บทที่14 จวนอ๋อง
" ท่านอ๋องกล่าวหนักเกินไปแล้ว ตัวข้าถึงจะเป็ธิดาเทพทว่าข้าก็ไม่ได้เป็คนของแคว้นใดมีสิทธิ์จะเป็ที่ไหนก็ย่อมได้ " จวินซีก็ขึ้นอย่างยิ้มแย้ม
ส่วนมู่หลงซีได้ยินก็สิ่งที่จวินซีเอ่ยก็ยกยิ้มขึ้นมา ธิดาเทพผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เขาคิดไว้ั้แ่เเรก แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็คนตรงไปตรงมาเช่นนี้ น่าสนใจเสียจริง
จวินซีเห็นมู่หลงซียิ้มก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม " ท่านยิ้มอะไร "
" เปิ่งหวางแค่คิดไม่ถึงว่าธิดาเทพจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ "
" ข้าก็เป็เช่นนี้ " จวินซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ วันนี้นางก้าวเท้าผิดข้างหรือยังไงถึงได้มาเจอกับมู่หลงซีได้ " นี่ข้าก็ออกมานานแล้วต้องขอตัวก่อน " เอ่ยจบก็เดินผ่านมู่หลงซีออกไป
ทว่าเมื่อนางกำลังเดินผ่านตัวเขาไปจู่ๆมู่หลงซีก็เซมาโดนตัวของนาง นางจึงเข้าไปประคองเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อจวินซีัักับตัวของมู่หลงซีก็พบว่าตัวของเขาเย็นเฉียบนางจึงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงใ " นี่...เหตุใดท่านถึงได้ตัวเย็นเช่นนี้ "
มู่หลงซีได้ยินเสียงของจวินซีเอ่ยถามก่อนที่ตัวเขาจะหมดสติไป ส่วนจวินซีเห็นมู่หลงซีหมดสติไปเเล้วโดยที่เขาซบเข้าที่ไหล่ของนางก็พลันร้อนร้นขึ้นมา จวินซีเลยรีบพามู่หลงซีไปยังเรือนเสวียนเยว่ซึ่งเป็เรือนพักเขามู่หลงซีถึงยังไงจวินซีนางก็เคยอาศัยอยู่ในจวนแห่งอยู่ครั้งหนึ่งในชาติที่แล้ว จึงทำให้นางชำนาญเส้นทางพอสมควร
เมื่อจวินซีพามู่หลงซีมาถึงเรือนเสวียนเย่ก็พบกับมู่เหลียงคนสนิทของเขา
" ท่านอ๋อง! " มู่เหลียงที่ยืนอยู่หน้าเรือนพบว่านายของตนถูกสตรีนางหนึ่งประคองเดินเข้ามาก็รีบเดินเข้าไปหาทั้งสองทันที " แม่นาง ท่านอ๋องเป็อะไร "
" ข้าไม่รู้ จู่ๆเขาก็หมดสติไป " จวินซีเอ่ยตอบ
เมื่อมู่เหลียงได้ยินได้ร้อนร้นขึ้นมา " เร็ว ให้คนไปตามหมอมา " เอ่ยจบก็เข้าไปประคองเ้านายของตนเข้าไปในเรือน
ทั้งสองพามู่หลงซีไปยังเตียงเสร็จมู่เหลียงพึ่งจะสังเหตุว่าสตรีที่ประคองเ้านางก็ตนมาเป็ผู้ใดก็เอ่ยขึ้นมา " ข้าน้อยขอบคุณธิดาเทพที่ช่วยเหลือท่าอ๋องของพวกเรา "
" เหตุใดเขาถึงเป็เช่นนี้ได้ " จวินซีเอ่ยถามอย่างเป็กังวล
" ไม่นานมานี้ท่านอ๋องโดนลอบสังหารได้รับาเ็ นี่ก็พึ่งจะดีขึ้นมาก็เป็เช่นนี้แล้วขอรับ " มู่เหลียงตอบโดยไม่คิดปิดบังเพราะเื่นี้คนก็รู้กันทั่วแล้ว ทว่าเหตุใดธิดาเทพถึงมาอยู่ที่นี้ได้ มู่เหลียงกำลังจะเอ่ยถามหมอก็มาพอดี
ส่วนจวินซีนั้นก็พอรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดเื่นี้ขึ้นก็ไม่ได้ใเท่าไรนัก แต่นางไม่คิดว่ามู่หลงซีที่เก่งกาจออกปานนั้นกลับพลาดท่าได้ หรืออาจเป็เพราะรับเคราะห์แทนต้าจงงั้นหรือ! เมื่อจวินซีคิดได้เช่นนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมา
เมื่อหมอตรวจอาการของมู่หลงซีเสร็จแล้วมู่เหลียงจึงเอ่ยถามขึ้น " ท่านหมอ ท่านอ๋องเป็เช่นไรบ้าง "
" อาการาเ็ของท่านอ๋องยังไม่หายดี ทั้งยังต้องลมหนาวเลยทำให้ไม่สบาย เดี๋ยวข้าจะยาให้และให้ท่านอ๋องกินยาตามเวลาด้วยนะ "
" ขอบคุณมากขอรับ " มู่เหลียงเอ่ยขึ้นมาอย่างโล่งใจ จวินซีนางเองก็เช่นกันเขาไม่เป็ไรก็ดีเลยนางจะได้รู้สึกผิดน้อยลงบ้าง
ก่อนที่จวินซีจะไปนางได้นำยาทาแผลที่นางทำเองขึ้นมาแล้วยื่นให้มู่เหลียง " นี่เป็ยาทาแผลที่ข้าทำเอง เอาไว้ทาให้กับท่านอ๋อง "
มู่เหลียงมองตลับยาที่อยู่ในมือของจวินซีอย่างงุดงงแล้วรับมาจากมือของจวินซี ยาทาแผลที่ธิดาเทพให้มาก็ต้องเป็ของดีอย่างไม่ได้สงสัย " ข้าน้อยขอบคุณธิดาเทพขอรับ แล้วธิดาเทพไม่รอท่านอ๋องฟื้นก่อนหรือขอรับ "
จวินซีมองไปยังห้องด้านในครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นมา " ไม่ต้อง ข้าเเค่บังเอิญผ่านมาแล้วพบกับท่านอ๋องก็เท่านั้น " แล้วจวินซีก็เดินออกไปจากจวนอ๋อง
จวินซีจากไปได้ไม่นานมู่หลงซีก็ได้สติขึ้นมาพอดีกับมู่เหลียงเข้าได้ " ท่านอ๋องฟื้นแล้วหรือขอรับ " มู่เหลียงเข้าไปประคองนายของตนลุกนั่ง
" เปิ่นหวางกลับมาได้อย่างไร " มู่หลงซีรับน้ำมาจากมู่เหลียงเอ่ยขึ้นถาม
" ธิดาเทพเป็คนพาท่านอ๋องกลับมาขอรับ "
มู่หลงซีได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยขึ้นมา " ถือว่านางไม่ได้ใจร้ายกับเปิ่นหวางนัก " เมื่อมู่หลงซีคิดถึงตอนที่เขามีท่าทีจะล้มลงจวินซีก็รีบเข้ามาประคองเขาทันทีแล้วเขายังได้ยินนางพึมพำอะไรกับเขาสักอย่างก่อนที่เขาจะหมดสติไป เขายังจำกลิ่นกายของนางได้อยู่เลย มันเป็กลิ่นหอมเย็นอ่อนๆที่ติดอยู่บนกายของนาง ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด
" น่าแปลกมาเลยนะขอรับ ธิดาเทพนางรู้เรือนพักของท่านอ๋องได้เช่นไร " เสียงมู่เหลียงเอ่ยขึ้นทำให้มู่หลงซีได้สติออกจากความคิดของตนแล้วเอ่ยถามมู่เหลียง " นางมาส่งเปิ่นหวางถึงหน้าเรือนเสวียนเยว่เลยหรือ
" ขอรับ ตอนนั้นกระหม่อมกำลังออกไปตามท่านอ๋องพอดี " มู่เหลียงเอ่ยจบก็เอาตลับยาทาแผลที่จวินซีได้ไว้ออกมาแล้วยื่นไปให้เ้านายของตน " ท่านอ๋อง สิ่งนี่เป็ยาทาแผลที่ธิดาเทพมอบไว้แก่ท่านอ๋องขอรับ กระหม่อมตรวจแล้วว่าไม่มีปัญญา "
มู่หลงซีรับตลับยามาจากมู่เหลียงแล้วเปิดดูก็ได้กลิ่นหอมเย็นเช่นเดียวกับกลิ่นกายของนางออกมาจากตลับยา " แล้วนางเล่าอยู่ที่ไหน "
" ธิดาเทพกลับไปหลังจากมอบยาให้กับกระหม่อมแล้วขอรับ "
ไปไวมาไวเสียจริงนางไม่อยากเจอเขาขนาดนั้นเลยหรือ ั้แ่ได้พบกันเขารู้สึกว่าพอนางเห็นหน้าเขามักจะหาเื่หลบหน้าเป็ประจำ แต่ครั้งนี้ครั้งเเรกที่ได้พูดคุยกับนางนานหน่อย ตัวเขายังมีเื่อยากถามนางอยู่มากเลยทีเดียว " มู่เหลียง ไปสืบมาว่านางกลับไปทางไหน "
" ขอรับ ท่านอ๋อง " แล้วมู่เหลียงก็ออกไป
ส่วนมู่หลงซีก็มองยังตลับยาที่อยู่ในมือของตนอย่างเหม่อลอย ช่างนี้ไม่รู้ว่าเป็เพราะเหตุใดความฝันของเขาถึงได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆั้แ่ที่เขากลับมาจากเผ่าจอมเวทย์ ยิ่งน้ำเสียงของจวินซีที่เอ่ยกับเขาในตอนที่ใกล้จะหมดสติมันช่างเหมือนกันเสียงสตรีนางนั้นนัก ในฝันของเขามักจะมีสตรีผู้นั้นวนเวียนอยู่รอบกายเขาเสมอค่อยพูดคุยเป็เพื่อนกับดูเลยเขาตลอด ทว่าไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงได้เ็ากันนางนักก็ไม่รู้แต่สตรีนางนั้นก็ยังคงอยู่ข้างกายเขาเสมอไม่จากไปไหน
มู่หลงซียังมองตลับยาในมืออย่างเหม่อลอย จนกระทั่งมู่เหลียงกับมา " ได้ความว่าเช่นไรบาง "
" ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมได้สอบจากองครักษ์ลับแล้วว่าธิดาเทพไปทางด้านหลังของจวนขอรับ "
" ทางด้านหลังจวนงั้นหรือ " มู่หลงซีเอ่ยพำพัมก่อนจะยกยิ้มขึ้นและหัวเราะเบาๆ " ที่แท้เป็เช่นนี้เอง ไม่คิดว่าตามหาตั้งนานกลับอยู่ใกล้ตัวเสียได้ "
มู่เหลียงยังไม่เข้าใจที่เ้านายของตนเอ่ย ทว่าก็เอ่ยขึ้นมา " ท่านอ๋องจะให้กระหม่อมสืบต่อหรือไม่ขอรับ "
" ไม่ต้อง ข้าไม่สิ่งใดก็ไปทำเถอะ " มู่หลงซีเอ่ยขึ้นแล้วมู่เหลียงก็เดินออกไป มู่หลงซีเดินไปทางหน้าต่างแล้วมองไปยังทิศที่ตั้งของสำนักพยัคฆ์เมฆา ไม่คิดเลยว่านางจะมีความสัมพันธ์กับสำนักแห่งนั้นไม่ธรรมดาเสียจริง...หึหึ
606
