Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เก้าสิบหก ก่อนบอกลา 6

โคแนนยอดคนแดนเถื่อน คนเถื่อน ,โจร,นักฆ่า,พวกนอกกฎหมายและลงเอยด้วยการเป็นราชาแห่งแคว้น

แต่จากฉายาของเขาก็บอกแล้ววว่าทางเทคนิกเขามีความภูมิใจกับการเป็นโจรหรือนักฆ่ามากกว่าการเป็นราชามากนัก

คนเถื่อนชาวไคมีเรี่ยนดวงตาจ้องมองมาที่ผมอย่างเฉียบคมแม้เขาจะกินเหล้าอยู่ก็ตาม

“นั่งและบอกเงื่อนไขข้ามา”

ผมนั่งและสั่งอาหาร

ผมชอบอยากกินไอ้เนื้อชิ้นใหญ่ๆมีกระดูกติดพวกนี้มานานแล้ว

“ขอบคุณครับ”

บริกรสาวมองหน้าผมอย่างงุนงง

โคแนนจ้องมองผมด้วยดวงตาที่ราวกับมองเห็นทุกอย่าง

“เจ้าไม่ใช่คนแถวนี้คนแถวนี้ไม่มีใครมีกลิ่นเหมือนพึ่งอาบน้ำมาอย่างเจ้า”

โอ้สุขภาพอนามัยของยุคไฮโบเรี่ยนนี่ก้ล่ะนะ

การอาบน้ำกลายเป็นของฟุ่มเฟือยมากกว่าสิ่งที่ควรจะทำเป้นเรื่องปรกติ

“ถูกแล้ว ข้ามาจากต่างมิติน่ะ”

ผมกล่าวขอบคุณบริการที่ยกซุปถั่วและเครื่องดื่มมาก่อนด้วยความรวดเร็วก่อนที่อาหารชิ้นใหญ่จะตามมา

“อืม พอใช้ได้”

ผมชิมพวกถั่วเม็ดโตหลายๆอย่างผสมกันในซุปที่ข้นเหนียว

เครื่องปรุงอะไรไม่ค่อยมีแบบยุคปัจจุบันที่มีสารปรุงแต่งมหาศาล

แต่แม้จะจืดขาดเครื่องปรุงแต่คนในยุคนี้ก็พยายามจะทำให้มันมีรสมากที่สุดเท่าที่จะทำได้หรือเครื่องปรุงเท่าที่เหรียญในกระเป๋าแปและกำไรจากากรขายจะเอื้ออำนวย

แต่มันก็อิ่มท้องดีทีเดียว

แค่โคแนนนั้นมีกระเพราะที่ทานได้มากกว่าคนทั่วไปเท่านั้นเองมองจากจานที่กองสูงตั้งอยู่ข้างๆเขา

โคแนนจ้องมองผมอย่างหวาดระแวง กล้ามเนื้อราวกับจะระเบิดออกมาเหมือนเสือดาวที่จะกระโจนตะครุบเหยื่อ

“เจ้าคือพ่อมด”

ไม่ใช่คำถามแต่คือข้อเท็จจริง