััไว้เพียงว่าในอากาศนอกจากกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวน ยังมีกลิ่นหอมเย็นๆ ของมิ้นต์ โล่วชิเจี่ยนอนหลับจนถึงเช้า โดยไม่รู้เื่อะไร
4K
![[จบแล้ว]มังกรพลัดถิ่น - Student Fighter](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606464200_42441106.webp)
