สตรีมเมอร์สาว กินพิชิตอวกาศ [จบ]

ตอนที่ 58 ศึกใหญ่ขององค์หญิงสามในแผนกเกษตรกรรม 3

ว่ากันว่าจำนวนของเอเลี่ยนปลาหมึกยักษ์บนดาวปลาหมึกยักษ์กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว หากยังเร็วขนาดนี้ต่อไป จุ๊ ๆ!

คาดว่าเอเลี่ยนปลาหมึกยักษ์นี้จะกลายเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์!

“จะไม่ไปจริง ๆ เหรอ?” ไม่ว่ายังไง ถ้าองค์หญิงสามบอกว่าไม่ เธอก็จะไม่ไปจริง ๆ ใช่มั้ย?

“ไม่ไป! ฉันจะไปทำอะไรที่นั่น? คิดวิธีหาเงินพิเศษเพิ่มที่นี่ดีกว่า!” สวี่หลิงอวิ๋นพูดอย่างเกียจคร้าน

เมื่อพูดถึงการต่อสู้ ตั้งแต่ที่เธอเริ่มฝึกวิธีการฝึกฝนพลังจิตนั้น เธอก็สังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าพลังดวงดาวของตัวเองก็เริ่มพัฒนาเช่นกัน และความเร็วในการดูดซับพลังงานอิสระนี้จากอากาศก็เริ่มเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่เพียงแค่นั้น แต่การควบคุมพลังดวงดาวของเธอมีความแม่นยำมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งช่วยลดความสิ้นเปลืองที่ไม่จำเป็นลงได้มาก

หลายคนไม่สามารถควบคุมพลังดวงดาวได้มากพอ ส่งผลให้เมื่อพวกเขาเปลี่ยนพลังงานดาวเป็นดาบเลเซอร์จึงมีพลังดวงดาวล้นมาก ทำให้เกิดความสิ้นเปลืองและระยะเวลาจะค่อนข้างน้อย

เห็นได้ชัดว่าผู้คนในจักรวรรดิรู้ถึงความสำคัญของพลังจิต แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีระบบการฝึกฝนที่เหมือนกัน ความแข็งแกร่งของพลังจิตพวกเขาไม่เพียงแค่กำหนดระดับพลังดวงดาวอย่างสมบูรณ์ แต่มันยังจำกัดระดับพลังดวงดาวของพวกเขาอีกด้วย

เมื่อคิดย้อนกลับ พวกเขาก็คิดว่าเมื่อพลังดวงดาวถูกอัปเกรดแล้ว พลังจิตก็ย่อมถูกอัปเกรดด้วยและไม่ได้มีผลกระทบใด ๆ

“ไร้สาระ!” ทันทีที่สวี่หลิงอวิ๋นพูดจบก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง เมื่อนักเรียนหันไปมอง โอ้แม่เจ้า นั่นคือคณบดีของสองแผนกหลักไม่ใช่เหรอ?!

พวกเขามาที่นี่เพื่ออะไร?

นักเรียนมองกลับไปที่สวี่หลิงอวิ๋นที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ เข้าใจแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขาต้องมาหาท่านปรมาจารย์คนนี้แน่

กำลังจะมาชิงตัวเธอใช่มั้ย? คนโลภเหล่านี้จะมาจับปรมาจารย์ตรงหน้าพวกฉันซึ่ง ๆ หน้าเลยใช่มั้ย? ฉันสงสัยว่าองค์หญิงสามจะถูกคณบดีทั้งสองเกลี้ยกล่อมให้ย้ายแผนกหรือไม่?

รีบไปแจ้งคณบดีแผนกเกษตรกรรมด่วน!

นักเรียนที่ฉลาดวิ่งหนีไป คนอื่นที่เหลือต่างก็เฝ้าดูด้วยความสนุกสนานและแอบสวดอ้อนวอนให้องค์หญิงสามไม่จากไป

“องค์หญิงสาม ทำไมท่านถึงมาที่นี่? กระหม่อมโอนเอกสารของท่านไปที่กองบัญชาการรบแล้ว และคนอย่างท่านควรไปที่กองบัญชาการรบของกระหม่อมเพื่อฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของท่าน จากนั้นก็ไปที่สนามรบและกลายเป็นผู้ทรงพลังที่สามารถพลิกสถานการณ์ทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว!"

“เหลวไหล! คนที่มีความสามารถในการบังคับบัญชาที่ยอดเยี่ยมอย่างองค์หญิงสามควรไปที่กองบัญชาการของกระหม่อมต่างหาก! ด้วยผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้จะช่วยชีวิตทหารได้กี่นาย?!”

“คุณต่างหากที่เหลวไหล! ความสามารถในการบังคับบัญชาขององค์หญิงสามได้รับการยอมรับจากทุกคนอยู่แล้ว แล้วคุณยังจะสอนอะไรองค์หญิงสามอีก? ตอนนี้ท่านเต็มไปด้วยพลังจิต ถ้าคุณสอน คุณก็จะกลายเป็นทหารที่วางแผนการรบบนกระดาษที่ยึดติดกับกฎระเบียบเก่าและไม่คิดหาวิธีแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอ? แล้วจะต่อสู้ได้ยังไง?”

“แก! ไอ้เลว! แกเป็นระดับ 6 ดาวแล้วแกจะสอนองค์หญิงสามให้อัปเกรดระดับดาวได้ยังไง?”

“ระดับของฉัน 6 ดาวแล้วจะทำไม? ฉันสอนผู้เชี่ยวชาญระดับ 7 ดาวได้มากมาย เกิดอะไรขึ้น? แกมันขี้อิจฉา!”

“ฉันยังเคยสอนพลเอกโอคาซีด้วย เป็นไงมั่ง!”

เยี่ยมไปเลย คนแก่สองคนคุยกันแล้วก็ไม่มีใครยอมใคร พวกเขาลืมถามสวี่หลิงอวิ๋นว่าเธอชอบแผนกไหนด้วยซ้ำ!

สวี่หลิงอวิ๋นเชิดคางขึ้นแล้วมองดูชายชราสองคนทะเลาะวิวาทกัน ทั้งสองเปิดเผยข้อบกพร่องของกันและกัน และขุดคุ้ยเกี่ยวกับประวัติด้านมืดของกันและกัน มันน่าสนใจจริง ๆ!

ตอนแรกนักเรียนหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่เมื่อเห็นท่าทีสงบขององค์หญิงสาม พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะโพสต์วิดีโอถ่ายทอดสด

ยังคงอยู่บนหน้าจอสาธารณะ: นั่งดูคณบดีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดสองคนแข่งขันเพื่อแย่งชิงองค์หญิงสามกันที่นี่!

ตอนนี้ใครฮอตที่สุด?

ใคร ๆ ก็บอกว่านอกจากพลเอกโอคาซีแล้ว ก็คือสวี่หลิงอวิ๋น...องค์หญิงสาม!

ไม่ใช่แค่ว่าธุรกิจของอีกฝ่ายจะใหญ่และแข็งแกร่งเพียงพอ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือองค์หญิงสามเป็นอัจฉริยะจริง ๆ!

ใช้ได้ทั้งไม้แข็งและไม้อ่อน มีอารมณ์รุนแรง และพูดจาทำให้คนโกรธได้! ผู้ชมจึงทั้งรักและเกลียดเธอ

รักความตรงไปตรงมาของเธอ และเกลียดการต่อต้านของเธอ

นักเรียนแผนกเกษตรกรรมคนนี้เปิดถ่ายทอดสดในวันธรรมดาจึงไม่มีคนดูเลย ไม่คิดว่าวันนี้จะถ่ายทอดสดไม่ถึงห้านาที คนก็เข้ามาเหมือนสายน้ำ ผู้คนหลายแสนคนหลั่งไหลเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดและพวกเขาก็ได้เป็นผู้อยู่เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว และภายในไม่กี่นาที ทุกคนก็รู้ว่ามีคนกำลังถ่ายทอดสดองค์หญิงสาม!

“ให้ตายเถอะ! นั่นคือองค์หญิงสามจริง ๆ ! นั่นคือคณบดีแกลลาเกอร์และคณบดีเบลกจริง ๆ!”

“เวรแล้ว! แม่ของฉันจะทุบตีฉันอีกแล้ว! ได้โปรดอย่าให้แม่ของฉันเห็นองค์หญิงสามถูกคณบดีสองคนแย่งตัวกัน มิฉะนั้นเมื่อฉันกลับไปฉันจะถูกฉีกออกโดยม้าห้าตัว! "

“เยี่ยมเลย! ฉันไม่เรียนหนักในวันธรรมดาและตอนนี้ฉันก็ยังดูถ่ายทอดสด ดูสิว่าแม่จะกลับมาตีฉันมั้ย!”

“ลูกชายอย่ากลัวไปเลย แม่แค่จะเอาลูกไปวางบนเขียงเบา ๆ!”

“โอ้พระเจ้า! องค์หญิงสามช่างน่าทึ่งจริง ๆ! นั่งอยู่ที่นั่นเพื่อดูคณบดีทั้งสองกำลังแย่งชิงตัวเธอด้วยความสนุกสนานอย่างนั้นเหรอ?!”

"ฉันพนันได้เลยว่าองค์หญิงสามจะเลือกกองบัญชาการ เพราะพลเอกโอคาซีจบการศึกษาจากกองบัญชาการ!"

“ไร้สาระ! มันควรจะเป็นกองบัญชาการรบสิ! องค์หญิงสามเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับเจ็ดดาวตั้งแต่อายุสิบแปดปีแล้ว มันควรจะเป็นกองบัญชาการรบเพราะเธอจะได้เป็นทหารในกองทัพของพลเอกโอคาซี!"

“เอ๊ะ? ฉันจำได้ว่าองค์หญิงสามบอกว่าเธอจะเลือกแผนกเกษตรกรรมไม่ใช่เหรอ?”

“ข้างบนเป็นคนโง่ ตราบใดที่ให้เลือกเป็นรายบุคคล ฉันก็จะไม่เลือกแผนกเกษตรกรรม!”

........

ทุกคนต่างยืนกรานในความคิดเห็นของตนเอง คนส่วนใหญ่คิดว่าองค์หญิงสามจะไม่อยู่แผนกเกษตรกรรมอย่างแน่นอน เพราะนั่นคือกองบัญชาการและกองบัญชาการรบ!

ถ้าถามคนของจักรวรรดิชิงเหย้าว่าใฝ่ฝันอยากจะเรียนในวิทยาลัยไหน 99% ของคนส่วนใหญ่จะตอบว่าสถาบันการศึกษาทางทหารแห่งจักรวรรดิชิงเหย้า!

นี่เป็นวิทยาลัยที่ดีที่สุดหนึ่งเดียวในดวงดาว!

พลเอกโอคาซีจบการศึกษาจากกองบัญชาการของวิทยาลัยแห่งนี้ จุ๊ ๆ นี่คือแผนกที่อ้างว่าจะได้เป็นนายพลทันทีที่ออกจากวิทยาลัย!

“เอาล่ะ หยุดเถียงกันได้แล้ว! องค์หญิงสามพูดเมื่อคืนนี้ว่าท่านต้องการอยู่ที่แผนกเกษตรกรรมและได้รับการอนุมัติจากจักรพรรดิแล้ว” ชายวัยกลางคนที่ไม่โกนหนวดเคราสวมรองเท้าแตะที่มีเสียงพ่นลมเดินเข้ามา

“ราลีย์ เฮย์แมน คุณมาทำอะไรที่นี่? เป็นไปได้ไหมที่แผนกเกษตรกรรมของคุณก็ต้องการองค์หญิงสามด้วย” แกลลาเกอร์เป็นคนแรกที่พูดเยาะเย้ยเพื่อนร่วมงานคนนี้ จะมีการแข่งขันกันอยู่แล้วทำไมถึงมีคู่แข่งอื่นปรากฏขึ้นมาอีก?

“ผมมาทำอะไรงั้นเหรอ? ผมบอกว่าคุณสองคนเป็นคณบดีที่ความจำดีมาก!” ราลีย์ เฮย์แมนพูดอย่างเย้ยหยัน “เมื่อองค์หญิงสามสมัครไปที่แผนกของคุณก่อน แต่คุณก็ไม่ยอมรับไม่ว่าจะเป็นหรือตาย แต่ตอนนี้เมื่อเห็นว่าองค์หญิงเป็นคนยอดเยี่ยมแล้วก็คิดจะมาแย่งชิงไปอย่างนั้นหรือ? คุณสองคนเป็นคนแก่ที่ไร้ยางอายจริง ๆ ใช่มั้ย?”

“มีแต่คนบอกว่าเดินหน้าแล้วไม่คิดถอยหลัง แล้วยังไงนะ ตอนนี้คุณอยากได้องค์หญิงสามของเราอีกแล้วเหรอ? ฉันบอกแล้วไงว่าองค์หญิงสามจะไปแผนกเกษตรกรรม เกิดอะไรขึ้น? คุณไม่เชื่อใจกันเหรอ?”