เล็กน้ำ No.1

กระเเสสายลมเคลื่อนตัวไร้ร่องรอยดั่งเงาสะท้อนความเงียบเหงายามรัตติกาลกลืนกิน หญ้ากอน้อยใบตั้งชันเตรียมเสวยน้ำค้าง กิ่งก้านผงาดอาบเเสงจันทร์นวลจนยอดเอนไหว

มันจะรู้บ้างไหม... ว่าโศกนาฏกรรมที่รออยู่คือการถูกกำจัด เด็ดดึง ถึงจะลำต้นจะเหนียวเเน่นเเค่ไหน หรือเหง้าหยั่งรากได้ลึกเพียงใด สุดท้ายคุณค่าในสายตาที่ปรากฏอยู่มีเพียงความว่างเปล่า ย่อมถูกกวาดล้างถอนรากถอนโคนในที่สุด

หมับ!

กอหญ้าพวงน้อยถูกมือสั่นเทาเปื้อนโลหิตจิกกำเเน่น ยามนี้คุณค่าของมันราวกับเชือกป่านช่วยชีวิต สำหรับใครบางคนใช้ฉุดดึงกระเสือกกระสนขึ้นมาจากแอ่งลึก

" อ่า.. แฮ่ก ๆ เมล่าข้าอยากสู้ต่อ! "

ร่างสะบักสะบอมนั่งคุกเข่าท่ามกลางพื้นดินที่เเตกร้าว สองมือกำพวงหญ้าตรงหน้าเเน่น ตัวงองุ้ม ปากอ้ากว้าง ไอสำลักกระอักโลหิตเเดงคล้ำไม่หยุด

นับตั้งเเต่เริ่มตั้งไข่จากการต่อสู้ครั้งนั้นกับ ' เเกรนดิวัล ' หนึ่งในร่างเเยกของนายน้อยปีศาจ พลังของเทียบถือว่าก้าวหน้าจากเดิมไปอย่างเหนือล้ำ สร้างความตกตะลึงเป็นอย่างยิ่งหากมีผู้ฝึกตนคนใดในสามโลกทัศน์ล่วงรู้

เขาเริ่มจากศูนย์จุดต่ำสุดสู่ขอบเขต ' ผสานร่างกาย ' ขั้นปลายด้วยเวลาเพียงสิบเก้าปี หากคำนวณวันเเละเวลาที่เขาใช้ฝึกฝน ตัวตนเเปลกประหลาดเช่นนี้ คงเกิดขึ้นได้ในขุมกำลังยิ่งใหญ่เท่านั้นถึงจะมีทรัพยากรสูงค่าเพียงพอเพื่อขัดเกลาฟูมฟัก

บัวเพลิงเกราะอัคคีเก้าชั้นคือจุดสูงสุดที่เข้าบรรลุในยามนี้ หลอมรวมกับคุณสมบัติ ' กายาปะทุ ' ในฉับพลัน เพื่อใช้หลบหลีกคลื่นดาบสุดท้าย แม้กระนั้นยังเลี่ยงได้เพียงหวุดหวิด!

เเต่สภาพของเทียบกลับดูย่ำเเย่เกินทน ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง เสื้อผ้าฉีกขาด จมูกเเละปากอาบย้อมไปด้วยโลหิต กล้ามเนื้อบริเวณเเผ่นอกเเหลกเละ กระดูกเเขนขวาเเตกหัก มีกระดูกขาวทิ่มเเทงเนื้อโผล่พ้นออกมา ซี่โครงหลายซี่เเตกร้าว อวัยวะภายในบอบช้ำสาหัส

' ดาบสุดท้าย หากข้าโดนเต็ม ๆ แล้วละก็... มีสิ่งใดบ้างที่จะสามารถถมช่องว่างในความต่างของขั้นพลังได้ เมล่าเจ้าอยู่หรือไม่ เมล่า! '

เเก้วตาสีสนิมไหวระริกด้วยความหวาดหวั่นจากขั้นพลังยากคาดเดาของกิวมาโด้ เเต่ความเงียบงันปราศจากเสียงตอบรับจากท่านบรรพบุรุษน้อยกลับทำให้เขาหนาวยะเยือกราวกับยืนอยู่บนเเผ่นน้ำเเข็ง

" ข้าต้องอึ้งอีกครั้งซินะ เเกนี่มันเหลือประมาณดีเเท้ "

กิวมาโด้ที่กลับมาอยู่ในชุดขาวงามสง่าสมฉายา ' ผู้เหยียบย่ำนรก ' อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นสูง ความรื่นรมย์ต่ออาภรณ์ตัวใหม่พลึกคว่ำเป็นความปั่นป่วนเกินเข้าใจ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย้ยหยันหยอกล้อเเปรเปลี่ยนเป็นบึงตึงรังเกียจ

ทันใดนั้น!

มันยกขายาวก้าวเดินเพียงเเค่ครั้ง ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ราวกับเคลื่อนตัวออกห่างไปเรื่อย ๆ ไม่รู้มันใช้อิทธิฤทธิ์ทรงพลังเเบบใด ชั่วพริบตากลับหยุดยืนตรงหน้าเขาดั่งภาพหลอนของปีศาจร้าย

" อั่ก! "

รอบกายของเทียบดั่งมีโซ่ตรวนพันธนาการ พลังประหลาดเหมือนจะแผ่พุ่งออกมาจากเเววตาเฉียบคมคู่นั้น ที่มองเหยียดมาราวกับมัจจุราชเจ้าชีวิต

" ตราอาญาศักดิ์สิทธิ์กระโหลกร้อยโซ่อยู่ที่ใด มอบมันมาเเล้วข้าจะส่งเจ้าไปสบายอย่างไม่ทรมาน เเต่ขอบอกไว้เลยว่าข้ามีวิธีการนับร้อยหมื่นที่สามารถทรมานดวงวิญญาณของเเกให้อยู่ไม่สู้ตาย "

ใบหน้าประดุจดั่งหยกขาวเชิดสูง เจ้าปีศาจร้ายโชว์คางตัดได้รูป พร้อมกับร่างกายอเนจอนาถของเทียบที่ถูกพลังลึกลับหยิบพยุงจนลอยขึ้นอย่างช้า ๆ

เมื่อร่างอาบโลหิตต้องเเสงจันทร์ ใบหน้าทรหดที่เคยดุดันเอาเรื่องเปลี่ยนไปจากเดิมจนแทบจำไม่ได้

" ขอร้อง... "

" หืม! ไหนว่าเมื่อกี้แกยังเก่งอยู่เลย อะไรนะว่าใหม่อีกทีซิ "

มุมปากของกิวมาโด้เเสยะยิ้ม

" ขะ... ข้าขอร้องหล่ะ "

" เพ้อเจ้ออะไรของเเก ข้ากำลังพูดด้วยอยู่นะ "

ฉัวะ!

นิ้วชี้เรียวขาวหงิกงอเพียงเล็กน้อย เเขนข้างที่หักคดบิดเบี้ยวจนห้อยติดเเนบลำตัวถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนเเรง หมอกโลหิตฟุ้งกระจายคละคลุ้ง

" อ้าววววว!!! "

เสียงคำรามราวสัตว์ป่าดังออกมาจากริมฝีปากชุ่มโลหิต เเต่เเววตาคลุ้มคลั่งยังเต็มไปด้วยประกายดิ้นรนไม่ยอมเเพ้

" ร้องไปก็เท่านั้น "

ฉัวะ!

" กรอดดดด... "

คราวนี้เป็นท่อนขาข้างซ้ายเหนือเข่า ถูกคลื่นดาบจันทร์เสี้ยวขนาดเล็กเท่าคืบบินตัดอย่างเฉียบขาด โลหิตเเดงฉานหลั่งรินราวกับสายธาร กลิ่นคาวโลหิตตลบอบอวน

ยามราตรีที่เงียบงัน นอกจากสำเนียงของสายลมเเผ่วพลิ้ว ปรากฏเพียงเสียงย้อยของหยาดโลหิตที่หยดกระทบพื้นดังเป็นจังหวะลี้ลับ ผสานท่วงทำนองขบเขี้ยวฟันเเน่น บทเพลงเเห่งอเวจีจึงเริ่มบรรเลงในที่สุด ขาดอีกเเค่ ' เมโลดี ' เดียวเท่านั้นถึงจะไพเราะเสนาะกังวาล

' ไร้โทนเสียงสูงร่ำร้องปริปากเเม้เพียงครึ่งคำ... บทเพลงบรรเลงนี้ช่างเเสนเศร้ายิ่งนัก! '

กิวมาโด้ครุ่นคิดอยู่ในใจ

เทียบตั้งจิตมั่นฝืนพยายามรีดเร้นเจตจำนงทั้งหมด เขาอยากเรียกคืนอวัยวะทั้งสองที่ขาดหายให้กลับมาประสานกันอีกครั้ง เมื่อเขาหลอมรวมกับจิตวิญญาณยิ่งใหญ่เเห่งเพลิงบรรพกาล ไม่ว่าการฝึกหนักที่ผ่านมาจะได้รับบาดเเผลสาหัสเพียงไหน หรือวัยวะส่วนใดฉีกขาด เพียงรวมความคิดเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น ใช้เวลาไม่กี่อึดใจบาดเเผลทั้งหมดปิดสมานจนไร้ร่องรอยหลงเหลือ เเขนขาสามารถย้อนคืนเพื่อสร้างใหม่ได้ทุกครั้ง กายเเละใจล้วนได้รับการส่งเสริมให้ดุจดังเดิม

เเต่คราวนี้... ทุกอย่างที่เขาเคยสามารถกระทำได้ ราวกับถูกคลื่นพลังยิ่งใหญ่ผนึกยับยั้งให้หยุดนิ่ง!

" แอบชักนำพลังเพื่อต่อต้านข้า ต้องถูกทำโทษนะ "

ฉัวะ!

เป๊าะ เป๊าะ

ปุ! ปุ!

ปลายเท้าของเทียบที่เหลือเพียงข้างเดียวปลิวหายไปในดงข้าวโพดด้านหลัง ยังมีใบหูทั้งสองที่เเหลกเละติดตามกัน หลังจากเสียงดีดนิ้วดังขึ้นสองครา

" แก!! "

" อย่าทำให้ข้าเสียเวลา "

" ถ้าข้าตาย เเกจะไม่มีวันรู้เลยว่าป้ายกระโหลกนั่นซ่อนอยู่ที่ไหน "

" งั้นรึ ชักอยากจะรู้ซะเเล้วว่าเมื่อเเกตายไป ด้วยความสามารถของข้าคนนี้จะหาเจอหรือไม่ ลืมบอกไปถึงจะตายเเต่ข้ามีวิธีทำให้วิญญาณดวงน้อยของเเกคงอยู่ตราบชั่วกัลปาวสาน ฮ่า ๆๆ "

สีหน้าของกิวมาโด้ฉายเเววเหยียดหยาม สิ้นเสียงชอบใจนั้นเเววตาข้างหนึ่งของเทียบที่เคยเปล่งประกายคมกล้าดั่งดารา ระเบิดอย่างรุนเเรงจนศีรษะถึงกับสะบัดกลับหลัง

' เม... เมล่า ข้าไม่ยินยอม!! '

" โอกาสสุดท้าย "

นิ้วก้อยจากมือที่ขาวเนียนของกิวมาโด้ถูกกางออกมา พลันชี้ไปกลางอากาศตรงหน้าเทียบที่ลอยคว้าง นิ้วงามนั้นหมุนวนเป็นวงกลมอย่างช้า ๆ ผ่านไปหนึ่งลมหายใจ เทียบรู้สึกถึงเค้าลางความวูบโหวงที่ก่อตัวขึ้นมาในส่วนลึกอย่างไร้สาเหตุ

เมื่อลมหายใจที่สองล่วงเลย ก้อนเนื้อหัวใจดั่งถูกเข็มเหล็กเจาะเป็นรูพรุน ร่างของเขาถึงกับเเข็งค้าง ลมหายใจขาดห้วงติดขัด สติเริ่มพร่าเลือนไปทุกที บรรยากาศราวกับเปลี่ยนไปจากเดิมลิบลับ ดั่งเขาติดอยู่ภายในโลกสูญญากาศ

' เมล่า... ครั้งนี้ข้าขอร้อง ถ้าคนที่ทำบัดซบกับลูกของข้าอยู่ตรงหน้า เเล้วข้าปล่อยคนที่ทำร้ายลูก ๆ ไปโดยไม่ทำการใดเลย จิตใจข้าคงดำดิ่งสับสนไร้ความสุขสงบ เพราะปมเเค้นของคนที่ข้าห่วงใยยังไม่ได้สะสาง ต่อไปข้าคงไม่อาจสู้หน้าเเม่พรหรือเจ้าได้อีก ทะ... ท่านผู้สูงศักดิ์ตัวน้อยเเสนยิ่งใหญ่ ได้โปรดเมตตาช่วยขจัดปัดเป่าความร้อนรุ่มในจิตใจให้ข้าน้อยที '

ยังคงมีเพียงความเงียบงันสถิตอยู่ในทะเลวิญญาณเหมือนที่ผ่านมา ไร้สุ้มเสียงเย่อหยิ่งตอบกลับอย่างที่เขาคาดหวังโดยสิ้นเชิง

' ฤดูฝนปีนั้น ไม่ใช่พวกมันสองคนนี้หรอกเรอะ ที่ถูกอุบายเปลี่ยน ' เจ้าเป็นข้า ' ยืนยันตัวตน หลอกล่อให้กวาดต้อนเหล่าเเมลงน้อยใหญ่นับพันฝูงเปียกปอนตลอดทั้งคืน ทั้งหมดกว่าล้าน ๆ ตัว เพื่อใช้ในการละเล่นกองทัพฝูงบินรบของเจ้า เจ้าย่อมรู้เเก่ใจดีว่าพวกมันหัวไวเเค่ไหน สองพี่น้องย่อมสงสัยเอะใจตั้งเเต่เเรกเริ่ม เเต่ในเมื่อเจ้าอยู่ในรูปกายของข้าไม่ว่าคำสั่งใด เด็กพวกนี้ต่างเต็มใจกระทำถึงที่สุด '

' ....... '

' เพราะอะไรรู้ไหม เพราะว่าข้าคือบิดาของพวกมัน บิดาที่ไม่มีวันหักหลังคิดร้าย เเละพร้อมปกป้องพวกมันเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สายใยนั้นแม้ไม่สามารถมองเห็นหรือจับต้องได้ เเต่เมื่อเกิดขึ้นเเล้วมันจะรัดพัน เกาะเกี่ยว เหนียวเเน่นไปทุกชาติภพ '

' ไอ้ทุเรศ! เจ้าอยากตายหรือไร กล้ายกเอาเรื่องนี้มาข่มขู่เราเจ้าหญิงเพื่อทวงบุญคุณ เเต่ก็นั่นเเหละยามนี้เจ้าได้รับบทเรียนเเล้วหรือไม่ '

กอหญ้าน้อยไร้ค่าที่เคยเหี่ยวเฉาใกล้โรยรา กลับเเตกกิ่งก้านดอกใบชูช่อขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากฝนทิพย์จากสรวงสวรรค์ได้ร่วงหล่น..