ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"แน่นอน ข้าต้องรู้จักสิ" ซานซานพูดเบา ๆ "แม้ว่า ‘ศิลาหัวใจแห่งอัคนี’ จะเป็นแค่อัญมณีระดับกลาง แต่มันก็เป็นอัญมณีที่หายากชนิดหนึ่งในบรรดาอัญมณีระดับกลางเลยล่ะหากนักหลอมใช้มันร่วมกับพลังอัคคีพิสุทธิ์ได้ล่ะก็จะยอดเยี่ยมมาก” เมื่อพูดถึงมันซานซานอดกล่าวต่อไม่ได้ “ถังฮวน อาจารย์ของเจ้าเป็นผู้มีความสามารถนัก แม้จะไม่เก่งกาจ แต่ถึงกับมีหัวใจแห่งอัคนีเก็บซ่อนเอาไว้ได้เชียวนะ เจ้านี่น่ะถึงมีเงินเหรียญก็ซื้อไม่ได้”ในยามนี้นางใคร่รู้เรื่องราวของผู้เฒ่าช่างตีเหล็กนัก " 'หัวใจแห่งอัคนี’ มันล้ำค่าขนาดนั้นเชียว?"ถังฮวนได้ฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มพลางยักคิ้วใส่ พลางหยิบหัวใจแห่งอัคนีขนาดเท่าไข่เป็ดออกมา ตอนอยู่ในกล่องรู้สึกได้ว่าอัญมณีร้อนผ่าวเล็กน้อย แต่ในทันทีที่ถูกนำออกมาจากกล่อง ถังฮวนรู้สึกแสบร้อนที่ฝ่ามือเขารับรู้ได้ถึงความร้อนที่ผิดปกติ เมื่อเทียบกับหัวใจแห่งอัคนีก้อนนี้อัญมณีระดับต่ำอย่าง ‘หินเมฆาอัคคี’ นั่น ไม่คู่ควรจะกล่าวถึงด้วยซ้ำ "มันเป็นอัญมณีที่ร้อนมาก"ถังฮวนอุทานและรีบนำอัญมณีใส่กลับในกล่อง จากนั้นจึงได้พบว่า ไอร้อนพวกนั้นถูกความเย็นของกล่องไม้กักเก็บเอาไว้ “จริงสิ ทำไมถึงบอกว่าไม่สามารถหลอมมันเป็นอาวุธที่เหมาะสมที่สุดของนักหลอมได้เล่า” เมื่อเห็นสีหน้ายุ่งยากของถังฮวน ริมฝีปากแรงระเรื่อของซานซานก็เผยอออกเล็กน้อย "ตุ๊บ ตุ๊บ!"เสี่ยวเป่ายังคงกระโดดโลดเต้นบนแท่นวางอย่างดีอกดีใจ มันเหล่ตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเหมือนจะบอกว่า“มาหาข้าสิ” “ได้ๆ" ถังฮวนยิ้มพร้อมลูบหัวมัน เสี่ยวเป่ายิ่งดีใจ ใช้อุ้งมือสะกิดแขนถังฮวนแล้วชี้ไปยังกล่องอัญมณีมันอ้าปากเล็กน้อยก่อนจะใช้ลิ้นเลียรอบปาก น้ำลายมันกำลังไหลออกมา "หา... เจ้าอยากกินมันหรือ?"ถังฮวนถึงกับปวดหัวเมื่อเห็นมันน้ำลายไหลย้อย หากเจ้าตัวเล็กกินอัญมณีล้ำค่านี่เข้าไป แล้วถ้าท่านลุงผู้เฒ่าช่างตีเหล็กกลับมาอีกครั้ง เดาได้ไม่ยากเลยว่าร้านตีเหล็กจะต้องพังพินาศแน่ๆ "อิ๋ง?" (นะๆ?)เจ้าตัวเล็กผงกหัวน่าสงสารใส่ถังฮวน ถังฮวนทนไม่ไหวจึงรีบห้ามใจด้วยการปิดกล่อง แต่กลับพบว่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมืออยู่ในนั้นพร้อมทั้งหนังสือเล่มเล็กสองเล่มอยู่ใต้กระดาษ ถังฮวนใจเต้นอดดึงกระดาษออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นแล้วเขาถึงกับตัวแข็งทื่อ มันเป็นจดหมายที่ท่านผู้เฒ่าช่างตีเหล็กทิ้งเอาไว้ “จากนี้...จงไปยังทวีปหรงเหย้าเพื่ออาจารย์คนนี้ ส่วนตัวข้ายังไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่” “หากว่าเจ้าพบกล่องนี้ในห้องอาจารย์ ก็แปลว่าเจ้าได้ฝึกฝนพลังปราณแท้ และกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าแล้ว” “ศิลาหัวใจแห่งอัคนีทั้งเก้าในกล่องนี้ อาจารย์เก็บไว้ให้เจ้าหากเจ้าสามารถหลอมอัคคีพิสุทธิ์และกลายเป็นนักหลอมได้แล้วเจ้าสามารถศึกษาตำรานักหลอมที่อยู่ในกล่องของอาจารย์ได้เมื่อเจ้าได้เป็นนักหลอมระดับกลางแล้ว ก็จะสามารถใช้มันหลอมอาวุธระดับกลางสำหรับตัวเจ้าเอง” “หากเจ้าไม่สามารถเป็นนักหลอมได้ ให้เจ้ามอบศิลาหัวใจแห่งอัคนี ให้เถ้าแก่ร่างท้วมที่ร้านขายอาวุธผู้นั้นเขาจะช่วยจะหาคนหลอมอาวุธให้เจ้า อีกอย่างในนี้ยังมีทักษะการหลอมและทักษะการต่อสู้หลายระดับสำหรับให้เจ้าไว้ฝึกฝนด้วยตนเอง หากไม่เข้าใจก็จงถามจากเขาได้” “หากว่าเจ้าได้เป็นนักหลอมแล้ว และแข็งแกร่งเพียงพอ เจ้าสามารถไปยัง “หุบเขาหลอมอาวุธ” และ “ปราสาทนู่ลั่ง” ที่ทวีปจี่หยวนได้ในอนาคตข้าเชื่อว่าเจ้ายังจำสถานที่ตั้งของทั้งสองได้ดี ถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว ก็ไม่สำคัญว่าเจ้าจะเป็นนักหลอมหรือไม่” “เจ้าต้องดูแลตัวเอง เมื่อไม่มีอาจารย์แล้ว”“ท่านอาจารย์ อู๋เซี่ย ยังอยู่!”“นอกจากนี้แล้ว ชื่อของข้าไม่ควรเปิดเผยโดยง่าย” " อู๋เซี่ยเหรอ ท่านอาจารย์ มีนามว่า "อู๋เซี่ย”?”อ่านจดหมายจบ เขาก็อดพึมพำไม่ได้ เขาเพิ่งรู้จักชื่อของท่านลุงผู้เฒ่าช่างตีเหล็ก“ชื่อจะต้องไม่ถูกแพร่งพราย น่าแปลกจริงๆ หรือว่าท่านอาจารย์มีศัตรูที่ทรงพลัง?”

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 48 อาจารย์ มีนามว่า "อู๋เซี่ย”? (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 48 อาจารย์ มีนามว่า "อู๋เซี่ย”? (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้