หลังจากได้เป็ราชินีเรนิสก็รู้เลยว่าประเทศนี้มีอะไรที่ต้องพัฒนาอีกหลายอย่างไม่ว่าจะการศึกษา การกินอยู่ การเกษตร และอีกมากมายโดยเฉพาะความคิดผู้คน
หลายคนยังติดอยู่กับความคิดเก่าๆอย่างการเหยียดโอเมก้า เพราะคิดว่าโอเมก้าไร้ความสามารถ...เช่นเดียวกับแม่เ้าของร่างที่รังเกียจลูกตัวเอง
ราชินีคนก่อนเก็บตัวเงียบมาั้แ่ก่อนเกิดาเรนิสไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่านางรู้รึยังว่าตอนนี้ผลัดเปลี่ยนบัลลังก์ไปแล้วและตอนนี้นางก็ไม่ได้เป็พระราชินีแล้วด้วย
เขาเคยไปเค้นถามกับเมดที่รับหน้าที่มาส่งอาหารให้อดีตราชินีดูเหมือนนางจะกินอาหารที่เอาไปส่งให้จนหมด แต่ก็ไม่ยอมก้าวออกมาจากห้องเลย
น่าสงสัย...
ั้แ่ได้เป็ราชินีการเป็อยู่ของเขาก็ดีขึ้น ได้อยู่ห้องใหญ่ ๆ มีอาหารดี ๆกินแต่เขาก็ง้วนอยู่กับเอกสาร ไม่ค่อยได้มีโอกาศสำรวจวังเท่าไหร่ เดินไปไกลสุดเห็นจะเป็ห้องนอนกับท้องพระคลัง
แน่นอนว่าโซนที่เป็ห้องาากับราชินีเขาไม่เคยย่างกรายเข้าไปและเรนิสก็ไม่มีเหตุผลที่จะเก็บความสงสัยนี้ต่อไปเขาจึงตรงไปที่ห้องของอดีตราชินีเพราะอยากรู้ว่าทำไมนางถึงเก็บตัวอยู่ในห้องได้เป็ปีๆ
ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปใกล้โซนห้องนอนจู่ ๆก็มีเมดจำนวน 5 คนเดินมาขวาง พวกนางมีสีหน้ากรุ่นโกรธและบึ้งตึง
“พระราชินีมีรับสั่งว่าห้ามไม่ให้ใครก็ตามเข้าใกล้บริเวณนี้ค่ะ”หนึ่งในเมดคนหนึ่งพูดขึ้น ในใจรู้สึกไม่พอใจที่ตัวเองต้องพูดคำสุภาพกับโอเมก้าแถมยังเป็โอเมก้าที่ขึ้นครองบัลลังก์อย่างปริศนาไม่แน่ว่าเขาอาจจะปีนเตียงท่านที่ปรึกษาเพื่อให้ได้ตำแหน่งนี้มาก็ได้
เรนิชเลิกคิ้ว “แม้แต่ข้าก็ห้ามเข้ารึไง อีกอย่างตำแหน่งราชินีตอนนี้เป็ของข้าแล้วนะ”
“แม้ท่านจะเป็ราชินีแต่ก็ได้แค่ตำแหน่ง ตอนนี้ไม่มีใครเคารพท่านหรอกตำแหน่งนี้ควรจะเป็ของสตรีที่มีความสามารถด้วยศาสตร์ของชนชั้นสูงเป็อัลฟ่าผู้สูงส่ง แต่ดูท่านสิ เป็โอเมก้าที่ปีนเตียงท่านที่ปรึกษาแท้ ๆที่บอกว่าเป็เ้าชายน่ะโกหกรึเปล่าก็ไม่รู้ “นางพูดต่อ “ข้าทำงานที่นี่มา 10 ปียังไม่เคยเจอท่านเลยสักครั้ง ถ้าอยากโกหกท่านควรจะทำให้เนียนกว่านี้นะคะ”
เรนิชคิ้วกระตุก...‘จะไปเจอได้ยังไง ก็พ่อเ้าของร่างขังเ้าตัวไว้ในห้องนิ’
ป็อก!
เรนิชดีดนิ้วทีนึงพวกเมดก็ทรุดตัวลงกับพื้น ขาสั่นยิก ๆ “พวกเ้าคงต่อต้านเวทมืดไม่ได้สินะ”เขาพูดต่อ “เ้ารู้รึเปล่าราชินีที่พวกเ้าเคารพและบอกว่านางเป็อัลฟ่าผู้สูงส่งคนนั้นน่ะเป็แม่ของข้า”
เรนิชเอามือปิดปาก“คิกเ้าจะบอกว่าแม่ผู้สูงส่งของข้าคลอดโอเมก้าปีนเตียงขึ้นมารึไง อีกอย่างนะพวกเ้ารู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ข้าเป็ราชินี ปราสาทหลังนี้เป็ของข้าหากผู้อยู่อาศัยอยากจะไล่เ้าของปราสาทไม่ให้เดินไปเดินมาในบ้านตัวเองคงต้องมีบทลงโทษกันหน่อย”
ฟึบ!!!
เรนิชใช้พลังเหวี่ยงพวกเมดไปติดกับกำแพงขาลอยห่างออกจากพื้น “อยู่ตรงนั้นไปก่อนล่ะกัน ข้าจะไปพบกับอดีตราชินีแล้วข้าจะมามอบบทลงโทษให้พวกเ้า”
พวกเมดร้องโวยวาย“เ้า!!! นังชั้นต่ำโอเมก้าสารเลว!! อย่าเข้าใกล้องค์ราชินีนะ!!!”
เรนิสไม่สนใจคำด่าทอของพวกเมดเขาเดินต่อไปเรื่อย ๆ โซนนี้เหมือนจะเป็ห้องนอนของสมาชิกราชวงศ์แม้แต่เขาที่เป็ราชินีแล้วก็ยังไม่ได้นอนที่นี่...ดูเหมือนพวกเมดจะไม่อยากให้เขาได้ห้องในนี้ไปสินะ...
“ช่างเถอะ พวกเ้าจะกีดกันข้ายังไงก็ช่างถ้าข้าอยากจะนอนที่นี่ก็ควรได้นอนใช่ไหมล่ะ”
หน้าห้องของแต่ละคนจะมีป้ายชื่อเขียนอยู่มีทั้งของเ้าชายเรค ราชินี แล้วก็าา
าากับเ้าชายเรคน่ะไม่อยู่แล้วเขาเลยเลิกสนใจไป เรนิชเดินไปที่ห้องราชินีแทน
แกร๊ก!
เขาลองบิดลูกบิดดู...มันล็อค
แน่นอนว่าแค่ล็อคห้องหรือลงเวทไว้ไม่มีทางทำอะไรเขาได้เรนิชทำลายเวทที่คุมอยู่ตรงลูกบิดและปลดล็อคมันออกทันทีเขาเดินเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย
ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรางดงามของทุกอย่างในห้องล้วนเป็ของอย่างดีที่ทำขึ้นมาอย่างประณีตแน่นอนว่ามันดีกว่าห้องที่เรนิชอยู่เป็ไหน ๆซึ่งอันนี้เขาเปรียบเทียบกับห้องใหม่นะ ไม่ใช่ห้องโกโรโกโสตอนที่เป็เ้าชาย
บนเตียงสีขาวลายลูกไม้มีผู้หญิงผมยาวสีดำนั่งก้มหน้าอยู่ ผมยาวสีดำของนางทำให้เรนิสมองไม่เห็นใบหน้านางชัดนัก
นางค่อยๆ หันหน้ามามองเรนิสตรง ๆใบหน้ามีรอยแผลเป็ขนาดใหญ่ฉาบไปครึ่งซีก ิัพุพองและหยาบกร้าน...
“มาสะใจข้ารึไง”เสียงแหบพร่าของนางดังขึ้น
เรนิสยืนกอดอก“แค่สงสัยว่าทำไมท่านถึงเก็บตัวอยู่ในห้องได้เป็ปี ๆที่แท้ก็เื่นี้นี่เอง”เขาพูดต่อ “โดนใครทำร้ายมาล่ะ”
อดีตราชินีแค้นหัวเราะ“หึ! เ้าคิดว่าใครกันล่ะถ้าไม่ใช่นางสนมบ้านั่น!!”นางพูดต่อ “นางเผาหน้าของข้าด้วยเวทไฟน่ารังเกียจองค์าาบอกว่าใบหน้าของข้าอัปลักษณ์เกินกว่าที่จะให้ใครมองเขาขังข้าเอาไว้ในห้องเป็ปี ๆโดยที่ไม่ยอมให้ออกไปไหนจากนั้นเอาแต่ไปเสวยสุขอยู่กับนางนั่น!!!”
“…”
“เ้าดูข้าสิ!! สามีไม่รักลูกที่คลอดออกมากลับเป็โอเมก้า และข้ายังโดนนังนั่นเผาสิ่งที่ภาคภูมิใจที่สุดไปอีก!!”
“ท่านกำลังระบายกับข้าเหรอหรือกำลังจะโทษว่าสิ่งที่ท่านต้องเจอเป็เพราะข้ากันล่ะ”เขาพูดต่อ“แต่...ยังไงก็ช่าง ข้าไม่สนใจหรอกท่านจะคิดยังไงก็เื่ของท่านข้าแค่มาดูว่าทำไมอดีตราชินีถึงได้ขังตัวเองในห้องเป็ปี ๆเท่านั้นเอง”
“เ้า!!!”อดีตราชินีชี้มือมาที่เรนิสตัวสั่น“เพราะเ้าชีวิตข้าถึงได้กลายเป็แบบนี้ถ้าเ้าเป็อัลฟ่า ข้าก็จะได้รับความโปรดปรานจากฝ่าา ข้าจะได้ทั้งอำนาจและบารมีลูกที่เป็อัลฟ่าจากราชินีกับลูกที่เป็อัลฟ่าจากนางสนม ฝ่าาต้องเลือกข้าแน่!!ความผิดทั้งหมดมันเป็ของเ้า!”
เรนิสยักไหล่“แม้แต่เด็กที่ตัวเองคลอดออกมาท่านยังดูถูกเหยียดหยามได้ขนาดนี้ท่านก็คงต้องเตรียมใจยอมรับเหมือนกันว่าถ้าตัวเองตกต่ำก็มีอีกหลายคนที่พร้อมจะเหยียดหยามท่านจงอยู่กับความทุกข์ของตัวเองไปเถอะ ถ้าท่านไม่มากวนใจข้า เราจะต่างคนต่างอยู่”
เรนิสหันหลังเดินออกมาจากห้องไม่สนใจฟังเสียงกรีดร้องของอดีตราชินีที่ดังแว่วออกมา
“เพราะเป็โอเมก้าถึงได้โดนเกลียดแต่ถ้าเป็อัลฟ่าก็จะรักอย่างงั้นเหรอ...ความรักของพ่อแม่ช่างโลเลจังเลยนะ”
ป็อก!
ตุบ!
เขาดีดนิ้วทีนึงพวกเมดที่ลอยติดกำแพงอยู่ก็ตกลงมา พวกนางยังดูโกรธเรนิสเอามากๆแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
“ข้าคงไปบังคับให้พวกเ้ายอมเคารพข้าไม่ได้งั้นพวกเ้าออกจากที่นี่ไปทำงานกับคนที่เคารพจะดีกว่านะ”แปลง่ายๆก็ไล่ออกนั่นแหละ เขา้าคนที่เป็คนของเขาจริง ๆไม่ใช่พวกที่ไปฝักใฝ่อยู่กับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหรือพวกที่เหยียดเ้านายขนาดนี้แบบนั้นมันน่ารำคาญจะตาย
“แต่พวกเราทำงานที่นี่มาเป็ 10 ปีแล้วนะ!!”
“ใช่ จะไล่พวกเราออกได้ยังไง แบบนี้ไม่มีเหตุผลเลย”
“พวกเราเป็คนเก่าคนแก่ของที่นี่ ถ้าไล่พวกเราออก ท่านควรจ---”
“ไม่มีเ้าของบ้านที่ไหนปล่อยให้คนอื่นมาดูถูกเหยียดหยามตัวเองในบ้านหรอกนะ”เรนิสกอดอก“ไม่ชอบข้าไม่ใช่เหรอ เกลียดขี้หน้าข้ามากใช่ไหมล่ะโอเมก้ามันต่ำนี่นา งั้นจะอยู่ทำงานรับใช้ไปทำไมล่ะ”
พวกเมดกำหมัดแน่น“ทุกคนในประเทศนี้ก็เกลียดโอเมก้ากันทั้งนั้น อีกหน่อยท่านก็คงต้องไล่ทุกคนออกจากประเทศแล้วล่ะค่ะ!พวกเราไป!!!”
พวกเมดพากันยกขโยงเดินออกไปเรนิชยักไหล่พลางเหยียดยิ้ม “หึ นั่นสินะงั้นพวกเ้าก็คอยดูล่ะกัน ข้าจะเปลี่ยนความคิดของเ้าให้หมดทุกคนได้รึเปล่า!!”
ก่อนอื่นคงต้องเริ่มทำงานสายปฏิบัติแล้วการมานั่งทำงานเอกสารอย่างเดียวคงไม่ช่วยอะไรแน่นอนว่าประเทศโซฟิโอล่าที่มีการฉ้อโกงสูงไม่มีทางที่จะชี้นิ้วสั่งขุนนางสักคนให้ออกไปทำภารกิจได้แน่ ๆกว่างบจะไปถึงชาวบ้านก็อดตายกันไปแล้ว เขาต้องไปดูด้วยตัวเองเท่านั้น
เรนิสคิดว่าตอนนี้ปากท้องเป็สิ่งสำคัญฤดูนี้เหมาะแก่การเพาะปลูกแต่ส่วนมากชาวบ้านมักปลูกอะไรไม่ขึ้นเพราะปลูกผักไม่ค่อยเป็...ใช่ฟังไม่ผิดชาวบ้านที่นี่ไม่ค่อยมีความรู้นัก เพราะคนที่ได้เรียนเป็ขุนนางกับอัลฟ่าเท่านั้นประเทศจึงนำเข้าอาหารและพืชผักจากประเทศข้างเคียงในราคาถูก
คุณภาพสินค้าก็ตามราคาเน่าเสียแถมบางทียังช้ำ แต่ชาวบ้านที่มีเงินน้อยนิดก็จำเป็ต้องซื้อมากินบางคนลองผิดลองถูกจนปลูกผักง่ายๆมาได้อย่างเช่นถั่วงอกแต่ก็ใช่ว่าจะขายดีเพราะไม่รู้วิธีปรุงให้อร่อยพวกเขาจึงคิดว่ามันเป็ผักที่ไม่อร่อยจึงไม่นิยมกินเองแต่ให้สัตว์กินมากกว่า
ใช่ว่าโซฟิโอล่าจะเป็ประเทศที่ยากจนจนน่าสงสารพวกเรามีเงินเยอะเลยล่ะน่าเศร้าที่งบประมาณที่เอาไว้ซื้ออาหารให้ประชาชนกลับถูกขุนนางตอดไปทีละนิดเงินที่เหลือก็เอาไปซื้อได้แต่อาหารไม่มีคุณภาพ
“เนเน่ วาวาดูเหมือนเราต้องไปเยี่ยมพื้นที่เพาะปลูกของชาวบ้านหน่อยแล้วล่ะ ส่งจดหมายไปบอกท่านที่ปรึกษากับดยุกด้วย”เรนิชหันไปบอกสองแฝดที่ตอนนี้เป็ผู้ช่วยของเขาไปแล้วสองแฝดเป็คนเรียนรู้ไว แป๊บเดียวก็ช่วยงานเขาได้หลายอย่าง
“ค่ะ/ครับ!”เนเน่กับวาวารับคำ
ถึงนี่จะเป็ประเทศเล็กๆแต่จะให้กระจายความรู้ให้ชาวบ้านทุกพื้นที่คงใช้เวลามากอยู่เหมือนกันยิ่งคนที่อ่านหนังสือออกมีแค่ขุนนางกับอัลฟ่าแล้วยิ่งยากเข้าไปใหญ่ เรนิสต้องหาตัวแทนในนามราชินีไปกระจายความรู้อย่างเช่นเ้าเมืองที่มีความสามารถ และให้รับคำสั่งโดยตรงจากเขาคนเดียวอีกที
ประเทศโซฟิโอล่ามีทั้งหมด12 เมือง หนึ่งในนั้นเป็เมืองหลวงที่เรนิสอยู่แต่ถึงเป็เมืองหลวงมันก็ไม่ได้ดูเจริญมากที่เท่าไหร่ต้องบอกว่าที่เจริญน่ะมีแค่สวนในบ้านขุนนางกับราชวังน่าจะถูกกว่า
เ้าเมืองก็ถือเป็ขุนนางยศเล็กๆเหมือนกัน พวกเขาอ่านหนังสือออกและน่าจะสอนความรู้ให้แก่ชาวบ้านได้ แน่นอนว่าเรนิสจะมอบเงินทุนให้ในแต่ละหมู่บ้านเพื่อตั้งตัวหลังาอยู่แล้วถ้าเ้าเมืองที่ว่าไม่ฮุบเงินไปคนเดียวล่ะนะ
การกินงบประมาณจากตรงนี้เป็สิ่งที่ขุนนางมักทำกันเรนิสไม่ปล่อยไว้แน่นอนเขาจะหาคนตรวจบัญชีของเมืองและตรวจสอบความโปร่งใสรายเดือน โดยสอบถามจากชาวบ้านจะดีจะเลวต้องถามผู้อยู่อาศัย ไม่ใช่คนถือเงิน ถ้าไม่ดีก็เปลี่ยนคนใหม่ถ้าทำได้ดีก็มีรางวัล โดยถ้าเมืองทั้ง 12ใครดูแลได้ดีกว่ากันจะได้รางวัลเพื่อให้ตั้งใจทำงาน
หลังจากวางแผนเสร็จแล้วนอกจากจะลากสองแฝดไปแล้วเรนิสคงต้องลากที่ปรึกษากับดยุกไปด้วยนั่งอยู่บ้านใหญ่โตโอ่อ่าจะเข้าใจความเป็อยู่ประชาชนได้ยังไงต้องไปเห็นวิถีชีวิตพวกเขาซะบ้าง
ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะให้ความร่วมมือรึเปล่า...
18K
