"เดี๋ยวชั้นมา" ผมบอกยัยผมบ๊อบพร้อมกับลุกขึ้นไปที่หน้าเคาน์เตอร์
ปึงงงงงงงงงงง ผมตบเคาน์เตอร์ที่คุณ พนง.อยู่
"นี่มันหมายความว่ายังไงกันครับ ห้องนั้นมันมีผี แถมคุณรู้อยู่แล้ว แต่ยังปล่อยให้ผมเช่าอีกแบบนี้ ?" ผมยิงคำถามใส่รัวๆ
"เอ่อ......คือ......" คุณ พนง.ทำอะไรไม่ถูก
"คุณรู้มั้ย เมื่อคืนผมไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะ"
"นี่ถ้าผมช็อกตายไปจะเป็ยังไง คุณคิดบ้างมั้ยเนี่ย" ผมยังบ่นไม่หยุด
"คือ.......ว่า......." คุณ พนง.ร้อนรนสุดๆ
"เอะอะอะไรกันแต่เช้า" คุณเ้าของร้านเปิดประตูออกมา
"หืมมมมม นายนี่เอง ว่าไงล่ะ เจอดีเข้าแล้วยังงั้นรึ" คุณเ้าของร้านหันมาถามผม
"นี่คุณ แทนที่จะรับผิดชอบ ไหงถึงมาถามแบบนั้นกันล่ะ" ผมหันไปคุยกับคุณเ้าของร้าน
"ผีตนนั้นเคยเป็เ้าของที่แห่งนี้" คุณเ้าของร้านพูด
"เ้าของที่ ?" ผมพูดตาม
"แล้วยังไงเล่า ตายไปแล้วจะมาหวงที่ทำไม ทำไมไม่ไปผุดไปเกิดซักที" ผมโวยวาย
"ดูเหมือนว่าเค้าจะรอใครบางคนอยู่น่ะ รอมาั้แ่ราวๆ 100 ปีที่แล้ว" คุณเ้าของร้านตอบ
"รอ....ใครบางคน ?" ผมพูดตาม
"ป่านนี้คนคนนั้นที่เค้ารออยู่ก็คงตายไปแล้วมั้ง ใครมันจะอายุยืนขนาดนั้น" ผมเถียง
"ชั้นก็คิดเหมือนกัน แต่เค้าไม่" คุณเ้าของร้านตอบ
"งั้นก็ไล่ออกไปซี่ จ้างหมอผีเลย" ผมพยายามเกลี้ยกล่อมหล่อน
"ชั้นทำไม่ได้หรอก ก่อนที่แม่ของชั้นจะยกที่นี่ให้ แม่ก็บอกเอาไว้แล้วว่าห้ามทำอะไรเค้า ถึงจะไม่รู้เหตุผลก็เถอะนะ" คุณเ้าของร้านปฏิเสธข้อเสนอ
"นี่คุณ แบบนี้มันจะทำให้คุณเสียลูกค้าไม่ใช่รึไง" ผมไม่ยอมเลิก
ยัยผมบ๊อบที่เดินมาข้างหลังแตะไหล่ของผม
"พอเถอะหน่า เค้าก็บอกไปแล้วนี่ว่าแม่ของเค้าไม่ให้ไล่" ยัยผมบ๊อบพูด
"ชิ เหตุผลอะไรฟะ" ผมบ่นพึมพำก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะ
............
"เมื่อคืนนายกลัวผีจนไม่ได้นอนเลยงั้นเหรอ" ยัยผมบ๊อบถาม
"ไม่ได้กลัวซะหน่อย" ผมตอบอย่างไว
"แต่เมื่อคืนเสียงนายเหมือนกลัวมากเลยนะ" ยัยผมบ๊อบถามต่อ
"บอกว่าชั้นละเมอไงเล่า ละเมอ" ผมปฏิเสธ
"เอางี้มั้ยล่ะ เดี๋ยวคืนนี้กลับจากทำภารกิจชั้นจะไปนอนเป็เพื่อน" ยัยผมบ๊อบเสนอความคิดเห็น
"หาาาาาาาาา เธอจะบ้ารึไง" ผมใรีบสวนไป
"อ่าว ไม่ดีรึไง นายจะได้ประหยัดค่าห้องพักได้อีก" ยัยผมบ๊อบเสนอข้อดี
"คืนนี้ชั้นจะไปนอนห้องอื่น" ผมตอบ
"งั้นเหรอ" ยัยผมบ๊อบพึมพำ
.............
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ
"นี่คือรายละเอียดของภารกิจ" ยัยผมบ๊อบพูดพร้อมกับเอาม้วนภารกิจขึ้นมาให้ผมดู
"สำหรับเลเวล 30 จำนวน 1-2 คน..." ผมอ่านม้วนภารกิจที่ตั้งอยู่ตรงหน้า
"ปกป้องรถสินค้าจากเมืองแห่งการเริ่มต้นไปจนถึงเมืองชายทะเลทางตะวันตก..." ผมอ่านต่อ
"ปกป้องรถสินค้า... จากอะไรล่ะ ?" ผมสงสัย
"ก็จากพวกมอนสเตอร์ พวกโจรปล้นเสบียง พวกนั้นไง" ยัยผมบ๊อบตอบ
"อืมมมมมมม ดูแล้วคงไม่ยากเท่าไหร่" ผมพึมพำ
"แต่เค้าเขียนว่าสำหรับเลเวล 30 เลยนะ" ยัยผมบ๊อบชี้ตรงตัวเลขให้ดู
"ชั้นเห็นแล้วล่ะหน่า เลเวลของมอนสเตอร์แถวนั้นคงจะสูงกว่าแถวนี้นั่นแหละ" ผมพูด
"ที่ต้องระวังน่ะไม่ใช่แค่พวกมอนสเตอร์หรอกนะ" คุณเ้าของร้านยืนพูดอยู่ข้างหลัง
"แถวนั้นเป็ถิ่นของพวกนอกกฏหมาย มีทั้งโจรวิ่งราว โจรจี้ชิงทรัพย์ ซุ้มกองโจร แล้วก็พวกมีค่าหัว" คุณเ้าของร้านพูด
"แล้วคุณรถสินค้าเค้าจะไปที่แบบนั้นทำไมกันเนี่ย" ผมบ่น
"มันเป็ทางผ่านน่ะ จริงๆแล้วปลายทางที่จะไปคือเมืองท่าเรือทางตะวันตก" คุณเ้าของร้านพูด
"เป็ที่ๆใช้ขนส่งสินค้าออกไปค้าขายทางน้ำเป็หลัก อีกทั้งตัวเมืองและวัฒนธรรมก็ต่างจากที่นี่ นายควรจะออกไปเปิดหู เปิดตาบ้างนะ" คุณเ้าของร้านสาธยาย
"คร้าบ คร้าบ" ผมตอบแบบขอไปที
"อ้อ แถมให้อีกอย่างนะ ที่นั่นขึ้นชื่อเื่ดาบสั้นด้วยล่ะ" คุณเ้าของร้านพูดพร้อมกับมองไปที่ดาบสั้นที่ทำจากเหล็กสีครามของผมที่เหน็บไว้ข้างหลัง
"ดาบ....สั้น" ผมพึมพำ
"ดีล่ะ เราจะไปกันเมื่อไหร่ล่ะยัยผมบ๊อบ" ผมตื่นเต้นพร้อมหันไปถามยัยผมบ๊อบที่ทำหน้าปลาตายใส่ผมอยู่
"นายนี่.....ยุง่ายดีแฮะ" ยัยผมบ๊อบพูด
ปึงงงงงงงงงงง เสียงเปิดประตูจากข้างนอก
"เรากลับมาแล้วครับ คุณเ้าของร้าน" เสียงของตาลุงไว้ผมทรงโมฮอกนี่หว่า
6K
