ยอดคุณชายอันดับหนึ่ง

บทที่ 55 ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้

        น้ำส้มถูกขับออกจากปลายเข็มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมาก็ถูกขับออกจนหมด โชคดีที่สามารถขับพิษได้อย่างทันท่วงทีผลกระทบต่อร่างกายของหวังซินจึงมีไม่มาก ขอเพียงพักฟื้นสักหนึ่งเดือนคาดว่าก็จะหายเป็นปกติ

        “ซินซินนอนพักสักหน่อยนะ” หวังเฟิงอุ้มหวังซินขึ้นมาจากนั้นก็พาไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านท้ายของเครื่องบินพอหวังเฟิงวางร่างของหวังซินลงเท่านั้น น้องสาวตัวดีก็ผล็อยหลับไปในทันที

        พอหวังเฟิงกลับหลังหันเดินออกมาจากห้องนอน บรรยากาศรอบตัวของเขาก็ค่อยๆ เย็นเยียบจนน่ากลัว ขนาดเฉียวลี่กับเฉียวคุน ที่อยู่ห่างออกไปยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

        “คนอยู่นี่แล้วค่ะนายน้อย”เวลานี้พนักงานต้อนรับน้ำตาไหลพรากนั่งคุกเข่าสองมือไพร่หลังโดยมีเฉียวลี่คุมตัวไว้สำหรับเฉียวลี่แล้วการจับกุมคนธรรมดาคนหนึ่งถือว่าเป็นเรื่องง่ายดายอย่างกับปลอกกล้วยเข้าเปาก

        หวังเฟิงพยายามสงบอารมณ์นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม สายตาเย็นชาหรี่ลงจ้องลงบนร่างที่กำลังสั่นระริกของพนักงานต้อนรับคนนั้นแล้วถามขึ้นเพียงคำเดียว “ใคร?”

        “นะ…นายน้อย ฉันถูกบังคับให้อภัยฉันด้วยเถอะ ถ้าไม่ทำฉะ…ฉันต้องตายแน่นอน”

        หวังเฟิงทาบมือลงบนกลางศรีษะของพนักงานต้อนรับครู่เดียวก็ยกมือขึ้น ‘เธอคนนี้ก็โดนพิษเหมือนกันแต่คนละชนิด’

        หวังเฟิงหรี่ตาลงสายตาเย็นชา จ้องมองราวกับว่าผู้หญิงคนนี้ได้เป็นคนตายไปเรียบร้อยแล้ว “ถ้าเธออยากรอดก็เล่าทุกอย่างมาให้หมด อย่าให้ขาดไปแม้แต่ช่วงเดียว”

        พนักงานต้อนรับได้ยินว่ามีทางรอดรีบโขกศรีษะกับพื้น พูดขอบคุณหวังเฟิงไม่หยุด “ขอบคุณนายน้อย ขอบคุณนายน้อย”

        เฉียวลี่เห็นดังนั้นจึงกระชากตัวเธอขึ้นมาพร้อมกับพูดเสียงเย็นชา “เล่ามา อย่าพิรี้พิไร”

        “เล่าแล้วฉันเล่าแล้ว” พนักงานต้อนรับรู้สึกลิงโลด เธอคว้าฟางเส้นสุดท้ายนี้ไว้ได้ขอเพียงเล่าออกไปก็ไม่ตายแล้ว “มะ…เมื่อวันก่อนตอนที่อยู่ในโรงแรม จู่ ๆ ก็มีผู้ชายสองคนบุกเข้ามาในห้อง พวกมันบังคังให้ฉันกินยาเม็ดหนึ่งพวกมันบอกว่านี่เป็นยาพิษออกฤทธิ์ทุก ๆ เที่ยงคืน ผ่านไปเจ็ดวันถ้าไม่ได้ยาแก้ก็จะตายอย่างอนาถที่สุด” พนักงานต้อนรับนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นแล้วก็ยังรู้สึกตกใจไม่หาย“นะ…นายน้อย นายน้อยต้องช่วยฉันนะ”

        เล่ามาถึงตรงนี้หวังเฟิงก็พอจะคาดเดาเหตุการณ์ต่อไปได้แล้วคนพวกนั้นก็คงบังคับให้พนักงานต้อนรับคนนี้วางยาใส่ตนเองกับหวังซินจากนั้นค่อยมอบยาถอนพิษให้ทีหลัง เพียงแต่ถึงเวลานั้นยาถอนพิษจะมีจริงไหมคาดว่าเก้าในสิบคงไม่มีจริง ที่รออยู่คงเป็นยมบาลมากกว่า

        “แล้วพวกนั้นจะรู้ได้ยังไงว่าเธอลงมือสำเร็จ?”

        พนักงานต้อนรับรีบเช็ดน้ำตาหลังจากพูดความจริงออกมาสภาพจิตใจของเธอเริ่มดีขึ้น “พวกมันบอกว่า ในตอนที่เครื่องลงจอดให้ปิดหน้าต่างให้หมดแล้วเดี๋ยวพวกมันจะเข้ามาจัดการต่อเอง”

        เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการแล้วหวังเฟิงก็โบกมือวูบหนึ่งเฉียวลี่เห็นดังนั้นก็เอามือปิดปากพนักงานต้อนรับคนทรยศไว้พร้อมกับลากตัวไปคุมขังไว้ในส่วนด้านหน้าที่แผนกเตรียมอาหารทันที

        “ไม่รู้ว่าเป็นใครถึงได้กล้าจ้องเล่นงานนายน้อย กับคุณหนูแบบนี้” เฉียวคุนรู้สึกสงสัยนักตระกูลหวังเป็นตระกูลใหญ่ ย่อมมีเรื่องขัดผลประโยชน์ผู้คนมากมาย

        “ไม่ว่ามันจะเป็นใครผมก็จะไปลากตัวมันออกมา” สายตาของหวังเฟิงมองไกลออกไปยังท้องฟ้าที่มืดหม่นเช่นเดียวกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้

        เครื่องบินส่วนตัวแล่นพาดผ่านหมู่เมฆจากเขตเหนือมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง และทั้งที่ก็ใช้เวลาพอ ๆ กับตอนขาไปแต่ไม่รู้ทำไมหวังเฟิงถึงรู้สึกว่าเวลาผ่านไวกว่าปกติ เพราะคิดเรื่องนั้นไปเรื่องนี้มา กว่าจะรู้สึกอีกที ก็ได้ยินเสียงประกาศว่าเครื่องกำลังเตรียมตัวจะลงจอดแล้ว

        “ไปปิดหน้าต่าง”

        เมื่อได้รับคำสั่งจากหวังเฟิงเฉียวลี่ กับเฉียวคุน รีบไปปิดหน้าต่างทุกบานตรงแถวห้องโดยสารทันที เครื่องบินค่อยๆ วิ่งไปตามรันเวย์ จนไปหยุดอยู่ตรงช่องจอดเครื่องบินส่วนตัวเมื่อเครื่องบินจอดสนิทเฉียวคุนก็ควบคุมตัวพนักงานต้อนรับคนนั้นให้ไปเปิดประตูเครื่องบิน

        แล้วในจังหวะที่ประตูเครื่องบินเปิดเท่านั้นก็มีผู้ชายสวมชุดดำกระโดดจากพื้นด้านล่างพุ่งขึ้นมาในเครื่องบินอย่างรวดเร็วและยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้อ้าปากพูดจาอะไรก็มีมือหนึ่งจับใบหน้าของชายชุดดำเอาไว้มือนี้ราวกับคีมปากเหล็ก แรงบีบถึงขนาดทำให้ขากรรไกรของผู้ฝึกลมปราณระดับรวบรวมปราณขั้นกลางเกือบสูงแตกหักอย่างไม่มีชิ้นดี เท่านั้นยังไม่พอหวังเฟิงยังส่งลมปราณเย็นเยียบออกไปผนึกเลือดเนื้อของอีกฝ่ายไว้ด้วย

        ด้านชายชุดดำอีกคนที่พุ่งตามขึ้นมาก็ถูกท่าเท้าของหวังเฟิงกระแทกเข้ากลางท้องน้อยเข้าอย่างจังร่างสีดำพุ่งสวนกลับไปด้วยความเร็วยิ่งกว่าตอนขามาเสียอีก

        “ตามไปควบคุมตัวไว้ระวังอย่าให้มันฆ่าตัวตาย”

        “รับทราบนายน้อย”เฉียวลี่ และเฉียวคุนรับคำสั่งพร้อมกันพุ่งตัวออกไปตามร่างสีดำที่ลอยออกนอกตัวเครื่องบินทันที

        พนักงานต้อนรับที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตัวเองเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่านายน้อยที่ตนเองคอยรับใช้จะร้ายกาจขนาดนี้ลงมือแค่ทีเดียวก็สยบพวกคนร้ายไว้ได้ หากเธอรู้แต่แรก หัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอก็จะไม่ยอมวางยาทำร้ายนายน้อยกับคุณหนูเด็ดขาด