ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่37 คาถาแส้อสูรทมิฬเก้าตลบ

ส่วนกริชเพชรยังยืนนิ่งๆ มองฝ่ามือตรงหน้า ที่พุ่งทะยานเข้าหาเขาเหมือนเด็กเล็กๆ ที่ไม่รู้ประสีประสาอะไร มองดูการตะปบอย่างไร้เดียงสา ไม่มีวี่แววของการป้องกันตัว แม้ แต่เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นป้องกันตัวเองก็ไม่ทำ หรือชายหนุ่มไม่อาจทำทันตั้งหาก ถ้าคิดอีกทีเขาอาจจะไม่มีคาถาเร้าพลังป้องกันตัวเลยก็ได้ ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างคาดเดาไปในทิศทางเดียวกันทั้งสิ้น

ควับ!! แควกกกก!!

เสียงแควกดังแหวกอากาศมันบาดลึกเข้าไปในอารมณ์ของคน ที่ห่วงใยองค์ชายสิบสี่มันช่างเชือดเฉือน เหมือนกับว่าถ้าต้นตอของเสียงที่หมายเข้าปะทะนั้น คือหน้าอกชายหนุ่มมันจะแบ่งแยก ร่างของเขาออกเป็นสองส่วนได้ทันที

ควับ!!

ทันใดนั้นทุกคนต้องตะลึงลานกริชเพชรไม่เพียงแต่ เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นป้องกันตัวเอง เขาแค่เอียงตัวก้าวเท้าออกทางซ้ายพลิกตัวนิดหน่อย กรงเล็บอันทรงพลานุภาพขององค์ชายเก้า ก็ผ่านหน้าอกไปเหมือนเส้นยาแดงผ่าแปด

"อ้ารรร!! "

จนทุกคนต้องอ้าปากค้าง มหาอำมาตย์ขมวดคิ้วมองอย่างแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

'เด็กหนุ่มคนนี้ซ่อนความสามารถไว้ในตัวแน่ๆ การจู่โจมที่รวดเร็วปานสายฟ้าขนาดนี้เขายังหลบได้แบบไม่ ใช้พลังอะไรเลย'

องค์ชายสิบสี่เพียงแต่ใช้สัญชาตญาณและกายอสูรที่ถูกพัฒนาในระดับสูงช่วยเท่านั้นเอง แสดงว่าองค์ชายสิบสี่ต้องผ่านการสู้รบกับเหล่าอสูรมาอย่างช่ำชอง เขาจึงมีปฏิกิริยารวดเร็วแบบนี้

มหาอมาตย์กัดฟันกรอดๆ จนหัวหน้าองครักษ์ทมิฬได้ยินเสียง สายตาอันแหลมคมเจ้าเล่ห์ของเขา ประเมินฝีมือขององค์ชายเก้าผิดพลาดอย่างไม่น่าเชื่อ

หัวหน้าองครักษ์ทมิฬเป็นผู้ใกล้ชิดกับองค์ชายเก้าใช้เวลาฝึกฝนให้กับเขา เหมือนเป็นอาจารย์ผู้หนึ่ง ในขณะนำทรัพยากรไปให้องค์ชายที่แดนน้ำพุศักดิ์สิทธิ์

เขารู้เต็มอกอยู่แล้วว่ากายอสูรขององค์ชายเก้าอยู่ในระดับห้าขั้นสมบูรณ์ เพียงครึ่งก้าวก็จะขึ้นถึงระดับหก แล้วการจู่โจมย่อมมีประสิทธิภาพสูง ไม่อ่อนด้อยกว่าเขาสักเท่าไหร่ แต่นี่องค์ชายสิบสี่ กลับหลบได้แบบปาฏิหาริย์ สร้างความฉงนสนเท่ห์ ให้กับหัวหน้าองครักษ์ทมิฬ จนต้องยกยิ้มขึ้น

อย่างชั่วร้ายเยือกเย็นตัดสินใจตั้งแต่บัดนี้ว่า ถ้าองค์ชายสิบสี่ รอดพ้นจากลานประลองไปได้ หัวหน้าองครักษ์ทมิฬต้องหาโอกาสลอบสังหารคนผู้นี้ให้ได้ เหมือนกับองค์ชายสิบสี่เป็นเสี้ยนหนามชิ้นโตขององค์ชายเก้า และฮองเฮาฝ่ายซ้ายในอนาคตแน่นอน

กรอดดด!!

"เก่งไม่ใช่เล่นนะเจ้า.." เสียงขององค์ชายเก้าแค่นออกมาอย่างเคอะเขิน ในขณะที่กรงเล็บอำมหิตของเขาผ่านหน้าอกองค์ชายสิบสี่ไปอย่างเฉียดฉิว

อารมณ์ที่เหมือนกับว่าจะเข่นฆ่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ให้ละเอียดเหมือนเต้าหู้เน่าๆ ก้อนหนึ่ง แต่เมื่อลงมือกับพลาดเป้าไปอย่างเหลือเชื่อ แต่ด้วยการฝึกฝนของหัวหน้าองครักษ์ทมิฬ ทำให้องค์ชายเก้ามีพิษสงรอบตัว

กรอด!!

"งั้นเจ้าก็อย่าหาว่าข้าโหดร้ายใช้ไม้ตายกับเจ้าก็แล้วกัน.." เสียงองค์ชายเก้าคำรามกัดฟันกรอด พุ่งตัวผ่านร่างกริชเพชรไปเพราะพลาดเป้าในการตะปบครั้งแรก

ควับๆ ๆ!! ฉึก!! หมับ!!

หางที่ทรงพลังขององค์ชายเก้าก็ตวัดรัดคอกริชเพชรทันที ปลายหางที่เป็นหัวลูกศรพุ่งปราดหมายเจาะหัวกะโหลกศีรษะของชายหนุ่มอย่างโหดร้าย

ผู้ตรวจการกับองค์หญิงจ้าวเฟิงและนางข้าหลวงลุกขึ้นยืนอย่างตกตะลึง พวกเขาเร่งเร้าพลังขึ้นทันที เหมือนกับว่าจะลอยตัวเข้าไปขัดขวาง การกระทำขององค์ชายเก้า ที่ตั้งใจฆ่ากริชเพชร ในกระบวนท่าที่สอง แบบไร้ความปรานี

ควับ! หมับๆ!

ฉับพลันทุกคนต้องอ้าปากค้างเป็นครั้งที่ สอง เมื่อมือซ้ายขององค์ชายสิบสี่ คว้าหมับจับเข้าที่ปลายหางหัวลูกศรขององค์ชายเก้า

มือขวาบีบเข้าที่โคนหางหยุดการโจมตีขององค์ชายผู้อำมหิตคิดร้าย แบบไม่มีใครคิดได้มันเป็นท่วงท่าที่ธรรมดา การคว้าจับก็ไม่พิเศษพิสดารเหมือนเรียนรู้วิชาการต่อสู้มา มีเพียงคำเดียวคือความไวเป็นหัวใจก็แค่นั้นเอง ความไวของมือกริชเพชรที่คว้าจับ เป็นเพราะกายอสูรระดับเจ็ดตอนปลายของเขา

เด็กหนุ่มทำอะไรดูเหมือนธรรมดาสำหรับความรู้สึก หางขององค์ชายเก้ากลับเชื่องช้าขณะโจมตี จนชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเพียงเอียงตัวหลบ ก็สามารถหลุดพ้นได้อย่างสบาย

แค่ตวัดมือขึ้นจับหางขององค์ชายเก้าด้วยสองมือ ก็ทำได้อย่างนุ่มนวลกริชเพชรไม่ต้องการทำร้ายองค์ชายผู้นี้

ดังนั้นจึงจับโคนหางเขาไว้ด้วยไม่ต้องการให้องค์ชายดิ้น ม้วนข้อมืออีกครั้งห่างที่ตวัดรัดคอชายหนุ่มก็หลุดออก

ควับ!!

"ไป!! "

ครึนนนน!!

เขาค่อยๆ ผลักองค์ชายเก้าเบาๆ ไถลไปกับพื้นลานประลอง เหมือนคนจับหางแมว

เขวี้ยงทิ้งไปแบบไม่ได้ตั้งใจ

องค์ชายผู้ทรนงกลับเสียหน้าอย่างรุนแรงเขาไม่สามารถบังคับตัวเองได้ จากแรงเหวี่ยงขององค์ชายสิบสี่ ต้องปล่อยตัวไถลไปกับพื้นอย่างน่าอเนจอนาถ

ปัง!!

"อ๊ากกกกก!! "

ก่อนที่จะไปชนเข้ากับมุมเสากลางข้างลานประลอง ที่ชายหนุ่มทะยานขึ้นมายืนอย่างสง่างาม ตอนนี้กับถูกเขวี้ยงมาเหมือนสุนัขไร้เจ้าของ

หน้าตาองค์ชายเก้าบูดบึ้งกัดฟันกรอดค่อยๆ ลุกขึ้น แววตามีความอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง ชาตินี้ความอัปยศที่องค์ชายสิบสี่ มอบให้เขาไม่อาจลืมเลือนได้

กรอด!!

"องค์ชายสิบสี่เจ้าซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ไม่เบามีอะไรก็สำแดงออกมาเต็มที่ ไม่ต้องออมมือและข้าก็จะไม่ไว้หน้าเจ้าอีกแล้ว จะเล่นงานเจ้าให้เต็มกำลัง ลบล้างความอายครั้งนี้. "

เสียงขององค์ชายเก้าดังสนั่นทั่วรอบๆ บริเวณฉับพลันเขาก็ผนึกบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับห้าตอนปลายอีกครึ่งก้าวก็จะสมบูรณ์ กระจายออกเป็นกายอสูรเต็มรูปแบบร่างจำแลงหายไป กลับกลายเป็นอสูรน้ำจืดตัวมหึมาเกือบหนึ่งร้อยฟุต

แยกเขี้ยวตวัดหางที่คาดลายทองยาวใหญ่อย่างน่าเกรงขาม พลังรอบตัวเป็นไอร้อนสีทองส่องประกายวาววับ

"เจ้ากับข้าบัดนี้ไม่สามารถอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้แล้ว เตรียมตัวตายเถอะองค์ชายนอกคอก..." เสียงร้องอย่างเคียดแค้นกัมปนาทดังลั่น

ตูมมมมม..!!

เขาหมายเข่นฆ่าบุรุษหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าให้สิ้นซาก ด้วยการถล่มพลังทั้งหมดใส่ทีเดียว เสียงตูมดังสนั่น องค์ชายเก้าเหยียบพื้นกระโดดพุ่งปราดขึ้นกลางอากาศ

"คาถาแส้อสูรทมิฬเก้าตลบ"

หางของเขาตวัดเหนือหัวองค์ชายสิบสี่ เป็นเงาคาดสีทองเก้าเส้น ชายหนุ่มใช้สุดยอดวิชาแส้อสูรทมิฬเก้าตลบ หมายใช้ไม้ตายทำลายกริชเพชรให้ราพณาสูร พลังอันร้อนแรงแผ่กระจายเต็มเหนือลานประลอง ปกคลุมเข้าหาองค์ชายสิบสี่อย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างหดหู่พลังที่กดดันลงมา มันมีมากพอสมควรในความรู้สึกของ กริชเพชร แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนหนวดหัวหน้าอสูรคราเคนที่เขาเคยต่อสู้มา

ชายหนุ่มคิดจะหลบก็คงจะไม่ได้อีกต่อไปเพราะว่าพลังเงาแส้อสูร มันปกคลุมเหนือศีรษะถ้าเขาหลบหลีกอาจตกออกจากลานประลองก็เป็นได้ นั่นก็หมายความว่าเขาจะต้องเป็นผู้พ่ายแพ้ และต้องถูกจับไปไต่สวนเรื่องขัดขวางการเสด็จขององค์ชายเก้า

แต่ถ้าเขาชนะได้ก็จะมีศักดิ์ศรีเหนือกว่าองค์ชายเก้า ไม่มีใครจะหาว่าเขาลบหลู่เกียรติของผู้มีอำนาจเหนือกว่า

กริชเพชรหันไปชำเลืองมองหน้าหนิงหนิงเหมือนอยากจะขอความเห็นจากนาง หญิงสาวขมวดคิ้วพยักหน้าตอบ

'นายน้อยเร่งพลังกายอสูรระดับหกก็พอกายอสูรของท่านมีความบริสุทธิ์เหนือกว่า ท่านสามารถขัดขวางเขาได้ และก็ไม่ต้องเปิดเผยกายอสูรที่แท้จริงให้กับคนอื่นรู้ด้วย..'

หญิงสาวส่งกระแสจิตเตือนกริชเพชรนายน้อยของนาง หนิงหนิงไม่เข้าใจนายน้อยของตัวเองจริงๆ แม้อยู่ในยามวิกฤต โดนโจมตีอย่างหนักหน่วงขนาดนี้ยังมีกะจิตกะใจ ปรายตามาขอความคิดเห็นจากนางอีก หญิงสาวจำใจพยักหน้าให้เขาต่อสู้ป้องกันตัวไว้ และก็เป็นการดีอีกเรื่องที่ได้ส่งกระแสจิตเตือนเขาไม่ให้เปิดเผยตัวจริงมากเกินไป

ควับ!!

ซู่!!

เสียงพลังกรีดอากาศเบาๆ แทบเหมือนจะไม่ได้ยิน กริชเพชรงอนิ้วชี้ที่มีสีทองเคลือบเล็บเอาไว้ปกปิดไว้ในแขนเสื้อ ดีดออกเป็นดัชนีเล็กๆ พุ่งตรงเข้าต้านแส้อสูรเก้าสาย ที่ประสานกันปกคลุมพลังเหมือนหัวกริชเพชรดุจดังแห ที่กางออกเต็มท้องฟ้าเหมือนปาฏิหาริย์ สายสีทองพุ่งคล้ายแสงเลเซอร์ ตัดผ่านต้านพลังแส้อสูรเก้าตลบ แล้วเลยทะลุตรงไปหาองค์ชายเก้าอย่างรวดเร็ว

ฉี่ๆ ๆ!!

"อ้ารรรรรรร~"

..........................................................................................................................