Teachers Kekkaishi คุณครูผู้ผนึกมาร

อย่างไรก็ตามความเร็วของมันกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆก่อนคลายแขนของผู้ก่อการร้ายที่ตายออก

ควับ!

ทันใดนั้นกระสุนที่กําลังจะสัมผัสเข้ากับใบหน้าก็ถูกคว้าเอาไว้คว้าเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย!

วินาทีนั้นเองชายหนุ่มก็ดูเหมือนว่าจะเริ่มรู้สึกตัวเขาจึงลืมตาขึ้นและมองไปยังกระสุนในมือด้วยความประหลาดใจมันมาอยู่ในมือของเขาได้ยังไง?

ความจริงแล้วถึงมู่หลินจะหลับไปแต่เขาก็ทําให้ร่างกายของตัวเองระวังเอาไว้ตลอด ดังนั้นถ้าไม่เกิดอันตรายอะไรจริงๆเช่น กระสุนปืน เขาก็จะไม่ตื่นเด็ดขาดจนกว่าเที่ยวบินจะลงจอด

ทว่า!ทว่าดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะถูกใครบางคนเอาชีวิต!

บัดซบ!กล้าเอาชีวิตของคนที่นอนหลับเช่นเขาอยู่นี่นะ?

รนหาที่ตายเสียแล้ว!

มู่หลินโกรธมากจนต้องลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองไปยังหัวหน้าผู้ก่อการร้ายที่กําลังตกตะลึงด้วยสีหน้าเย็นชาสิ่งที่เขาไม่ชอบอีกอย่างก็คือ การถูกเอาชีวิต!

ถูกเอาชีวิตทั้งๆที่หลับอยู่!

เพราะงั้นต้องมอบบทเรียนให้สาสม!

โดยไม่สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชายหนุ่มเริ่มก้าวเดิน เขาเดินตรงไปทางหัวหน้าผู้ก่อการร้ายอย่างเชื่องช้า

“เฮ้ย!’’พอตอบสนองได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเสี่ยวเย่และหัวหน้าผู้ก่อการร้ายก็อดอุทานออกมาอย่างตกใจไม่ได้มันเป็นไปได้ยังไงที่คนๆหนึ่งสามารถรับกระสุนเอาไว้ในขณะที่หลับตาอยู่?

ใช่!นี่มันต้องบังเอิญแน่ๆ!

หมอนี่ช่างโชคดีอย่างแท้จริง!

“บัดซบ!แกนี่ดวงแข็งจริงนะ เพราะงั้นตายๆไปซะ!’’เห็นว่าชายหนุ่มเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชาหัวหน้าผู้ก่อการร้ายที่ไม่ได้แปลกใจอะไรก็เริ่มยิงอีกครั้ง

ปัง!

กระสุนถูกยิงออกไปอย่างแม่นยํามันพุ่งตรงเข้าหาใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

ควับ!

เป็นอีกครั้งที่สิ่งน่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นชายหนุ่มได้ใช้มือข้างเดิมคว้ามันเอาไว้ คว้าเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย!

“อะไรกัน!’’หัวหน้าผู้ก่อการร้ายตกตะลึงในสิ่งที่เห็นเป็นอย่างมาก ถ้าครั้งแรกบังเอิญก็พอได้แต่เรื่องบังเอิญมันจะไปมีครั้งสองอีกได้ยังไง?

บัดซบ!

ปัง!

ถึงอย่างนั้นหัวหน้าผู้ก่อการร้ายก็ไม่เชื่อว่าชายหนุ่มจะทํามันได้อีกเขาจึงได้ยิงออกไปอีกครั้ง

ควับ!

และแล้วสิ่งที่เหมือนเดิมก็เกิดขึ้นชายหนุ่มได้คว้ามันเอาไว้ ท่าทีของเขาดูเฉยเมยและไม่แยแสเป็นอย่างมากทว่าสิ่งที่ต่างออกไปจากเดิมก็คือ ปากของเขาเริ่มขยับ!

“แกจะยิงฉันอีกนานไหม?’’มู่หลินถามออกไปด้วยนํ้าเสียงเย็นชา ไอ้บัดซบนี่เอาแต่ยิงทั้งๆที่รู้ว่าไม่ได้ผล

มันเป็นบ้ารึไงวะ?

“แก…’’ถูกหยามซึ่งๆหน้า หัวหน้าผู้ก่อการร้ายก็โมโหจนยิงกระสุนออกไปรัวๆมันไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะสามารถทําได้หมดกับกระสุนจํานวนมาก

ควับ!

เป็นอีกครั้งที่กระสุนมากมายถูกคว้าเอาไว้ อย่างไรก็ตามพอคว้าเอาไว้ได้แล้วมู่หลินก็ไม่ลังเลเลยที่จะซัดพวกมันออกไป

ฉึก!

เสียงทะลุบางสิ่งบางอย่างดังขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน

“อ๊ากกกก!’’พอตอบสนองกับความเจ็บปวดที่กําลังแล่นผ่านบาดแผลต่างๆบนร่างได้หัวหน้าผู้ก่อการร้ายก็ร้องอย่างโหยหวนออกมาทันทีก่อนมองไปยังบนร่างกายของตัวเองที่มีรอยทะลุและเลือดด้วยความไม่อยากเชื่อ

เป็นไปได้อย่างไร?

ไอ้หมอนี่มันไม่ใช่คนแล้ว!

“ยะ...อย่า!อย่าเข้ามา!’’ เห็นว่าชายหนุ่มเริ่มเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆหัวหน้าผู้ก่อการร้ายที่แม้จะยังคงเจ็บก็ถอยหนีอย่างรนรานด้วยความหวาดกลัวเขากลัวเป็นอย่างมากต่อคนที่แข็งแกร่งจนปืนทําอะไรไม่ได้เช่นนี้!

“ฮึ่ม!คิดฆ่าคนแต่ไม่เตรียมใจไว้ช่างน่าสมเพช!’’ ต่อหน้าความหวาดกลัวของอีกฝ่าย มู่หลินแค่นเสียงเย็นดูถูกโดยไม่รอช้า เขาก็หายตัวไปปรากฏที่เบื้องหน้าของมันในทันที

“อะไรกัน!’’เห็นความเร็วอันน่าทึ่งนี้เสี่ยวเย่ที่ยืนมองดูเหตุการณ์มาตลอดก็ดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้ามันเป็นไปได้ยังไงกันที่มนุษย์จะมีความเร็วเช่นนี้!

ชายคนนี้เป็นใครกัน?

ฉวัะ!

วินาทีนั้นศรีษะของหัวหน้าผู้ก่อการร้ายลอยกระเด็นออกไปก่อนจะกระฉูดเลือดจํานวนมากออกมา

ถูกต้อง!หัวหน้าผู้ก่อการร้ายได้ตกตายแล้ว!

แม้จะเป็นอย่างนั้นมือของชายหนุ่มที่ได้ใช้สังหารอีกฝ่ายกลับไม่ปรากฏร่องรอยใดๆให้เห็นเลยแม้จะเป็นคราบของเลือดซักหยดก็ยังไม่มี

อะไรกัน!

เป็นอีกครั้งที่เสี่ยวเย่ลอบอุทานอย่างตกอกตกใจเขาตกใจเป็นอย่างมากมันจะเป็นไปได้ยังไงที่มนุษย์จะสามารถสะบั้นศรีษะด้วยการใช้ฝ่ามือเพียงครั้งเดียว?

แน่นอนว่านั่นเป็นไปไม่ได้!

อีกอย่างมันจะเป็นไปได้ยังไงที่สามารถหลบเลือดที่เป็นของเหลวพวกนั้นได้โดยไม่เลอะสักนิด?

เฮ้ย!ชายคนนี้ยังเป็นคนอยู่รึเปล่า?!

สุดท้ายเสี่ยวเย่ก็อดมองไปยังชายหนุ่มเหมือนมองมนุษย์ประหลาดไม่ได้

ด้านผู้โดยสารคนอื่นที่เห็นว่าหัวหน้าผู้ก่อการร้ายตายแล้วก็ส่งเสียงเฮอย่างดีอกดีใจพวกเขาดีใจเป็นอย่างมากที่ไม่ต้องถูกฆ่าหรือเสียทรัพย์สินอีกต่อไปอย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขานึกถึงการติดต่อสื่อสารเมื่อกี้นี้พวกเขาก็ต้องตื่นตะหนกอีกครั้ง

“ทุกคนดูนั่นสิเครื่องบินกําลังดิ่งลงข้างล่างเรื่อยๆแล้ว!’’

“เฮ้ย!เมื่อครู่ฉันยังเห็นอยู่เลยว่ามันดิ่งช้า แต่ทําไมตอนนี้มันถึงเร็วเช่นนี้?’’

“แย่แน่!  แย่แน่ๆเลย! พวกเราตายแน่ๆ!’’

“...’’

ไม่ช้าเสียงตื่นตะหนกของผู้โดยสารก็ดังไปทั่ว

“ทุกคนใจเย็นก่อนครับ’’มองไปยังเหตุการณ์โกลาหลตรงหน้า เสี่ยวเย่ที่ยังคงเยือกเย็นอยู่ก็ส่งเสียงขึ้นถึงคนขับจะตายไปแล้ว แต่ลูกน้องของผู้ก่อการร้ายอีกคนยังอยู่ดังนั้นถ้าบังคับให้มันขับ ปัญหาครั้งนี้ย่อมแก้ได้หายห่วง

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นวินาทีต่อมาเสียงปืนดังลั่น

ปัง!

กระสุนพุ่งตรงมาที่ใบหน้าของชายหนุ่มส่งผลให้เขาแสยะยิ้มแล้วซัดฝ่ามือกระแทกกระสุนกลับไป

ฉึก!

ทันทีที่กระสุนถูกกระแทกกลับไปมันก็พุ่งทะลุศรีษะของผู้ก่อการร้ายคนสุดท้ายที่กําลังมาถึงในทันตา

“นะ...นาย!นายทําอะไรลงไป?’’ เห็นอย่างนั้นเสี่ยวเย่ก็ถามอย่างตื่นตะหนกในความคิดของเขาผู้ก่อการร้ายคนสุดท้ายจะต้องขับเครื่องบินเป็นอย่างแน่นอนมันจึงสามารถอธิบายเกี่ยวกับการปล้นครั้งนี้ได้เป็นอย่างดีอย่างไรก็ตามเมื่อเห็นว่าความหวังสุดท้ายได้ตกตายไปแล้ว เขาก็แทบไม่อยากเชื่อไม่อยากเชื่อเป็นอย่างมาก!

นี่ชายหนุ่มคนนี้เขาทําบ้าอะไรลงไป?

ถ้าจะตายก็ตายไปคนเดียวดิอย่าได้ลากพวกเขาไปเกี่ยวข้องด้วย!

“ถามโง่ๆเห็นๆกันอยู่ว่ามันยิงฉัน ถ้าฉันไม่ฆ่ามันแล้วจะให้ฉันทําอะไร? เหอะ!โง่จริงๆนะนายน่ะ!’’ กลับกัน มู่หลินไม่ได้ตื่นตะหนกแม้แต่น้อยเขามองกลับไปอย่างไม่แยแส ใครที่คิดจะฆ่าเขา เขาก็จะฆ่ามัน แล้วแบบนี้ยังต้องมีอะไรให้ถามอีก?

เลอะเทอะ!

อีกอย่างถึงไม่มีคนขับแล้วมันจะยังไง?

มีเขาอยู่ก็หายห่วงแล้ว!